Distuned Voices

Przenosiny!

2010-04-17T16:18:00.004+02:00

Drodzy Czytelnicy! Nasza długotrwała nieobecność spowodowana była trwającymi od dłuższego czasu pracami nad metamorfozą bloga w pełnoprawny portal. Nowe wcielenie Distuned Voices znajdziecie pod tym adresem. Wszystkie aktualne niedociągnięcia będą na bieżąco udoskonalane.

Entropia - wywiad

2010-02-04T17:38:00.007+01:00

Tym razem przed wami młody, bardzo obiecujący zespół Entropia z Oleśnicy. Stylistykę zespołu można scharakteryzować jako post-metal, jednak nie ma tutaj mowy o bezmyślnym naśladownictwie. Co prawda na swoim koncie mają tylko jedną EPkę, ale prezentuje ona naprawdę wysoki poziom. Zapraszam do czytania wywiadu.

Cześć! Może na początek kilka słów o sobie, aby rzucić nieco światła i wyjaśnić czytelnikom Distuned Voices czym tak naprawdę jest Entropia. Kiedy i jak to się zaczęło?

Witamy, wszystko zaczęło się jesienią 2007 roku, kiedy trzy osoby - gitarzysta Michał Dziedzic, perkusista Patryk Budzowski, oraz basista Bartek Sikora - spotkały się dzięki ogłoszeniu w lokalnej gazecie o poszukiwaniu muzyków do zespołu. Początkowo zmierzając w kierunku progresywnego rocka i metalu, powstał kawałek Seasons End Up In Thaw, który od czasu jego skomponowania uległ daleko idącym przemianom obrazującym rozwój zespołu. Nie zamierzaliśmy podążyć jakąś konkretną stylistyką, staraliśmy się po prostu grać niebanalną muzykę dającą do myślenia. Probierzem tej niebanalności była z pewnością eklektyczność wynikająca z różnych inspiracji, zapewne też różnicy wieku i doświadczeń między nami; chociaż już wtedy w naszych pierwszych kompozycjach przebrzmiewały echa twórczości zespołów, które dzisiaj powszechnie już kwalifikuje się do nurtu zwanego post metalem. Po jakimś czasie Bartka jako basistę zastąpił Marek Ceńkar, który skontaktował się z nami po jednym z koncertów. Od tego czasu bardziej konsekwentnie dążyliśmy do osiągnięcia brzmienia charakterystycznego dla zespołów pokroju ISIS, dużym skokiem naprzód było dołączenie do Entropii Damiana Dudka, klawiszowca, który znacząco poszerzył nasze spektrum brzmień. Między tym, co graliśmy u zarania działalności a naszymi aktualnymi kompozycjami jest teraz całkiem spora różnica.

Opowiedzcie nieco o swoich inspiracjach, jakie zespoły, płyty miały największy wpływ na waszą twórczość?

Pośród naszych inspiracji znajdują się zespoły z nurtu progresywnego takie jak Tool czy Fair to Midland czy mathcore - Meshuggah, Periphery, The Dillinger Escape Plan, a nawet wczesny nu metal - Deftones, Korn. Lwią część stanowią jednak zespoły z nurtu postmetalowego - ISIS w środkowej fazie swej działalności, Cult of Luna, Rosetta, Mouth of the Architect, Pelican, Callisto, długo by wymieniać. Obok inspiracji około-rockowych czerpiemy również wiele z jazzu, zwłaszcza z jego eksperymentalnych odmian, reprezentowanych m.in. przez takie zespoły jak Bohren & der Club of Gore czy The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble.

Moglibyście nieco powiedzieć o warstwie tekstowej? W końcu nie przez przypadek zdobyliście pierwsze miejsce w konkursie 'Muzyczne Interpretacje Poezji'.

Celem konkursu było wyłonienie najlepszego wykonawcy prezentującego utwór, którego warstwa tekstowa oparta byłaby na liryce jakiegoś znanego poety. Jak łatwo się domyślić, w podobnych konkursach zespoły metalowe raczej nie uczestniczą. Dysponowaliśmy kawałkiem opartym na wierszu Witkacego 'Dla Chorych Diabłów' i postanowiliśmy wziąć udział, licząc raczej na możliwość zaprezentowania się publiczności niż zwycięstwo. Wygraliśmy, co z pewnością było wyrazem otwartości jury, gdyż absolutnie nie wpisywaliśmy się w profil typowego wykonawcy muzyki inspirowanej poezją, samo zaś użycie przez nas znanego wiersza jako warstwy tekstowej utworu było ciekawym doświadczeniem. Rodzi to zarówno wiele ograniczeń jak i nowych możliwości. Cult of Luna na swojej płycie 'Eternal Kingdom' również bazują na gotowym tekście, co skazało tą płytę na pewien wymuszony konceptualizm. Jeżeli chodzi o nasze autorskie teksty, to zawsze staramy się nawiązać do osobistych odczuć i emocji. Próbujemy poruszać niebanalne tematy, ale wiadomo, że ciężko być szczególnie odkrywczym w tej kwestii. Każdy ma swój własny introwertyczny świat i to do odbiorców należy interpretacja. Tekst zawsze powstaje do już ukończonego utworu, jednakże często pewne motywy, które znajdą wyraz w warstwie lirycznej, są już inspiracją dla muzyki.

Macie za sobą kilka jesiennych koncertów w różnych klubach we Wrocławiu. Jak wrażenia? Sądzicie, że takie samodzielnie organizowane koncerty to dobry sposób na promocję zespołu?

Graliśmy je przede wszystkim po to aby pokazać się poza Oleśnicą. Na razie poprzestajemy na organizowaniu pojedynczych koncertów dla zachowania formy. Kontakt z publicznością jest zwieńczeniem naszej pracy, bo liczymy przede wszystkim na dotarcie do odbiorcy, nie gramy tylko i wyłącznie dla przyjemności. Wrażenia są pozytywne, ale wciąż mamy do czynienia z przypadkowością naszych słuchaczy, co jest głównym mankamentem koncertów. Często potencjalni odbiorcy udając się na nasz występ z błędnymi wyobrażeniami lub po prostu nie wiedzą, w jakiej stylistyce się poruszamy. Post metal jest jednak muzyką trudną i w Polsce tkwi jeszcze w głębokim podziemiu. Stąd z czasem doszliśmy do wniosku, że przede wszystkim musimy liczyć na pomoc środowiska muzycznego zorientowanego w temacie oraz promować naszą twórczość w internecie, najlepiej docierając bezpośrednio do słuchaczy. Najlepszym sposobem promocji jest nagranie profesjonalnego materiału i jego darmowe udostępnianie.

Jak wygląda proces tworzenia? Zdarza wam się improwizować?

Nie tworzymy utworów na podstawie improwizacji, wszystko jest uprzednio przemyślane. Każdy z nas przynosi na próby swoje pomysły, gdzie składamy je w całość. Nasze utwory są na tyle długie i rozbudowane, że zawsze znajdzie się miejsce na ciekawe idee. Oczywiście część motywów powstaje na bazie jamowania, lecz zazwyczaj unikamy spontaniczności w procesie tworzenia.

Może kilka słów o kulisach nagrania dotychczasowej Epki? Macie w planach nagranie jakiegoś nowego materiału?

Możliwość nagrania materiału zależy od środków, które zdobyliśmy dzięki wygranej w konkursie „Muzyczne Interpretacje Poezji”. To starczyło nam na zarejestrowanie 2 utworów, które teraz tworzą EP pt. „Let's Leave Before This Place Thaws”. W chwili obecnej planujemy zdobycie środków na nagranie większej ilości utworów obrazujących konsekwencję w dążeniu przez nas do osiągnięcia brzmienia typowego dla post metalu.

Czy planujecie poszerzenie składu na potrzeby koncertów? Czy może chcielibyście dołączyć na stałe jakiegoś gitarzystę/wokalistę?

Możliwe, że w przyszłości zdecydujemy się na dodanie elementów elektroniki do naszej muzyki, tymczasem zaś jesteśmy zadowoleni z aktualnego instrumentarium i dążymy raczej do poszerzenia spektrum brzmień poprzez manipulowanie dźwiękiem. Monumentalne składy sprawiają ogromne problemy logistyczne i noszą znamię 'przekombinowania'.

Z racji tego, że niedawno zakończył się rok 2009, nadszedł czas podsumowań. Jakie płyty, wydarzenia zrobiły na Was największe wrażenie?

Rok 2009 obfitował w dobre wydawnictwa płytowe, z pewnością najlepszymi albumami zeszłego roku były między innymi 'Providence' zespołu Callisto, Fen- 'The Malediction Fields', split A Storm of Light/Nadja - 'Primitive North', singiel iLiKETRAiNS -'Sea of Regrets', Behemoth - 'Evangelion'. Wyróżnić można też albumy młodych zespołów, których pierwsze długogrające wydawnictwa okazały się jednymi z najlepszych w zeszłym roku, jak 'Deathconsciousness' zespołu Have A Nice Life czy 'White Tomb' Altar of Plagues. Niestety klapą okazała się najnowsza płyta ISIS oraz Huntera. Rok poprzedni obfitował również w świetne koncerty, zwłaszcza występ Rosetty w czerwcu we wrocławskim Firleju. Innymi ważnymi wydarzeniami był Asymmetry Festival, listopadowy koncert ISIS w Warszawie oraz przedświąteczny występ Callisto, ponownie w Firleju.

Dzięki za wywiad. Ostatnie słowa należą do Was.

Przede wszystkim zapraszamy na nasz profil myspace oraz last.fm, skąd dowiedzieć można się o aktualnych koncertach oraz nowych wydarzeniach związanych z działalnością zespołu. Zapraszamy serdecznie do udziału w koncertach Entropii. Zabierzcie naszą muzykę ze sobą do domu, podzielcie się z rodziną i znajomymi ;)

Pozdrawiamy czytelników Distuned Voices i dziękujemy za wywiad.

Rifoki, czyli Steve Aoki i Sir Bob Cornelius Rifo

2010-01-27T19:00:00.004+01:00

Rifoki to najnowszy hardcore punk’owy zespół Steve Aoki i Sir Bob Cornelius znanych z electro projektu Bloody Beetroots. Jest to swego rodzaju powrót do korzeni, bowiem obydwoje przed przygodą z muzyką elektroniczną poświęcali się punk rockowi.

9. marca ukaże się ich pierwszy krążek. Materiał nagrano we Włoszech z udziałem Giulio Favero (ZU), Franz (Il Teatro Degli Orrori) & Rocco Rampino (La Quiete, The Death Of Anna Karina).

Jeden z utworów ”Sperm donor” do pobrania za darmo.

Ciekawie zapowiada się trasa koncertowa The Bloody Beetroots, na której supportować będzie nie kto inny jak Rifoki! Charakter i ekspresja obydwu projektów jest ta sama, zmieni się tylko środek wyrazu.

Tracklista nowego albumu Rosetty

2010-01-25T20:24:00.005+01:00

Wszystko wskazuje na to, że długo wyczekiwany album "A Determinism Of Morality" ukaże się na początku maja bieżącego roku. Takie informacje można znaleźć na facebooku zespołu. Kwartet umieścił tam również tracklistę następcy "Wake/Lift" wydanego w 2007 roku .

Tracklista prezentuje się następująco:

1. Ayil
2. Je N'en Connais Pas la Fin
3. Blue Day for Croatoa
4. Release
5. Revolve
6. Renew
7. A Determinism of Morality

Nowy album Red Sparowes w kwietniu

2010-01-25T20:07:00.003+01:00

Wraz z początkiem kwietnia ukaże się trzeci album Red Sparowes, w którego skład wchodzą członkowie między innymi Isis czy Neurosis. Krążek ukaże się nakładem wytwórni Sargent House, a zatytułowany będzie "The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer".

Album trafi na sklepowe półki 6 kwietnia. Materiał został nagrany w studio Infrasonic Sound na przełomie sierpnia i września poprzedniego roku pod czujnym okiem Toshi Kasai odpowiedzialnego za produkcję płyt takich tuz jak Melvins czy Tool. Autorem okładki jest Greg Burns. Zespół zapowiedział, że tym razem obrali nieco inny kierunek, zrezygnowali z formuły concept albumu.

Tracklista:

1. Truths Arise
2. In Illusions of Order
3. A Hail of Bombs
4. Giving Birth to Imagined Saviors
5. A Swarm
6. In Every Mind
7. A Mutiny
8. As Each End Looms and Subsides

Poniżej zapowiedź albumu.

Wieści z obozu Cult of Luna

2010-01-24T23:13:00.010+01:00

Ujawniona została okładka "Eviga Riket", czyli audiobooka, nad którym zespół Cult of Luna pracował przez ostatnie miesiące. Oprócz okładki, na profilu myspace zespołu umieszczona została ilustracja pochodząca z tego wydawnictwa.

Ilustracja prezentuje się następująco:

Warto również wspomnieć o nowych zdjęciach zespołu zrobionych przez Pära Olofssona.

Sesja inspirowana jest zdjęciami Sune'a Jonssona.

Nowy projekt Jason’a Köhnen

2010-01-24T01:26:00.004+01:00

Już jutro 25. stycznia ukaże się pierwsze wydawnictwo Porcelain Minotaurs. Płyta nosić będzie tytuł „Locust Halo”. Porcelanowy człowiek z głową byka jest najnowszym wcieleniem ikony breakcore’u i darkjazzu Jason’a Köhnen.

Całkiem niedawno światło dzienne ujrzał album The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble – „Here Be Dragons”, któremu przewodzi Jason wraz z Gideon Kiers. Wydawać by się mogło, że w tym kierunku rozwijać się będzie dalsza kariera Kohnen’a. W pewnym sensie tak też się stało. Muzyka zawarta na krążku nawiązuje bowiem do najnowszych ambientowo-jazzowych produkcji. Pozostał specyficzny nastrój pełen niepokoju i rozmarzenia. Na tym jednak kończą się podobieństwa, cała reszta nawiązań muzycznych odbiega dość znacznie. Najciekawszym nowym składnikiem staje się tu etniczne instrumentarium i transowa rytmika, która wprowadza słuchacza w odrealniony świat.

Płyta zawiera jedynie cztery utwory, które dają łącznie 30 minut muzyki. Miejmy nadzieję, że projekt dalej się rozwinie i kolejną pozycją będzie długogrający krążek.

1. Hexagons (6:22)
2. Leaf And Shadows Of Minotaurs (7:48)
3. Yalan (5:18)
4. Wither And Reptilian II (10:34)

Jack Daniels Overdrive zmienia nazwę

2010-01-23T12:52:00.006+01:00

Jak się okazuje, firmie Jack Daniel’s Properties, Inc., która jest właścicielem marki Jack Daniel’s nie spodobało się to, że katowicki, stonerowy kolektyw wykorzystuje bez ich zgody nazwę, której są właścicielami. Wobec tego zespół został zmuszony do zmiany nazwy na J.D. Overdrive. W związku z tym, zespół wystosował oświadczenie, w którym wyjaśnia wszystkie szczegóły dotyczące sprawy.

Cóż, nie powiem, że się tego w jakiś sposób nie spodziewaliśmy. Otrzymaliśmy od firmy Jack Daniel’s Properties, Inc. (właścicieli marki Jack Daniel’s) oficjalne pismo proszące nas o zaprzestanie używania naszej obecnej nazwy, jako, że niesie to (dość oczywiste, nie ukrywamy;)) ryzyko pogwałcenia praw należących do wspomnianej firmy. Aby uniknąć jakichkolwiek akcji prawnych, ale również w trosce o dobro marki na której swoją nazwę bazowaliśmy, zdecydowaliśmy przemianować się na J. D. OVERDRIVE. Uznaliśmy, że wymyślanie nowej nazwy mijałoby się z celem, a tak mamy skrót który doskonale wiadomo, co oznacza, a pod względem prawnym nikomu krzywdy nie robi;) Co za tym idzie, mamy teraz logo po lekkim retuszu, a nasza nazwa na wszelkich portalach na których widniejemy ulegnie zmianie, przy czym najważniejsze dla nas „okna na świat” – nasza strona www oraz nasz profil na MySpace – zachowują swoje adresy w niezmienionej formie. Uff, to by było chyba na tyle… Życzcie nam sukcesów pod nowa banderą i pozostańcie błogosławieni w stonerze;) – Wasi przyjaciele z J. D. Overdrive

Aktualnie zespół przymierza się do prac nad swoim debiutanckim krążkiem. jednak, że w okolicach listopada, gitarzysta zespołu doznał kontuzji nadgarstka co automatycznie spowodowało nieplanowaną przerwę w pracach. Aktualnie sesja zaplanowana została na luty.

Przypomnijmy, że dyskografię zespołu zamyka wydana w marcu 2008 roku debiutancka EP "Pure Concentrated Evil".

Illum Sphere - Long Live The Plan

2010-01-23T12:27:00.009+01:00

Illum Sphere zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią wydał pierwszą część nowego albumu. Finalnie całe wydawnictwo składać się będzie z dwóch EP’ek „Long Live The Plan” oraz „The Plan Is Dead”.

Materiał zawarty na „Long Live The Plan” cechuje rozmarzony nastrój emanujący z elektronicznych dzwięków o dubstepowym fundamencie. Fani dokonań Burial, Kryptic Minds czy instrumentalnego hip-hopu pokroju Dday One nie powinni czuć się zawiedzeni. O tym, że będzie to jedna z ciekawszych pozycji na rynku muzycznym w tym roku mogą świadczyć wypowiedzi:

Brackles (Planet Mu/ Apple Pips): “This is so sick, literally cannot stop listening to this.”

Lorn (Brainfeeder): “I see 4am, blurred damp street lights, and the master Illum with his subtle torch. What can i say.... 'Long Live The Plan' is legit as fuck and new surprises greet me with every listen.”

Martyn (3024/ Hyperdub): “From Manchester's seemingly bottomless talent pool, Illum Sphere is def the one to watch for 2010!”

Falty DL (Planet Mu/ Ramp): “Illum Sphere throws ninja stars with drunken Wu-Tang accuracy.”

Wire Magazine: “Long Live The Plan… transcends influence and obvious method”

Mary Anne Hobbs (BBC Radio 1): “Dark drama from Illum Sphere... 'Psycho' is his strongest track to date.. no contest!"

Nie sposób nie zgodzić się szczególnie z wypowiedzią Mary Anne Hobbs. Wystarczy posłuchać:

Psycho (on Mary Anne Hobbs/ BBC Radio 1) by Illum Sphere

1. Long Live The Plan - Illum Sphere
2. Better Late State - Illum Sphere
3. Psycho - Illum Sphere
4. Never Lie Twice - Illum Sphere
5. Chasing The Midnight Moth - Illum Sphere
6. Shadowman - Illum Sphere
7. Psycho (Samiyam Remiix) - Illum Sphere

Nie jest jeszcze znana data wydania drugiej EP’ki „The Plan Is Dead” dopełniającej album, wiadomo jedynie, że ma się ona pojawić w pierwszej połowie tego roku i składać się będzie z sześciu utworów. Do współpracy nad drugim winylem Illum Sphere zaprosił artystów takich jak Lorn oraz Ikonika, można więc być spokojnym o jakość drugiego płodu.

Exhibit B od Exodus

2010-01-22T15:23:00.006+01:00

Dziewiąty album legendy thrash metalu i jednocześnie kontynuacja poprzedniego, wydanego w 2007 roku albumu The Artrocity Exhibition: Exhibit A ukaże się już w kwietniu!

Album Exhibit B: The Human Condition ukaże się w Europie 23 kwietnia, w barwach Nuclear Blast Records. MySpace zespołu w tej lokalizacji.

Więcej od Charred Walls of the Damned

2010-01-22T15:10:00.005+01:00

Jakiś czas temu pisaliśmy o nowej supergrupie Richarda Christy - perkusisty m. in. Death, Iced Earth czy Control Denied. Jest już więcej szczegółów na temat premiery debiutanckiego albumu.

Album nosi tytuł Charred Walls of the Damned i został nagrany w składzie Richard Christy - perkusja, Jason Suecof - gitara, Steve diGiorgio (Death, Testament, Sadus) - bass oraz Tim "Ripper" Owens (Iced Earth, Judas Priest). Premiera albumu przewidziana jest na 2 luty. Album będzie dostępny z bonusowym DVD z fragmentami ze studia i sprzedwany w formie digipack`a. Na myspace zespołu możemy już posłuchać utworu Ghost Town - link.

Vex'd powraca z nowym albumem.

2010-01-20T19:48:00.006+01:00

To dzięki nim dubstepowa społeczność uderzyła szczęką w podłogę po wydaniu płyty „Degenerate”. Ukazali możliwości, które drzemią w zamkniętym do tej pory dubstepie, odkryli jego mroczne zakamarki. Po pięciu latach niszczycielski duet Vex’d powrócił do studia by nagrać swój drugi album.

Płyta ma zawierać materiał, nad którym dawniej pracowali, który nie został nigdy skończony. Dodatkowo album zostanie wzbogacony o resztę produkcji z tamtego czasu oraz remixy. Utwory mają być jeszcze cięższe i brudniejsze od debiutanckich produkcji.

Czy zapowiedzi pokryją się z rzeczywistością? Tego dowiemy się już 22. marca.

Druga odsłona Lunatic Soul

2010-01-19T17:48:00.007+01:00

Druga odsłona Lunatic Soul, któremu przewodzi Mariusz Duda jesienią tego roku trafi na sklepowe półki. Podobnie jak pierwszy album, dwójka będzie nagrywana w warszawskim studio Serakos. Aktualnie Mariusz jest na etapie komponowania. Luty i marzec ma być czasem rejestracji materiału. Album zostanie wydany w barwach Mystic Production.

"Od początku widziałem dwie pierwsze płyty jako dyptyk. W wersji czarnej i białej. Żadnych tytułów płyt – po prostu nazwa i znak graficzny. Płyta czarna to przejście na stronę śmierci, płyta biała to przejście na stronę życia. Po czerni nadszedł czas na biel. Okładkę widzę jako negatyw okładki płyty debiutanckiej. Obecnie jestem w trakcie komponowania nowych utworów, więc zimowa sceneria za oknem jak najbardziej mi odpowiada" - opowiada Duda.

Jednocześnie zapowiada, że będziemy obcować z albumem "pełnym tajemniczych klimatów, dziwacznych dźwięków i wyszukanych instrumentów. Próbą kompromisu między dobrą piosenką a otwartą formą i eksperymentem dźwiękowym. Chciałbym teraz bardziej niż kiedykolwiek wykorzystać głos w sposób niestandardowy"

Wiht - Wiht

2010-01-19T13:31:00.003+01:00

Problem z nowymi wydawnictwami z kręgu stoner rocka i doom metalu polega na tym, że nie wiadomo kiedy kończy się to pierwsze a zaczyna drugie. Electric Wizard to doom? A Sleep? A Acid Witch? Stoner? Z jednej strony to dobrze że następuje taki swoisty miks tych gatunków, bo jak by nie patrzeć wywodzą się od jednego taty, ale z drugiej strony biedni fani sami nie wiedzą czego słuchają. Podobnie jest z kapelą Wiht, młodym trio z angielskiego Leeds, którzy wydali właśnie swój debiutancki materiał. I tak - riffy są pustynne, zaś klimat jest Black Sabbath. Instrumentalne pasaże a`la Karma to Burn, a zaraz zwolnienia rodem z doomowych klasyków. Ale to fajna rzecz.

Trzech kumpli z liceum założyło kapelę Wiht, po to by grać „klimaty Sabbathów z domieszką stoner rocka” To powinno rzucić trochę światła na sprawę. Na albumie mamy tylko 3 utwory – dwa po 16 minut i jeden szybki, mocny i krótki 10 minutowy. Dziwny zabieg podawać fanom takie molochy na debiutanckim albumie...ale cóż. Album nie nudzi pomimo że w 3 utworach zawarte jest ponad 40 minut muzyki. Goście tworzą przyjemny klimat, album otwiera stopa jak z Iron Man`a (brzmi jak autentyczny sampel!), wszystko brzmi bardzo „dymnie”, ale przy tym świeżo – właśnie dzięki stonerowym riffom i jakiejś zaklętej w tym wszystkim angielskiej przeszłości, pełnej przecież muzycznej świetności.

Każdy utwór zespół przedstawił do odsłuchu na myspace, ale niestety te dziewięciominutowe edycje nie oddają w miarodajnym stopniu tego, co zespół ma do zaproponowania. A ma naprawdę sporo. Tym bardziej, że ludzie to młodzi i to ich debiutancki materiał. Pierwszy utwór Into ruin otwiera przyjemny lekko blues`owy riff, napędza to wszystko stukanie perkusji w spokojnym tempie i w takim klimacie lat `70 bujamy się przez chwilę. Co jakiś czas spokojne przejście, jakaś zagrywka rodem z Kyuss, zmiana tempa. To wszystko sprawia, że kawałka słucha się bardzo przyjemnie. Nie jest to majstersztyk, ani odkrywanie Ameryki, ale ten nastrój naprawdę się udziela. Głowa sama chodzi przy tych spokojnych tempach. Od połowy utworu następuje wyciszenie, brzęczą same gitary i przez jakiś czas robi się nudnawo. Trzeba też zaznaczyć że jest to kapela bez wokalisty - instrumentalna zupełnie, więc czasami takie momenty, gdzie nie uświadczymy ani perkusji ani mocnego riffu, potrafią nużyć. Ale to też trwa chwilę i dostajemy smaczny riff, mocno bitą perkusję i wracamy do klimatu z początku tylko już w dużo potężniejszej, cięższej wersji. Następny kawałek And the thunder rolls to od początku czad. Riff jak ze wspomnianej Karma to Burn, może nawet ciężej, grany bardzo nisko, biją taktowce, brzęczą talerze – rewelacja! Kawałek robi się doomowy od 3 minuty, kiedy zostaje bas, perkusja i uderzenia co jakiś czas. Solówka grana bardzo delikatnie, ledwie słyszalnie, znowu przywodzi na myśl bluesa. Wszystko zagrane z ogromnym uczuciem i pomimo niespokojnej atmosfery brzmi to wszystko naprawdę ciepło. Na koniec rozpędzają się i sprzężają gitary, znowu biją centrale i zaczyna się ostatni numer albumu – Vasta. Zdecydowanie najmocniejszy punkt albumu – świetna praca sekcji, współpraca gitary i basu, zagrywanie melodii w dwóch różnych tonacjach brzmi naprawdę świetnie. Podobnie jak otwieracz, ten 16minutowy potwór również pozwala nam na wczucie się w atmosferę lat `70 pamiętając jednak o tym że mamy wiek XXI.

Podsumowując. Wiht nie jest kapelą odkrywczą - stoner rock mieszano z doom`em już setki razy, ale pomimo to, jest coś w muzyce tych młodych ludzi co naprawdę porywa i jest nie tyle oryginalne – co po prostu świeże. Życzę im naprawdę dobrze, bo te 40 minut doom rocka to niezły start i myślę że jest potencjał by zrobić z tego coś naprawdę dużego.

Zmiany w line-upie Asymmetry Festival

2010-01-19T12:46:00.006+01:00

Szczęście w nieszczęściu mają wszyscy, których wybierają się na drugą edycję Asymmetry Festival, która odbędzie się we wrocławskim klubie "Firlej". Jak się okazuje, Electric Wizard odwołał swoja wiosenną trasę koncertową, w związku z czym nie wystąpi na festiwalu. Na otarcie łez, organizatorzy zadbali o dwie solidne marki.

W zastępstwie za Brytyjczyków, wystąpią Kylesa oraz supergrupa Shrinebuilder. Oba zespoły zostają dołączone do składu na dzień 30 kwietnia. Shrinebuilder zadebiutował w poprzednim roku albumem "Shrinebuilder", który ukazał się nakładem Neurot Recordings. W skład zespołu wchodzą członkowie takich grup jak Saint Vitus, Neurosis, Sleep, Om oraz Melvins. Kylesa z kolei, również w poprzednim roku, uraczyła swoich fanów krążkiem "Static Tensions".

Ceny biletów jednodniowych mają zostać podane jeszcze dziś. Dodatkowo jest jeszcze dostępnych 30 sztuk karnetów w cenie 220 zł.

www.myspace.com/shrinebuildergroup
www.myspace.com/kylesa

YOB - The Great Cessation

2010-01-19T10:27:00.004+01:00

The Great Cessation to mój pierwszy kontakt z YOB i szczerze muszę powiedzieć, że mam obawy przed zagłębianiem się we wcześniejsze dokonania zespołu. Głównie dlatego, że poprzeczka jest tu zawieszona bardzo wysoko nie tylko dla zespołu, ale też dla całego nurtu sludge/doom w ogóle. I jeśli można nagrać lepszy album w tym klimacie, to albo go przegapiłem i spalę się ze wstydu, albo taki album pojawi się gdy mnie już nie będzie. I tak chyba lepiej, bo jeśli usłyszę cięższą, wolniejszą, potężniejszą rzecz od The Great Cessation, to dostanę wylewu. I na jedno wyjdzie.

YOB to projekt powstały jeszcze w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, więc generalnie to rzecz niemłoda. Głównym i niezmiennym od 1996 roku elementem zespołu jest Mike Scheidt – gitarzysta, wokalista i kompozytor muzyki. Niektórzy znają to nazwisko z innego kilkutonowego projektu Middian, który w przerwie między albumami YOB, wydał album Age Eternal (2007). Tak więc doświadczenie Mike ma. Od zawsze bawił się w sludge, doom i inne ciężarowe odmiany metalu.

The Great Cessation to potężny album. Jak przystało na doom metal jest tu tylko 5 utworów – z czego najkrótszy ma bez mała 8 minut, a album trwa ponad godzinę. Otwierający utwór Burning the Altar to prawie 13 minut wolnego, nisko nastrojonego buczenia gitar, masywnych riffów oraz pięknego zwolnienia w środku kawałka. Tu naprawdę nie ma miejsca na pieszczoty. Ten kawałek a zwłaszcza to co dzieje się w środku, mogłoby zabić wielką armię fanów Tokio Hotel w 30 sekund. Głębokie, przerażające growle, proste acz niespokojne hammery – to po prostu kwintesencja gatunku. Ciekawostką jest to, że ten utwór został umieszczony na liście Top Songs 2009 wg... NY Times. Świadczy to o otwartości umysłów redaktorów sławnej (acz zupełnie niemetalowej) gazety i o potędze tego utworu. Dalej The lie that is a Sin – zaczyna się kilkoma mocnymi uderzeniami. Po chwili wszystko cichnie, lekkie uderzenia w tomy budują napięcie i zalewa nas smoła szarpanego riffu i wysokich, przesterowanych zaśpiewów Mike`a. Wszystko się trzęsie, buczą głośniki i do tego klimatyczny refren. Trzeci kawałek to Silence of Heaven...z ciszą ma jednak niewiele wspólnego. Przerażające krzyki, powtarzający się w kółko riff (jeśli można tak nazwać pojedyncze uderzenia w gitarę). To bardziej przerywnik niż pełnoprawny utwór. Za to kolejny Breathing the Shallows, to już mój osobisty faworyt. Ściana pogłosu na gitarach i wokalu, potężne growle, świetne kompozycje otwierające i solo które po prostu tu pasuje! Na albumie nie uświadczymy wiele popisów gitarowych, ale ten kawałek mi to wynagradza w pełni. Duszną atmosferą, budowanym napięciem i jednym z lepszych doomowych riffów, które było mi dane usłyszeć. Zaczyna się ta kanonada od 6 minuty i ciągnie nas już do końca utworu. Nie sposób tej atmosfery potęgi oddać słowami, więc nie będę nawet próbował. Ale jeśli macie dla siebie dwie minuty, to włączcie końcówkę tego utworu. Tylko uważajcie – jeśli macie stare okna, mogą wypaść.

Ostatni utwór na płycie to kawałek tytułowy trwający ponad 20 minut. To już spokojniejsze granie...wyciszenie, lekka gra perkusji, akustyczna pogłosowa gitara – słowem – chwila oddechu. To już bardziej post-rockowe granie, bądź też jakiś specyficzny cosmic doom. Kawałek nabiera rozpędu i ciężaru, ale już nie po to, by łamać kości czy burzyć ściany. Ta podróż po prostu dobiega końca, misja została wykonana, ani jednego fana My Chemical Romance na sali, możemy zacząć od początku. Jeśli mamy siłę.

Ufomammut pracuje nad nowym albumem

2010-01-19T09:52:00.006+01:00

Włoskie trio niedawno poinformowało za pośrednictwem swojego profilu myspace, że rozpoczęli prace nad nowym krążkiem. Album jak na razie nie ma tytułu, ale zespół zapowiedział, że wkrótce pojawi się więcej szczegółów w tej kwestii.

Premiera szóstego krążka zespołu, przewidziana jest na kwiecień. Po raz kolejny do współpracy zaproszony został Lorenzo Stecconi, który czuwał nad brzmieniem poprzedniego albumu "Idolum" oraz Matteo Spinazzè kojarzony ze współpracy z ZU i Dalek.

W między czasie, możemy podziwiać nową witrynę internetową Ufommamut.

http://www.ufomammut.com/

Tim Hecker - An imaginary country

2010-01-15T22:09:00.003+01:00

Tim Hecker po raz kolejny udowadnia, że zasługuje na miano jednego z najlepszych twórców muzyki ambient obecnych czasów. “An imaginary country” to ok. 50 minut niesamowitej atmosfery i klimatu. Płyta roku 2009…

Kanadyjczyk serwuje nam jak zwykle cudowne ambientowe melodie, wszystko schowane jest za odrobiną szumów i trzasków. Pierwszym albumem Tima jaki miałem przyjemność posłuchać było “Harmony in Ultraviolet” i wciąż uważam tę płytę za najlepszą w jego dorobku. Mimo to słuchanie “An imaginary country” sprawia mi równie wiele przyjemności. Mamy tutaj do czynienia z naprawdę czymś niezwykłym, z czymś w co możemy się zagłębić całkowicie, a kiedy minie już owe 50 minut wcisnąć “play” ponownie.

Te dźwięki wciągają i hipnotyzują, delikatne melodie wprowadzają w trans przy czym wszystkie noise’owe odgłosy wcale nie przeszkadzają, wręcz przeciwnie! Idealnie dopełniają całe wrażenie. Tutaj nie na niepasujących elementów, wszystko stanowi całość – łącznie z dość minimalistyczną okładką.

Nie chcę wyróżniać tutaj lepszych czy gorszych utworów, ponieważ jak już wcześniej wspomniałem ta płyta stanowi całość i słuchanie pojedynczych utworów mija się z celem. Oczywiście nie ma tutaj mowy o jakiejkolwiek nudzie, od tej płyty ciężko się oderwać, te 50 minut mija niezwykle szybko.

Podsumowując “An imaginary country” to naprawdę niezwykła muzyka, która przenosi nas w zupełnie inny świat, wystarczy zamknąć oczy i uważnie się wsłuchać…

Gwiazdy na zakończenie konkursu Neuro Music

2010-01-15T17:58:00.005+01:00

Właśnie wybuchła prawdziwa bomba w obozie Asymmety Fesival! Na zakończenie konkursu Neuro Music, który odbędzie się 9 kwietnia, wystąpi Jarboe oraz Nachtmystium. Bilety na ten dzień jeszcze prawdopodobnie dziś w cenie 25 zł, będzie można nabyć za pośrednictwem sieci Ticketpro, Ticketporal oraz Eventim.

Ośrodek Działań Artystycznych "Firlej":

Jak w poprzednim roku, celem konkursu jest wyłonienie najlepszego zespołu lub solisty, który w swej twórczości przekracza granice stylistyczne, buduje własną tożsamość artystyczną, inspirując się dokonaniami zespołów awangardy metalu, rocka i elektroniki, ze szczególnym uwzględnieniem muzyki tzw. ciężkich brzmień, a jednocześnie prezentuje wysoki poziom wykonawczy. Nagrodą w konkursie jest sfinansowanie sesji nagraniowej dla zespołu oraz występ podczas Asymmetry Festival 2010 jako support jednej z gwiazd Festiwalu. W jury konkursowym zasiądą znani dziennikarze oraz muzycy. Termin składania zgłoszeń upływa 17. stycznia 2010.

Konkurs przebiega w trzech etapach. W pierwszym, spośród wszystkich nadesłanych zgłoszeń, organizatorzy konkursu wybierają zespoły, które przechodzą do następnego etapu i tym samym zostają zaprezentowane na stronie www.myspace.com/asymmetrypl . W drugim etapie konkursu, głos należy do internautów, którzy od 20. stycznia 2010 roku mogą głosować na swoich faworytów oddając maksymalnie jeden głos na jeden zespół. Pięć zespołów, które uzyskają największą ilość głosów przejdzie do finału i wystąpi na scenie ODA Firlej. W tym ostatnim etapie konkursu jury, wybierze najciekawszą prezentację, która swoim występem uświetni festiwal Asymmetry.

Wieści dotyczące drugiej edycji Asymmetry Festival

2010-01-14T20:49:00.007+01:00

Bilety na koncert otwierający drugą edycję Asymmetry Festival trafiły dziś do sprzedaży. Można je nabyć za pośrednictwem sieci Eventim, Ticketpro i Ticketportal. Mowa tu o dniu 29.04, wówczas to wystąpią takie zespoły jak The Mount Fuji Doomjazz Corporation, Zu, Bong-Ra oraz Drumcorpse.

Jak informuje organizator:

Koncert otwierający tegoroczną edycję festiwalu Asymmetry, dedykowany jest głównie fanom eksperymentalnego jazzu, ambientu, ale także muzyki spod znaku noise i breakcore. Podczas wieczoru, grupa The Mount Fuji Doomjazz Corporation zaprezentuje impresję będącą podkładem muzycznym do projekcji filmu Davida Lyncha „Człowiek Słoń”. Niezawodni Włosi z ZU, odsłonią ekstremalne oblicze improwizowanego jazzu. Na koniec wieczoru Bong-Ra i Drumcorpse zaserwują breakcorowe dj- skie sety inspirowane muzyką metalową.

Bilety dostępne są w cenie 60 zł. Karnet na pozostałe dni Asymmetry Festival (30.04 – 02.05.2010) kosztuje 220 pln. Bilety na pozostałe koncerty festiwalu trafią do sprzedaży wkrótce.

Nowy album Autechre

2010-01-14T09:44:00.004+01:00

Brytyjski duet, w którego skład wchodzą Sean Booth i Rob Brown zapowiedział premierę swojego nowego albumu na 22 marca tego roku. Krążek będzie następcą wydanego w 2008 roku "Quaristice". "Oversteps", bo taki będzie nosił tytuł 10 już krążek Brytyjczyków, ukaże się nakładem Warp Records.

Album będzie promowany na zaplanowanej już trasie koncertowej po Europie. Nie wykluczone, że duet zawita do Polski.

Tracklista:

1. r ess
2. ilanders
3. known(1)
4. pt2ph8
5. qplay
6. see on see
7. Treale
8. os veix3
9. O=0
10. d-sho qub
11. st epreo
12. redfall
13. krYlon
14. Yuop

Steven R. Smith - Cities

2010-01-13T23:21:00.004+01:00

“He walked out into the road and stood. The silence. The salitter drying from the earth. The mudstained shapes of floating cities burned to the waterline. At a crossroads a ground set with dolmen stones where the spoken bones of oracles lay moldering. No sound but the wind. What will you say? A living man spoke these lines? He sharpened a quill with his small penknife to scribe these things in sloe or lampblack? At some reckonable and entabled moment? He is coming to steal my eyes. To seal my mouth with dirt.” - Cormac McCarthy, “The Road”

Już pierwsze dźwięki tej płyty skojarzyły mi się z doskonałą książką McCarthy'ego, w której opisuje on wędrówkę Ojca i Syna po zniszczonych nieznanym kataklizmem Stanach Zjednoczonych. Dwaj Amerykanie przedstawiają podobny rodzaj ascetycznego (post)apokaliptyzmu, w którym czytelnik lub słuchacz wyobraźnią zostaje przeniesiony do świata pozbawionego jakiejkolwiek definicji. Steven R. Smith, budując swoje utwory z ambientowych i dronowych strzępów, dzwoniących akordów pianina, field-recordingów czy rozmazujących się gitarowych efektów, prowadzi nas przez obdarte ze słów metropolie, miasta oraz miasteczka i pokazuje drogi, które już nigdzie nie prowadzą i nikomu nie służą. Zaskakująca jest przede wszystkim spójność wizji Smitha, nie tracąca napięcia, nie gubiąca się w dłużyznach. Kolejne dźwięki następują po sobie jak seria obrazów, ulepiona ze snu mistyka: tu działa intuicja. Tu działa „wyższy plan”, którego najprawdopodobniej sam Smith nie ułożył. „Coś” mu musiało pomóc – i obojętnie co to było, wykonało swoją pracę doskonale. Jedna z najlepszych płyt minionego roku.

Cult of Luna na winylu

2010-01-13T20:20:00.010+01:00

Już wkrótce będzie można nabyć dwie pierwsze płyty Cult of Luna wydane na winylu. Mowa oczywiście o albumach "Cult of Luna" oraz "The Beyond". Wydaniem zajmie się Earache Records, data premiery planowana jest na 25 stycznia.

Oba materiały na potrzeby tego wydania zostały zremasterowane przez Pelle'a Henricssona, dodatkowo spodziewać się możemy zupełnie nowej oprawy graficznej opracowanej przez Erika Olofssona - gitarzystę zespołu. Zamówienia przed premierowe można składać tutaj.

Ostatni album Cult of Luna pt. "Eternal Kingdom" miał swoją premierę w 2008 roku, obecnie zespół pracuje nad specjalnym audiobookiem, zatytułowanym "Eviga Riket", który rozwinie temat "Wiecznego Królestwa".

Debiutancki album Gonjasufi

2010-01-13T19:55:00.005+01:00

Już 8. marca Warp Records wyda debiutancki album Gonjasufi. Do tej pory artysta wydał dwie EP’ki oraz gościnnie udzielał się w produkcjach Flying Lotus oraz Gaslamp Killer.

Produkcją nowej płyty zajmuje się sam Flying Lotus. Już teraz można za darmo ściągnąć jeden z utworów „Ancestors” ze strony http://warp.net/ .Ten sam utwór zostanie wydany na nadchodzącej kompilacji promującej podopiecznych Warp Records.

Bohren & der Club Of Gore - Midnight Radio

2010-01-13T10:55:00.014+01:00

Zbliża się środek nocy. Czujesz ją wręcz namacalnie, jej chłodny zapach roztacza się wokół ciebie, a ciemną teksturę można kroić nożem. Wychodzisz ze średniej klasy przydrożnego motelu, gdzie byłeś zmuszony się zatrzymać, zapalasz papierosa i wypuszczając dym obserwujesz jego mimowolny lot. Wsiadasz do swego starego Lincolna, niedopałek ostentacyjnie wyrzucasz przez okno, podnosisz szybę, a odjeżdżając zostawiasz tylko tuman powolnie opadającego kurzu.

Przeskakujesz poszczególne stacje radiowe poganiając tylko kolejne szumy, zgrzyty, urywane głosy i dźwięki, aż w końcu trafiasz na coś odpowiedniego. Rozleniwione do granic możliwości dźwięki płynące z głośników wprowadzają w swego rodzaju stan hipnozy, która utrzymuje cię na pograniczu snu i jawy. Zapalony uprzednio kolejny papieros, niemalże bezwładnie zwisa przyklejony do twej wargi, a jego dym snuje się wraz z dźwiękami skrzętnie wypełniając całe wnętrze pojazdu, roztacza mleczną mgłę przed twoimi co rusz otwierającymi i zamykającymi się oczami. Otumaniony wzrok widzi jedynie biały pas i przestrzeń wyznaczaną przez reflektory auta. W oddali widać zbliżające się powoli światła latarni oświetlające żółtym światłem puste ulice. Wjeżdżając w głąb miasta okazuje się, że poza wiatrem, hulającymi po ulicy starymi gazetami i migającymi na granicy przepalenia żarówkami latarni, nie ma tam nikogo. Puste wystawy świecą półmrokiem, a przez uchylone okno pojazdu, przedostaje się delikatny podmuch wiatru, którym odchylając głowę do tyły i zamykając oczy, błogo się rozkoszujesz.

„Midnight Radio” to drugi krążek Niemców i kompletnie odmienny od tego co prezentują aktualnie. Dwie pierwsze płyty prezentują zupełnie inne podejście do muzyki, co oczywiście nie oznacza, że gorsze. Duże znaczenie odgrywa tu bas, którego niskie, leniwie snujące się tony, momentami rezonują w uszach na tyle mocno, że czoło mimowolnie się marszczy. Gdzieś w tle przemknie niepokojący rhodes. Nie bez znaczenia jest też gitara elektryczna, która w późniejszym czasie (już na następnej płycie!) zostanie zastąpiona saksofonem, który wpłynie bardzo korzystnie na atmosferę i sposób jej budowania w muzyce Bohren & der Club Of Gore. Zrobiłem sobie taki przekrojowy przegląd przez dyskografię Niemców i wyśmienicie widać ewolucję muzyczną jaką przebyli. Od surowych, brudnych basów do wysublimowanych saksofonowych, miękkich, klawiszowych przestrzeni. Jestem raczej zwolennikiem tego wygładzonego brzmienia, ale nie sposób nie docenić pierwszych podejść, które emanowały raczej pijacką, brudną i zadymioną aurą. Oba te wcielenia z pewnością łączy jedno – pełnia barw ukazuje się dopiero po zmroku.

„Midnight Radio” to dwie płyty i grubo ponad 2 godziny muzyki, co jest pewnym ewenementem w dyskografii Niemców, bo nigdy wcześniej ani później nie zaskoczą takimi longerami, jedynie sporadycznie pojedynczymi utworami. To zamierzony zabieg, muzyka ukierunkowana na leniwy trans, półświadomą hipnozę w oparach papierosowego dymu i alkoholowego otumanienia. Głównym założeniem albumu jest odwzorowanie nocnej jazdy samochodem, ale nic nie stoi na przeszkodzie włączyć nocną lampkę, wyjąć z salonowego barku kilkunastoletnią Whisky i popijając brunatny trunek, usiąść wygodnie w fotelu, zapalić papierosa i obserwować jak tytoniowa mgła porusza się w przestrzeni rzucanego światła.

Swans are not dead

2010-01-12T19:11:00.006+01:00

Legendarna formacja z kręgu industrial/post-punk, na której czele stał Michael Gira, zakończyła działalność blisko 12 lat temu, 1997 roku. Niedawno na myspace zespołu pojawiły się informacje o reaktywacji grupy oraz zapowiedziach trasy i nowej płyty.

Rok po rozpadzie Swans, Michael Gira powołał do życia projekt Angels Of Light, który aktualnie z powodu reunionu macierzystej grupy, zostaje zawieszony. Na profilu myspace zespołu został udostępniony utwór "Jim", który jest akustyczną wersją demo utworu, który może trafić na nowy album Swans. Takich kompozycji jest podobno więcej.

"Te piosenki zostaną wydane w takich wersjach na płycie CD, pojawi się również DVD nagrane podczas dwóch koncertów Michaela Giry. Do sprzedaży trafi również limitowane do 1000 sztuk wydawnictwo "I Am Insane" składające się z CD i DVD. Pieniądze ze sprzedaży zostaną przeznaczone na sesję nagraniową Swans" - czytamy na myspace Swans.

Na dzień dzisiejszy skład Swans przedstawia się następująco:

Michael Gira - gitara, wokal
Norman Westberg – gitara
Christophj Hahn – gitara
Phil Puleo – perkusja
Chris Pravdica – bas
Thor Harris - perkusja

Ostatni album formacji zatytułowany "Swans Are Dead" ukazał się w 1998 roku.

Frusciante zagra dla Davida Bowie

2010-01-11T19:46:00.009+01:00

John Frusciante, do niedawna gitarzysta Red Hot Chili Peppers, po odejściu z zespołu zabrał się ostro do pracy.

Tym razem nie chodzi o kolejny krążek płodnego artysty. Zagra on gościnnie na płycie dedykowanej Davidowi Bowie, na której znajdą się również utwory innych wykonawców.
Popularny Fru, wraz z formacją Swahili Blonde, wykonają cover Bowiego - Red Money.

Premiera płyty planowana jest na maj 2010r. Ma się na niej znaleźć 28 utworów, które będą nowymi aranżacjami starych przebojów Davida Bowiego. Dochód ze sprzedaży płyty zostanie przeznaczony na fundację charytatywną Warchild.

Teledysk Pelican

2010-01-11T10:23:00.001+01:00

Zespół Pelican opublikował swój najnowszy teledysk do utworu "Final breath". Utwór pochodzi z wydanego w 2009 roku albumu pt. "What We All Come To Need". Wydaniem albumu zajęło się Southern Lords Records.

Warto zaznaczyć, że wśród gości, którzy wystąpili na płycie znajdziemy takie nazwiska jak Greg Anderson z Sunn O))) czy Aaron Turner z Isis.

Okładka nowego albumu High On Fire

2010-01-06T23:01:00.006+01:00

Jakiś czas temu informowaliśmy o nowym albumie High On Fire. Wówczas znany był już tytuł, tracklista i data premiery. Aktualnie możemy zapoznać się z okładką, która będzie zdobić piąty album w karierze Amerykanów.

Autorem wizualnej interpretacji tytułu jest Arik Moonhawk Roper, którego prace widnieją między innymi na okładce krążka "Dopesmoker" formacji Sleep oraz "The Bees Made Honey in the Lion's Skull" Earth. "Snakes for the Divine" ukaże się 23 lutego bieżącego roku nakładem E1 Music.

1. Snakes for the Divine
2. Frost Hammer
3. Bastard Samurai
4. Ghost Neck
5. Fire, Flood & Plague
6. How Dark We Pray
7. Holy Flames of the Fire Spitter
8. Mystery of Helm

Tracklista nowej płyty The Dillinger Espace Plan

2010-01-06T19:28:00.005+01:00

Ujawniono pełną tracklistę nadchodzącego albumu The Dillinger Escape Plan. Album ukaże się 23 marca bieżącego roku i będzie nosił tytuł "Option Paralysis". Będzie to pierwsza płyta TDEP wydana w barwach Party Smasher Inc./Season Of Mist.

Pełna tracklista prezentuje się następująco:

1. Farewell, Mona Lisa
2. Good Neighbor
3. Gold Teeth On A Bum
4. Crystal Morning
5. Endless Endings
6. Widower
7. Room Full Of Eyes
8. Chinese Whispers
9. I Wouldn't If You Didn't
10. Parasitic Twins

Utwór "Farewell, Mona Lisa" swoją premierę miał na antenie radia Sirius XM pod koniec ubiegłego roku. Owy utwór przesłuchać można także w serwisie youtube.

"Option Paralysis" będzie już czwartym albumem w dyskografii zespołu, poprzedni album pt. "Ire Works" miał premierę w 2007 roku.

This Will Destroy You nagrywa

2010-01-05T21:20:00.008+01:00

Teksańczycy wraz z początkiem lutego wejdą do studia, aby nagrać swój kolejny krążek. "Tunnel Blanket", bo tak będzie się nazywał nowym album, będzie drugim w karierze młodego jeszcze kwartetu, który dopiero w 2006 roku, wydając EP "Young Mountain" zasygnalizowali swój udział w scenie. Podobnie jak debiut, album zostanie wydany nakładem Magic Bullet Records.

Nad brzmieniem albumu będzie czuwał John Congleton, który współpracował między innymi z Explosions In The Sky. Premiera krążka planowana jest na połowę 2010 roku. Nastąpiły również małe roszady w składzie, miejsce dotychczasowego perkusisty Andrew Miller'a, zajął Alex Bohre, który wcześniej występował w kapeli The New Frontiers.

Dyskografię zespołu zamyka debiutancki self-titled wydany w 2008 roku.

A Storm of Light - Forgive Us Our Trespasses

2010-01-05T20:10:00.016+01:00

Amerykanie z A Storm of Light grają doom/sludge/post-metal najbliższy chyba dokonaniom Neurosis. Ich debiut zatytułowany “And We Wept the Black Ocean Within” był bardzo monotonny i z trudem przebrnąłem przez te ponad 60 minut muzyki, która równie dobrze mogłaby być akompaniamentem do apokalipsy.

W końcu liderem zespołu jest człowiek odpowiedzialny za wizualizacje wspomnianej formacji, znany także z Red Sparowes. Stawianie na upośledzony minimalizm i tworzenie sztucznego nastroju apokalipsy nie spodobało mi się szczególnie i do płyty już nie wróciłem. Choć nie można było odmówić jej pewnych walorów.

Dlatego do ich nowej płyty podszedłem z dystansem. Zastanawiałem się czy przetrwam kolejną dawkę tej zbyt pompatycznej i trudnej muzyki. Natrafiłem przypadkiem na klip do „Tempest” i od razu uznałem ten utwór za coś fantastycznego, bijącego na głowę cały poprzedni krążek. Nowe oblicze zespołu okazało się nieporównywalnie ciekawsze a wydaję się, że z pozoru bardzo niewiele się tak naprawdę w ich muzyce zmieniło. „Forgive Us Our Trespasses” oferuje o wiele bardziej interesujące aranżacje, przykuwa uwagę słuchacza niecodziennymi patentami. Utwory są zachowane w podobnej stylistyce, ale nie zlewają się w jedną całość.

Słychać prawie non stop ciekawe riffy, dobrze zagrane i zaaranżowane zwolnienia. Śpiewane, posępne wokale, które mocno irytowały na poprzedniej płycie nagle stają się wielkim atutem. Album wydaje się dojrzalszy, bardziej naturalny, zdecydowanie lepiej zagrany i wyprodukowany. Klimat nadal ocieka ciężarem i niepokojem. Co ważne, płyta to monolit, stanowi bardzo dobrze dobraną całość, bez słabszych momentów.Mimo, że nadal brzmi to jak A Storm of Light to wywołuje kompletnie przeciwne emocje co debiut.

Cieszy mnie taka metamorfoza, zwłaszcza, że rok 2009 nie obfitował w ciekawe premiery spod znaku szeroko pojętego sludge/post-metalu. Takie albumy jak ostatnie Minsk, Isis, Callisto czy Baroness (o szufladki się można spierać oczywiście) dla mnie były spektakularnymi klapami. Na tym tle album A Storm of Light wypada co najmniej dobrze. Oczywiście nie jest to muzyka dla wszystkich, nawet fanów gatunku może odrzucić swoją nieprzystępnością, a być może to nowe oblicze zespołu będzie miało wielu zwolenników wśród tych, którzy tak jak ja, skreślili A Storm of Light już po debiucie .

Moja Adrenalina na polskiej częsci trasy Child Abuse

2010-01-03T20:02:00.010+01:00

Niedawno w obozie warszawskiego kwartetu nastąpiło niemałe przebudzenie, czego efektem jest praca nad nowym albumem i teledyskiem, natomiast aktualnie zespół przygotowuje się do wspólnej części trasy z amerykańskim Child Abuse, która obejmie głównie polskie miasta, ale nie zabraknie również zagranicznych akcentów.

Organizatorem trasy jest agencja Wet Music Production. Zespoły wystąpią we Wrocławiu, Warszawie, Poznaniu i Bydgoszczy. Na koncertach w Warszawie i Bydgoszczy, do składu dołączy stołeczna formacja Boogie Nights. Jak wynika z profilu myspace warszawiaków, będą mieli również przyjemność otwierać koncerty Child Abuse w Hamburgu i Czechach.

Rozpiska polskiej części trasy:

12 stycznia (WTOREK) WROCŁAW
- bez BOOGIE NIGHTS
CRK - ul. Jagiellończyka 10c/d
Godz. 20:00
Wejście: 15 zł

13 stycznia (ŚRODA) POZNAŃ
- bez BOOGIE NIGHTS
Pod Minogą - ul. Nowowiejskiego 8
Godz. 20:00
Wejście: 10 zł (przedsprzedaż) | 15 zł (w dniu koncertu)

14 stycznia (CZWARTEK) WARSZAWA
Klub Neo - ul. Merliniego 4
Godz. 20:00
Wejście: 10 zł

15 stycznia (PIĄTEK) BYDGOSZCZ
Klub Mózg - ul. Gdańska 10
Godz. 21:00
Wejście: 5 zł

Przypomnijmy, że Moja Adrenalina, pracuje właśnie nad swoim drugim krążkiem, który jak na razie nie ma tytułu. Na koncertach zespołu będzie można nabyć koszulki, bluzki z długim rękawem, plakaty, single "y dopatrzenia" i inne gadżety.

Nowy album Misery Index

2009-12-30T22:23:00.009+01:00

Pochodzący z Baltimore, w stanie Maryland, zespół zapowiedział, że zaraz w pierwszą w sobotę po Nowym Roku, czyli 2 stycznia, wchodzi do studia by nagrać swój nowy album, który będzie czwartym w karierze amerykańskiego kwartetu.

Nowy krążek będzie zatytułowany "Heirs To Thievery", a jego premiera zaplanowana została na maj przyszłego roku. Album ukaże się nakładem Relapse Records, z którą zespół współpracuje od czasu wydania drugiej płyty, tj. "Discordia". Nagrań zespół dokona w Wright Way Studios, a nad wszystkim będzie czuwał Steve Wright. Warto również wspomnieć, że na wiosnę zespół zaplanował trasę po Australii i Nowej Zelandii, w której będą mu towarzyszyć Decapitated, Psycroptic oraz Origin.

Tracklista:

1. Embracing Extinction
2. Fed To The Wolves
3. The Carrion Call
4. Heirs To Thievery
5. Spectator
6. The Seventh Cavalry
7. Illuminaught
8. Plague Of Objects
9. You Lose
10. Sleeping Giants

Zespół poinformował również o wzbogaceniu japońskiej edycji albumu o dodatkowy utwór.

Powstanie dokumentalny film o Ministry

2009-12-29T15:27:00.006+01:00

Nakładem niezależnej wytwórni filmowej Gigantic Pictures ukaże się dokumentalny film "Fix: The Ministry Movie" obrazujący karierę zespołu, która rozwijała się przez ostatnie blisko 30 lat. W internecie można obejrzeć zwiastun filmu.

Jak na razie, data wydania filmu nie jest znana. Wiemy natomiast, że w trakcie trwania filmu będzie można posłuchać wywiadów, których na temat zespołu udzielali Trent Reznor, Jonathan Davis, Maynard Keenan, Dave Navarro i wielu innych muzyków.

Nowe wydawnictwo Isis

2009-12-29T11:00:00.009+01:00

Do sprzedaży trafiła właśnie kolejna koncertówka Isis. Nosi ona tytuł "LIVE V - Oceanic Live In London" i jest już (jak sama nazwa wskazuje) piątym wydawnictwem tego typu w dyskografii zespołu.

Koncert zarejestrowany został 23 lipca 2006 roku w londyńskim klubie Koko.
Tracklista koncertu prezentuje się następująco:

1. The Beginning and The End
2. The Other
3. False Light
4. Carry
5. - / Maritime
6. Weight
7. From Sinking
8. Hym

Gościnnie w utworze "Weight" na gitarze zagrał Justin Broadrick, który znany jest z takich formacji jak Jesu czy Godflesh. Co ciekawe zajął się on także miksem materiału.

"LIVE V" jest drugim po "Wavering Radiant" wydawnictwem Isis, które ukazało się w mijającym 2009 roku.

Batcheeba – Various Complications

2009-12-29T00:33:00.002+01:00

Mroczne dźwięki prosto ze skutej lodem Norwegii. Jednoosobowy projekt penetrujący dogłębnie okolice mroku, pieszczący uczucie niepokoju i znajdujący jeszcze czas dla innych bardzo konkretnych głosów. A demiurgiem jest w tym wypadku wyjątkowo zapracowana kobieta.

Przez długi czas nie wiedziałem, jak zacząć pisać o tych dziesięciu utworach. Właściwie to nadal nie wiem. Mam powiedzieć, że pierwszy, „mother”, umiejscawia mnie już w jakimś regionie niepokoju, że jest tam dość rytmiczna elektronika, monotonna, mantryczna może i nieprzyjemne krzyki jakiejś kobiety? Poważna dawka niechęci, agresji w zestawieniu z tymi obojętnymi, ale żywymi, dźwiękami i głosem zza kadru. „Infection loves the child” swoim dudniącym brzmieniem i oddalonymi głosami podsyca coś nieprzyjemnego w uszach słuchacza. Jeśli dodać do tego, że autorka tej muzyki przez jakiś czas pracowała z autystycznymi dziećmi...robi się zimno. „Forward foetus” nie pozostawia złudzeń; mamy do czynienia z zupełnie wypaczonymi dźwiękami, dziwnym postrzeganiem świata. A zamykający album „are you afraid”, pytanie oczywiście dotyczy ciemności, sugeruje, że powinienem odpowiedzieć twierdząco. Jeszcze godzinę temu, bym się tego po sobie nie spodziewał.

Various Complications jest chyba zbiorem (co zresztą sam tytuł może przewrotnie sugerować) paru wcześniej publikowanych utworów i kilku nowych. Odsłuchując materiał zupełnie nie do wyłapania. Jest to album przemyślany i zrównoważony. Można byłoby nawet stwierdzić, że muzyka przebiega dwutorowo, z jednej strony plamy dźwięków, okołoambientowe czucie muzyki, przestrzeń i niespokojne rozmywające się pejzaże, z kolei z drugiej: wyraźnie naznaczony rytm, konkretna i czytelna struktura. Machina? Nie szaleńczo pędząca, ale wystarczająco, by porwać słuchacza i zmiażdżyć go w swoich niewidocznych trybikach. Nie jest więc monotonnie, to dobrze. Nawet bardzo. Podobnie dzieje się z głosem Batcheeby, który zestawiany jest z jakimiś cytatami niewiadomo pochodzenia.

(W tym przypadku zdecydowanie łatwiej jest słuchać niż pisać.) Mroczna podróż w głąb siebie? Może i tak. Nawet raczej na pewno. Jakbym miał się do czegoś odwołać, przyrównać, to zdecydowanie byłoby to nasze rodzime Sui Generis Umbra. Batcheeba wokalnie nie szaleje tak jak eLL, ale z pewnością ma wyrazisty pomysł na siebie. Gdzieś w okolicach pierwszej i drugiej płyty polskiego duetu mógłbym śmiało Various Complications postawić.
Osobiście uważam to za bardzo dobrą rekomendację.

Ucieszyło mnie, że w norweskich ciemnościach kryje się taka postać, oryginalna i nad wyraz płodna. Warto rozejrzeć się za jej innymi projektami, a jeśli ktoś miałby ochotę na ten materiał, to zapraszam tu.

Nowy album FlyLo!

2009-12-27T18:28:00.004+01:00

Jego ostatnie "Los Angeles" zrobiło niemałe zamieszanie na scenie eksperymentalnej elektroniki. Wydany w 2008 roku krążek, już niedługo doczeka się swego następcy, który podobnie jak poprzedni ukaże się nakładem Warp Records.

Nowy album FlyLo zatytułowany będzie "Cosmogramma", a jego premiera zaplanowana jest na 20 kwietnia przyszłego roku. Więcej szczegółów na temat nowego materiału pojawi się wkrótce. Póki co, możemy posłuchać wydawnictwa (udostępnionego za darmo), które jest efektem producenckiej współpracy z The Gaslamp Killer, w którego skład wchodzą nigdy nie wydane nagrania FlyLo.

Slash o nowej płycie

2009-12-25T17:14:00.007+01:00

Fani znanego z Guns N'Roses i Velvet Revolwer gitarzysty, niedługo będą mieli okazję sprawdzić w jakiej formie jest ich idol.

Oto co do powiedzenia na temat zbliżającej się premiery nowego wydawnictwa ma jego autor: Mastering mojego solowego albumu został ukończony. Zajął się nim George Martino, który jest najlepszym specjalistą z jakim miałem okazję kiedykolwiek pracować. Jestem podekscytowany wynikami naszej pracy. - podkreślił artysta. - Aktualnie jesteśmy na etapie miksowania specjalnych bonusowych utworów, które zostaną ukończone już w przyszłym tygodniu. Następnie zajmiemy się masterigiem tych kawałków i to będzie już ostatni etap do otrzymania gotowej płyty.

Slash wyda swój debiutancki, solowy album latem przyszłego roku. Za dystrybucję krążka w Europie, odpowiedzialna będzie wytwórnia Roadrunner Records. Wydawnictwo ma ukazać się pod zaskakującym tytułem Slash już 23 lipca 2010 roku.

Moonspell pracuje nad nowym albumem

2009-12-25T12:26:00.006+01:00

Lider zespołu, w wywiadzie dla zagranicznego portalu Blabbermouth poinformował, że zespół rozpoczął prace nad pisaniem nowego materiału. Ostatnim krążkiem Portugalczyków był "Night Eternal" wydany w maju poprzedniego roku.

Jak mówił Fernando: "Ricardo przez ostatnie pół roku był bardzo płodny muzycznie i mój iPod jest pełen prawdziwych diamentów, które wspólnie z Pedro i Waldemarem Sorychtą będziemy szlifować na etapie przedprodukcyjnym".

Zdradził również, że został już wybrany tytuł nowego krążka jak i również przygotowano koncept mu przyświecający. Muzycznie będzie to podobno wszystko co, to co do tej pory zawierali w swojej twórczości, czyli: "melodie, mrok i ciężar".

Kolejna odsłona "Heligoland"

2009-12-24T22:36:00.004+01:00

Jakiś czas temu w sieci pojawił się zwiastun nowego materiału w postaci utworu "Paradise Circus". Zespół postanowił rąbka tajemnicy uchylić jeszcze bardziej i tym zaprezentowali w ramach audycji Morning Becomes Eclectic w radiu KCRW utwór "Girl I Love You", w którym wokalnie udziela się wieloletni współpracownik Massive Attack - Horace Andy.

Przypomnijmy, że premiera płyty została zapowiedziana na 8 lutego przyszłego roku. "Heligoland" będzie piątym albumem Brytyjczyków. Album poprzedziła wydana 4 października EP zatytułowana "Splitting Atom", na której znalazły się dwa utwory pochodzące z nadchodzącego albumu. Jak podają źródła, "Girl I Love You" to nowa wersja piosenki Andy'ego, która pojawiła się na jego albumie "Skylarking" z początku lat 70.

"Girl I Love You" w serwisie YouTube.com

Wywiad z Proghma-C

2009-12-24T10:53:00.008+01:00

Jeszcze jakiś czas temu o Proghma-C słyszała jedynie garstka ludzi. Dziś po wydaniu ich debiutanckiego "Bar-do Travel" o zespole zrobiło się głośno, a wszystko co najlepsze jeszcze przed nimi, między innymi udział w ProgPower Europe. O Feelu, nowym albumie i współpracy z wytwórnią rozmawiałem z perkusistą zespołu, Łukaszem Kumańskim vel Kuman.

Na początku chciałem szczerze pogratulować krążka, wyszedł Wam wyśmienicie.

Dzięki bardzo. Naprawdę miło to słyszeć.

Wiadomo, że "Bar-do Travel" nie jest Waszym pierwszym śladem jaki udało Wam się zostawić na muzycznej mapie. W 2005 roku nagraliście demo zatytułowane „Down In a Spiral”. Powiedz, dlaczego nie zostało oficjalnie wydane?

Tak naprawdę to nagraliśmy ten materiał raczej dla siebie. Żeby zobaczyć jak nam idzie praca w studio, jak zabrzmią te numery. Nie pamiętam już czy „Down In a spiral” rozsyłaliśmy po wytwórniach tudzież zinach. Jednym z powodów dlaczego tak się działo było na pewno niezbyt dobre brzmienie tego materiału. Raczej nie było się w tej sferze czym chwalić. Wiedzieliśmy że w odpowiednim miejscu i z odpowiednim człowiekiem możemy dużo lepiej zabrzmieć co udowodniliśmy nagrywając „Bar-do Travel” właśnie w Olsztynie. Aczkolwiek demko do tej pory „wisi” sobie w sieci i cały czas o dziwo zbiera pochlebne recenzje (śmiech).

Z tego co udało mi się ustalić, tytuł Waszego albumu nawiązuje do buddyzmu. Mógłbyś odrobinę szerzej przybliżyć co Was skłoniło do zastosowania takiej nomenklatury w tytule i jakie przesłanie się dokładnie za tym kryje?

W tej sprawie więcej mógłby powiedzieć nasz wokalista Bob, autor tytułu płyty i większości tekstów. Zarówno teksty jak i tytuł są symboliczne. Mówią o bardzo poważnych tematach jak życie, cierpienie. Można je odbierać w dowolny sposób. Nie jest to na pewno typowy koncept album. Słowo „Bardo” określa pewien etap przejścia. Chcieliśmy znaleźć tytuł, który w jakimś stopniu odda to co się z nami w tamtym okresie działo. Zamknięcie pewnego etapu i podróż dalej. Słowo "travel" dodaliśmy sami, to daje pole do interpretacji i słuchaczowi i nam samym, bo w sumie każdy z nas inaczej rozumie pojęcie "Bar-do Travel".

Co sądzicie o ostatnio dość intensywnej eksploatacji matematycznego, eksperymentalnego grania? Nie macie wrażenia, że powoli ów gałąź muzyczna ulega zmęczeniu i wyczerpaniu materiału?

Hmm, nie do końca mam pojęcie o jakich kapelach mowa i co tak naprawdę rozumiesz pod pojęciem „matematycznego” grania. W sumie to każdą kapelę można tak nazwać. Matematyka jest nieodłącznym elementem muzyki, każdy utwór ma przecież swoje metrum i chociażby tempo które określamy właśnie za pomocą liczb (śmiech). Chyba że chodzi ci o zespoły które wykorzystują te elementy trochę mniej pospolicie. Jest kilka takich które grają świetną muzę opartą bardzo często na nieregularnych groove’ach jak chociażby Meshuggah, The Dillinger Escape Plan czy chociażby The Mars Volta, natomiast nigdy w życiu nie określiłbym tych kapel jako „bezduszne”, „matematyczne” i nie bójmy się użyć tego słowa – „techniczne”(śmiech). Takie omijam szerokim łukiem.

Tak pół-żartem, pół-serio, lubicie Feela? Pytam, bo czytałem Wasz zeszłoroczny wywiad i wspominacie tam o uznaniu dla produkcji ich płyty.

Aaarrrgggghhh!!! Tym pytaniem zrujnowałeś właśnie naszą karierę (śmiech). Najprawdopodobniej wtedy konkurencja dosypała nam czegoś do piwa.
A pamiętasz może który z nas wygłaszał takie rewelacje??? Natychmiast zostaną wyciągnięte konsekwencje (śmiech).

"Bar-do Travel" powstawał pod czujnym okiem Szymona Czecha znanego między innymi z zespołu Nyia. Wiadomo wszem i wobec, że jeśli szukać producenta do eksperymentalnej muzyki, to tylko jego, odwalił kawał dobrej roboty jeśli chodzi o polską scenę metalową i należy mu się za to pomnik. Jesteście podobnego zdania? Jak oceniacie to co dla Was zrobił? Dobrze Wam się współpracowało?

Z Szymkiem pracowało się po prostu masakrycznie zajebiście. Jak już wspominałem – odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu. W sumie tego się spodziewaliśmy. Podczas sesji złapaliśmy naprawdę dobry kontakt dzięki czemu w trakcie nagrań byliśmy totalnie wyluzowani. To naprawdę bardzo ważne. Ponadto Szymon jako jedyny miał jasną wizję tego jak płyta ma zabrzmieć i wiedział w jaki sposób to zrealizować. Jeżeli chodzi o kolejny materiał to raczej wybór studia jest już z powyższych powodów przesądzony.

W gatunku jaki uprawiacie zdążyło już powstać kilka solidnych marek, które często przywoływane są jeśli pojawia się temat eksperymentalnego grania. Kto Was głównie inspiruje? Na czym się wychowaliście?

Kiedyś słuchałem dużo Death czy Black Metalu. Potem moje muzyczne zainteresowania diametralnie się zmieniły i zmieniają cały czas. Praktycznie co kilka dni mam lot na coś innego. Dużo zależy od samopoczucia. Jeśli mają już paść jakieś nazwy to ostatnio katuję rzeczy takie jak Archive, The Mars Volta czy Radiohead. Jak mam ochotę rano czymś konkretnie zmiażdżyć czaszkę zarzucam Rammstein, Gojira czy Gorefest. Pozytywnie nastrajające tematy na resztę dnia (śmiech). Jeśli zadałbyś mi to samo pytanie miesiąc temu odpowiedź pewnie była by zupełnie inna.

Przyznam, że nie jestem w stanie dosłuchać się z Waszej muzyce Toola w przeciwieństwie do Waszego wydawcy. Nie macie wrażenia, że wielu recenzentów czy słuchaczy Waszego krążka opiera się na informacji samego wydawcy, a nie stara się samemu wyciągać wniosków?

Jeśli chodzi o Tool to niektóre partie Bobera faktycznie mogą nasuwać takie skojarzenia. Muzycznie raczej nie mamy wiele wspólnego. Natomiast wydawca musi w kilku słowach przybliżyć potencjalnemu nabywcy z czym to się je i stąd biorą się takie porównania, to normalne. Dużo większa odpowiedzialność leży w rękach recenzentów którzy powinni bardziej wnikliwie słuchać płyt które opisują. Nie chciałbym nikogo urazić ale nieraz odnoszę wrażenie że w wielu przypadkach idą po prostu na łatwiznę. Z drugiej strony ciężko na swoją twórczość spojrzeć obiektywnie i zdaję sobie sprawę że niektóre momenty na naszej płycie mogą kojarzyć się z dokonaniami innych kapel. Nie da się od tego uciec i jakby nikt od tego nie ucieka (śmiech). Nie ma rzeczy w 100% oryginalnych.

Skąd pomysł na własną wizję utworu Björk? Przyznam szczerze, że gdybym nie wiedział, że jest to cover, potraktowałbym ten numer jako Wasz autorski, brzmi bardzo „po waszemu”.

Taki z resztą mieliśmy zamysł. Wersja jaką zagraliśmy na płycie chodziła za mną od dawna i po prostu na 2 dni przed rozpoczęciem nagrywek zaczęliśmy przearanżowywać ten kawałek po swojemu. Jak się okazuje pomysł był trafiony. Zajebiście też gra nam się ten numer na koncertach.

Kto odpowiada za szatę graficzną krążka? Ktoś od Was z ekipy czy postawiliście raczej na kogoś z zewnątrz?

Okładka jest wynikiem naszych pomysłów i pomysłów naszej znajomej Kasi która również odpowiada za jej wykonanie. Może w środku książeczki jest lekki chaos twórczy, co nie zmienia faktu iż efekt nam się podoba. Zainteresowanych odsyłam na stronę http://www.katarzynasojka.pl gdzie można sobie pooglądać więcej prac Kasi.

W jaki sposób doszło do Waszej współpracy z Mystic Production? Która ze stron pierwsza wyszła z inicjatywą? Jak układa się Wam współpraca?

W okolicach kwietnia wysłaliśmy do Michała skończoną płytkę i po jakimś czasie zadzwonił do nas z propozycją współpracy. Póki co wszystko układa się zajebiście. W największych magazynach muzycznych, portalach itp. ukazują się reklamy, recenzje i wywiady z nami. 15- go lutego płyta ukaże się w całej Europie i z tego co się zapowiada będzie to poparte niezłą akcją promocyjną. Z ludźmi z firmy jest fajny, luźny kontakt. Naprawdę nie mamy powodów by narzekać.

Jak wspominacie Wasze ostatnie koncerty? Co prawda publiczność miała już kilka okazji, żeby wcześniej Was poznać, ale nie przy okazji nowego materiału. Jak reagują na zawartość krążka?

Reakcję są w zdecydowanej większości pozytywne. Z każdym kolejnym gigiem czujemy się coraz lepiej na scenie. Zdarza się nam zagrać koncerty wyjątkowe na których znajdujesz niesamowite pokłady energii tak jak to miało miejsce np. w Olsztynie wraz z Tides From Cebula i Organoleptic Trio. Jest to zasługa właśnie publiczności. Jeśli wśród niej nie ma przypadkowych osób energia przekazywana jest w obie strony. Niesamowite uczucie.

Jak kształtują się Wasze przyszłe plany koncertowe? Jesteście zorientowani póki co na rodzimą scenę czy planujcie zagraniczne wypady?

Póki co potwierdzamy daty koncertów które odbędą się w Polsce na początku przyszłego roku, około dziesięciu sztuk. Po wakacjach chcemy zorganizować kolejną trasę. Wtedy najprawdopodobniej uda nam się opuścić granice kraju. W październiku 2010 zagramy na pewno na fajnym festiwalu w Holandii który nazywa się ProgPower. Dużo promo packów zostało przez wytwórnię wysłanych do zachodnich agencji koncertowych także mamy nadzieję że coś się z tego urodzi.

Przy okazji zagranicy. Jest jakiś odzew z zagranicznych portali, blogów, zinów? Próbowaliście tam swoich sił?

Zaczynają nieśmiało pojawiać się na zagranicznych portalach recenzje czy wywiady. Dużo ludzi koresponduje z nami poprzez myspace czy lastfm. Odbiór jest naprawdę świetny. W tej kwestii na pewno jeszcze wiele się zmieni jak już debiut ukaże się na zachodzie.

Co później, myślicie już o drugim krążku?

Absolutnie. Mamy już zarysy kilku kompozycji. Nowy materiał zapowiada się ciekawie. Chociaż proces twórczy nigdy nie przebiegał u nas jakoś specjalnie sprawnie to mamy nadzieję że niedługo zaczniemy nowe rzeczy sprawdzać w warunkach koncertowych.

Chcielibyście przekazać naszym czytelnikom kilka słów od siebie na koniec?

Oczywiście że tak. Stay Brutal! (śmiech)

Nosaj Thing - Drift

2009-12-23T15:32:00.002+01:00

Oj, na początku ciężko było się nam zapoznać z panem Nosaj Thing. Czułem to „coś” co siedzi w jego debiucie i czułem że to „coś” jest wyjątkowo interesujące, ale nie wiedziałem jak to ugryźć. Jednak jak to bywa z dobrymi płytami, po którymś odsłuchu, tajemniczy producent z Los Angeles, skromnie otworzył mi drzwi do swojego muzycznego świata.

Nosaj Thing jest muzykiem i to określenie najlepiej do niego pasuje. W jego dźwiękach wybrzmiewa specyficzna połamana elektronika, która ostatnio bardzo ciekawie rozwija się w LA, łączy się ona momentami z ambientowymi przestrzeniami, zamgloną melancholią z okolic Boards of Canada i hip hopowymi bitami. Nosaj Thing, mimo tych odwołań, nie stosuje ani jednej kalki, to jego autorska wizja muzyki – od pierwszej do ostatniej minuty tego krótkiego albumu.

„Drift” to album miejski, w najlepszym tego słowa znaczeniu. Raz poruszamy się po opustoszałej metropolii, która ma odcień błękitu i jest mokra od deszczu, potem idziemy nocą po „rozbudzonej” ulicy, napakowani jakimiś dragami, a intensywnie świecące i migające neony układają się w jakiś psychodeliczny kolaż. Natomiast takie utwory jak: „Caves”; „Light 1” idealnie ukazują typowy wielkomiejski pęd.

Zawyrokowałbym jedną rzecz, choć nie wiem czy nie jest jeszcze za wcześnie na taką tezę, ale czuję jakieś duchowe powinowactwo między Nosaj Thing i innymi oryginalnym twórcami elektroniki z Los Angeles, takimi jak Flying Lotus czy Gaslamp Killer, a klasykami jazzowymi, takimi jak Miles Davis czy John Coltrane. Wydaje mi się, że muzyce tych twórców, mimo że istnieją na zupełnie innej płaszczyźnie stylistycznej, przyświeca podobna idea - ukazanie szybkiego życia miasta, gdzie, pozornie, nie ma miejsca na odczucia jednostki. Jednocześnie potrafią odnaleźć w tych miejscach jakąś szczyptę melancholii, spokoju i indywidualizmu jednostki otoczonej tysiącem innych osób. Ukazują miasto, które nienawidzimy i kochamy zarazem.

Oczywiście „Drift” ma sporą część znamion debiutu. Czasem, odbiorca żałuje, że autor nie wziął w dłoń nożyczek i nie skrócił w niektórych miejscach swojego i tak krótkiego albumu. Bo kilka utworów trochę się dłuży, co źle wpływa na interesujący muzyczny koncept całości. Ale mało kto, jako debiutant, nagrywa dzieło wybitne. A „Drift” zwiastuje nadejście naprawdę fascynującej muzycznej osobowości. Ja już osobiście wyczekuję z wielkimi nadziejami kolejnego albumu Nosaj Thing.

Antigama bez wokalisty

2009-12-23T13:47:00.010+01:00

Warszawska formacja Antigama pożegnała się z wokalistą Patrykiem Zwolińskim (Blindead, Times New Roman). Zastąpił on w 2008 roku Łukasza Myszkowskiego, który związany był z zespołem od 2000 roku. Zwolińskiego mogliśmy słyszeć na ostatnim krążku Antigamy "Warning" wydanym przez amerykański Relapse Records w marcu tego roku.

O to oświadczenie wokalisty odnośnie odejścia:

"Jestem zmuszony do rezygnacji z dalszej współpracy z zespołem Antigama. Ogólny brak czasu związany z życiem prywatnym, jak i poważne zaangażowanie w pozostałe zespoły muzyczne srogo absorbują mój czas i nie jestem w stanie dać 100% jakie wymaga ode mnie bycie Antigamowcem. Ostatnie występy z Times New Roman oraz Blindead i plany na przyszłość związane z nowymi albumami oraz trasami koncertowymi nie pozwalają mi na bycie członkiem trzech zespołów na raz. Musialem wybrac to co mi najblizsze i najwazniejsze. Pozdrawiam wszystkich maniakow grindcore'a!!!" - napisał Nick w oświadczeniu dla portalu MusicNews.

Informacja nie została jeszcze potwierdzona na stronie, czy też na myspace Antigamy.

Bohren & der Club Of Gore - Dolores

2009-12-22T20:51:00.008+01:00

Nie cierpię niemieckiego. W szkole szło mi całkiem nieźle, ale robiłem po prostu dobrą minę do złej gry, no cóż, czasami trzeba. Ale już wyjaśniam, to tylko „rasizm językowy”, o ile takowy istnieje, do samej narodowości nie trawię żadnej urazy, a już na pewno nie do panów z Bohren & der Club of Gore. Mam jedynie do nich żal za ostatni "Dolores", który mam nadzieję był tylko fatalną pomyłką przy pracy.

Nie pamiętam już dokładnie, od której płyty zacząłem znajomość z Bohren & der Club Of Gore, ale doskonale pamiętam, że zostałem zwalony z nóg. Tak jak stojący z wrażenia siadają, tak chyba ja będąc wtedy w pozycji siedzącej, powinienem był się położyć. "Czegoś takiego szukałem" pomyślałem i zacząłem eksplorować malowany ciemnym barwami świat Niemców. Trzeba przyznać, że kwartet nie ma zbyt dużej konkurencji na muzycznym terytorium jakie wyznaczyli. Nietuzinkowa hybryda ambientu, jazzu i doom metalowej motoryki nie znalazła zbyt wielu naśladowców. Natchniony poprzednimi dokonaniami, kolejnego krążka wyczekiwałem bardzo intensywnie. No i chyba niepotrzebnie tak bardzo się nastawiałem, bo "Dolores" strasznie mnie rozczarowało, nie tego oczekiwałem od sąsiadów zza zachodniej granicy, po dość namiętnym wyczekiwaniu.

Żeby policzyć momenty, które przykuły moją uwagę na tym krążku, nawet jedna dłoń będzie zbyt dużym polem manewru. Jestem mocno zawiedziony, tym że nie dostałem kolejnej dawki przytłaczającej i ponurej, night music, a jedynie mało ciekawe i zwyczajnie w świecie nudne smęcenie, które obok atmosfery zawartej na wcześniejszych albumach niestety nawet nie przemknęło. Co z tego, że zasada budowania atmosfery jest podobna, skoro ta nuta kompletnie nie chwyta? Instrumentarium się nie zmieniło, nadal słychać sunący przy ziemi, głęboki bas, saksofon czy rhodes, ale w tej odsłonie wszystko to jakoś niespecjalnie jest w stanie mnie poruszyć. Nie wiem, może zbyt zakorzeniłem się w ponurej, depresyjnej aurze poprzednich dokonań i ten lekko romantyzujący jazz nie jest w stanie mnie zachwycić. Dałem sobie czas i poczytałem opinię na temat krążka w sieci. Rozbawiło mnie sformułowanie w jednej recenzji o tym, że "Dolores" nie różni się od poprzednich albumów; że jeszcze więcej w niej tęsknoty i depresyjnej melancholii. Trzeba być głuchym, żeby tego nie słyszeć. Chyba nie wypadało inaczej napisać stąd przesadna do bólu przychylność.

Co by nie było aż nader dramatycznie, całkiem nieźle wypada plamisty "Schwarze Biene (Black Maja)" i to też w sumie tylko fragmentami, oraz wieńczący album "Welten". Reszta? Są momenty, ale całościowo to się zwyczajnie w świecie nie broni. Przykro mi to mówić, ale ten krążek po prostu nudzi i ma się nieodpartą ochotę, żeby już się skończył. Zdecydowanie wolę wrócić do poprzednich albumów. "Dolores" to chyba najsłabsza pozycja w dorobku Bohren & der Club Of Gore. Ale cóż, wybaczam im tą wpadkę i póki co, będę pocieszał się wcześniejszymi albumami bo do tego wątpię, żebym jeszcze z własnej woli powrócił.

Bohren & der Club Of Gore - Mitleid Lady

2009-12-22T10:30:00.005+01:00

Punktem wyjścia w momencie tworzenia muzyki jest jeden podstawowy dźwięk, który staje się kluczem do pozostałych. Jeden akord, który sprawia, że cała reszta zaczyna na naszych oczach mimowolnie powstawać. Z małego, pozornie nic nie znaczącego dźwiękowego zarysu, zaczyna kiełkować zwarta konstrukcja o pokaźnych rozmiarach. Nuta będąca idealnym spoiwem dla pomysłów tkwiących w głowach muzyków, a ich możliwościami zaklętymi w instrumentach. Dokładnie takim, jest właśnie dźwięk otwierający EP Niemców.

W sieci doczytałem, że tej EP nie należy rozpatrywać jako część oficjalnej dyskografii Bohrem & der Club Of Gore. "Mitleid Lady" to element projektu o nazwie "Latitudes", który zrodził się z inicjatywy wytwórni Southern Records i zrzesza wielu artystów. Projekt powstał, by oddać hołd znanemu brytyjskiemu dziennikarzowi muzycznemu, który podczas swojej 40-letniej kariery trudnił się promowaniem brzmień nowatorskich. Materiał na EP został nagrany już jakieś 2 lata temu między sesjami nagraniowymi do "Geisterfaust" i "Dolores", ale wydany został dopiero w tym roku.

Za pierwszym razem, gdy osłuchiwałem się z tym mini-albumem, podszedłem do niego bardzo sceptycznie. Wydał mi się nudny, mało ciekawy, krótko mówiąc, poszedł w odstawkę. Kilka dni temu postanowiłem dać mu jeszcze jedną szansę, spróbować po raz kolejny. Tym razem efekt był piorunujący i o 180 stopni zmienił moje zdanie. Jeden utwór, jedno minimalistyczne, oszczędne uderzenie w bliżej nieokreślony instrument (za cholerę nie wiem na czym to jest zagranie, ale brzmi genialnie), wygenerowało niepowtarzalny klimat, który unosi się przez cały czas trwania utworu i w różnych wariacjach po drodze jeszcze się pojawia. Sporadycznie słychać saksofon znany ze starszych dokonań czy zdawkowe uderzenia w charakterystyczne pianino Rhodesa. Całość spowita gęstą mgłą niskich i powolnych tonów basu, którego dźwięk zdaje się ciągnąć w nieskończoność. Powtarzalność i minimalizm, w tym przypadku to cechy przemawiające jak najbardziej na korzyść.

Mimo wszystko, atmosfera "Mitleid Lady" jest daleka od tego, do czego przyzwyczajeni byliśmy takimi płytami jak "Sunset Mission" czy "Black Earth". Jazzu tu jest jak na lekarstwo, ale czy to źle? Wszystko zręcznie oprawione w ramy monumentalnego ambientu, który snuje się leniwie i ociężale. Tym razem Bohreni zawędrowali w nieco inne rejony, aura nocnego, oświetlonego, opustoszałego miasta uleciała. W tej odsłonie spacerujemy po piaszczystych pustkowiach, gęste krzewy turlają się po ziemi, a wiatr ciska ziarnka piasku w nasze policzki

Cult of Luna - "Recluse" dostępny na myspace

2009-12-22T00:56:00.007+01:00

Szwedzka formacja Cult of Luna umieściła na swoim profilu myspace cover utworu "Recluse" grupy Unbroken. Kawałek został nagrany podczas sesji do "Somewhere Along the Highway" i został wydany na limitowanym winylu wraz z coverem "Bodies" grupy Smashing Pumpkins.

Przypomnijmy, że aktualnie zespół pracuje nad audiobookiem pt. "Eviga Riket", który rozwinie wątek Holgera Nilssona i Wiecznego Królestwa. Wydawnictwo będzie miało swoją premierę na początku przyszłego roku.

Dyskografię zespołu zamyka wydany w 2008 roku krążek "Eternal Kingdom".

Wieści na temat nowego albumu High on Fire

2009-12-21T19:57:00.003+01:00

Zespół High on Fire ukończył właśnie prace nad długo oczekiwanym, piątym albumem pt. "Snakes for the Divine". Album ukaże się 21 stycznia 2010 roku nakładem E1 Music. Tymczasem ujawniona została pełna tracklista nadchodzącej płyty.

Tracklista "Snakes for the Divine" prezentuje się następująco:

01. Snakes for the Divine
02. Frost Hammer
03. Bastard Samurai
04. Ghost Neck
05. Fire, Flood & Plague
06. How Dark We Pray
07. Holy Flames of the Fire Spitter
08. Mystery of Helm

W serwisie youtube.com znaleźć można nagranie z koncertu, podczas którego prezentowany jest utwór "Frost Hammer".

Poprzedni album grupy pt. "Death Is This Communion" ujrzał światło dzienne w 2007 roku.

Redaktorskie podsumowanie roku 2009

2009-12-20T19:40:00.013+01:00

Zleciało jak z bicza strzelił. Zanim się wszyscy obejrzeliśmy i zdążyliśmy nacieszyć wydawnictwami roku poprzedniego, minął kolejny i to w dodatku całkiem niezły. Poniżej prezentujemy Wam drodzy czytelnicy, 5 autorskich podsumowań zawierających zestawienie 10 płyt. Nie brakuje słów zachwytu i pochwał, ale niektórym się oberwało, po prostu im się należało.

Epid: Muzycznie był to zdecydowanie udany rok. Zaskakująco nawet, bo ilość płytowych premier, które popieściły mój paskudnie wybredny gust, okazuje się być naprawdę pokaźna, szczególnie w porównaniu do poprzednich lat. Oto dycha najważniejszych dla mnie krążków tego roku

Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures - 13 genialnych piosenek, każda z nich osobno jest moim prywatnym hiciorem! Album roku.

Antony and the Johnsons - The Crying Light - Bóg nie dał biednej pani Hegarty kobiecego ciała, za to podarował absolutnie piękny głos. Gorzej dla Antony’ego, lepiej dla nas.

Agoraphobic Nosebleed - Agorapocalypse - najlepszy grindcore tego roku! Bo rozpierdala energią, aranżami oraz laską na wokalu.

Mastodon - Crack The Skye - podoba mi się droga rozwoju tej kapeli. Ja jestem z tych co wolą Mastodona jeno „rockowego” od „Leviathana”.

Kapela Ze Wsi Warszawa - Infinity - a tam Behemoth! Na światowej scenie folkowej Polacy też mają prawdziwą superstar.

Antigama - Warning - jestem im wierny od „Intellect made us blind”, dlatego ta płyta musiała mi się spodobać i musiała się tu znaleźć. Nawet, jeśli do końca nie przekonałem się do wokali Nicka.

Converge - Axe to Fall - narzekano, że Converge nagrał płytę słabszą. A guzik! Rozwinął swój styl i wcale, a wcale nie zaniżył lotów.

Crippled Black Phoenix - The Resurrectionists/Night Raider - muzyczny eklektyzm Brytyjczyków nie jest tym razem może aż tak zjawiskowy jak na debiucie, acz wciąż porywa.

Bob Dylan - Together Through Life - zabluźnię, ale współczesne dokonania Dylana należą do moich ulubionych i podobają mi się bardziej, niż albumy z lat 60-tych.

Brutal Truth - Evolution Through Revolution - na koniec zostawiłem sobie największe rozczarowanie roku, czyli album reaktywowanego Brutal Truth. Moim zdaniem bez Brenta McCarthy’ego w składzie, ta kapela nie ma prawa bytu i ta płyta to potwierdza!

Masterton: Mając świadomość tego, ile solidnych marek zapowiedziało nowy materiał na rok 2009, byłem przekonany, że ów rok mówiąc kolokwialnie, po prostu zmiażdży. Jak się okazuje, nie było wcale tak rewelacyjnie, ale źle również nie. Wielu potwierdziło swoją klasę, czasami nawet przeskakując i tak wysoko wiszącą już poprzeczkę, pojawili się również debiutanci, którzy wypadli bardzo obiecująco, ale nie zabrakło również niemiłych akcentów jak zniżka forma czy zjadanie własnego ogona.

Blindead – Impulse – ostatnią Autoscopią pozamiatali doszczętnie na krajowej scenie. Impulse przeniosło ich w nieco inny wymiar, który mi jak najbardziej odpowiada. Odważna eksploracja ambientowych rejonów może przynieść bardzo pozytywne efekty na kolejnym krążku, o ile nie zmienią kierunku jazdy.

Antigama – Warning – „Warning” przynosi zmiany w postaci nowego wokalisty, którym został Nick znany z Blindead. Powierzone mu zadanie wykonał perfekcyjnie. „Warning” to dawka kontrolowanego szaleństwa, niekiedy miażdżących blastów i szalonej awangardy zaklętej w połamanych strukturach. Bardzo mocna pozycja zarówno na krajowym jak i światowym podwórku.

Proghma – C – Bar-do-Travel – zdecydowanie jedna z mocniejszych pozycji muzycznych na polskim rynku. Eksperymentalne granie rośnie u nas w siłę i nie pozostaje nam nic innego jak tylko się z tego faktu cieszyć. „Bar-do-Travel” to świetnie zaaranżowany, zagrany z pomysłem i odpowiednim wyczuciem krążek, bez zbędnej przesady i natłoku dźwięków.

Echoes Of Yul – Echoes Of Yul – kto by pomyślał, że doczekamy się rodzimych przedstawicieli klimatów około drone’owych? A jednak. Dwie artystyczne dusze pochodzące z Opola nieźle namieszały na rodzimy poletku tworząc album nietuzinkowy i ze wszystkich oryginalny, bo czegoś takiego jeszcze u nas nie było. Zawrzało na polskich portalach, ale i również za granica nie pozostała obojętna na debiut Echoes Of Yul.

Greymachine – Disconnected – "Disconnected" to jedna, wielka, monumentalna ściana harmonicznego hałasu, stworzonego w przemyślany sposób. Momentami ciężko jest cokolwiek odczytać z tej mieszaniny hałaśliwego transu wpadającego w posępny drone, który drąży nasz mózg niczym wiertło usilnie starające się przebić przez ścianę. Mam nadzieję, że na jednej płycie nie poprzestaną.

Alice In Chains – Black Gives Way To Blue – nie dołączę do grona nadwornych maruderów, którzy nie dopuszczają do siebie myśli, że Alicja może funkcjonować bez Layne’a na stanowisku wokalisty. Wbrew wszystkim narzekaniom i wątpliwościom, DuVall wypadł bardzo przyzwoicie. Czuć powiew świeżości i jednocześnie unoszącego się nad wszystkim ducha starszych lat. Alice In Chains powrócili w dobrym stylu!

Devin Townsend Project – nagrywając zarówno "Ki" jak i "Addicted" Devin po raz kolejny pokazał, że jest muzykiem wszechstronnym i jest w stanie odnaleźć się w każdej stylistyce. Wszystkich zawziętym metalowcom szczęki opadły jak usłyszeli wysublimowane „Ki”, na którym metalowych momentów jest jak na lekarstwo. Jest za dużo więcej czystej gitary, ambientowej przestrzeni i nietypowych aranżacji. Jego „clean” na tej płycie brzmi wprost wyśmienicie. „Addicted” z kolei jest już płytą mocniejszą, zorientowaną na chwytliwe riffy co z resztą potwierdziło się z wcześniejszymi zapowiedziami. Wpadające w ucho wokale autorstwa między innymi Anneke van Giersbergen robią niemałe wrażenie. Pozostaje jedynie czekać na dwa kolejne wcielenia Devin Townsend Project.

Katatonia – Night Is The New Day – bardzo dobra kontynuacja muzycznej drogi rozpoczętej na poprzednim krążku. Za to co zrobił Jonas na TGCD, należy mu się pomnik, na tym krążku poziom jest niewiele gorszy. Solidny materiał, do którego z pewnością nie raz powrócę.

Minsk - With Echoes in the Movement of Stone – nie będę chyba oryginalny jeśli wskażę ten krążek jako jedno z największych rozczarowań roku. Po „The Rituals…” oczekiwania były spore, ale wyszło jak wyszło. Amerykanie nagrali album bardzo przeciętny i dużo słabszy od poprzedniczki.

Isis – Wavering Radiant – pomimo tego, że nie jest to taki tragiczny album jakim wydawał mi się na początku, jestem jednak rozczarowany. Osobiście nie mam nic przeciwko wygładzonemu stylowi Izydy, i o ile ITAOT uwielbiam, to niestety WR nie przemawia do mnie wystarczająco. Podobnie jak Minsk, płyta dużo słabsza niż poprzednia.

No_Nick: Rok 2009 był dość przeciętny. Było sporo zawodów, choćby płyt wydane przez Isis, Minsk czy Anaal Nathrakh. Ale też parę interesujących debiutów, szczególnie w kategorii elektroniki. Powstało też parę albumów, które wybitnymi nie są, ale słychać, że ich twórcy poniżej pewnego poziomu nie schodzą. Pisanie takiego podsumowania jest wyjątkowo stresujące, bo zawsze coś się pominie i czegoś nie doceni. Już teraz mam świadomość, że mój ranking za parę tygodni prawdopodobnie wyglądał by inaczej. Ale żeby dalej nie narzekać na trudny pisania tego tekstu zapraszam do mojego mocno schizofrenicznego pod względem doboru dzieł płytowego podsumowania roku.

Tim Hecker - An Imaginary Country - Hecker, jak zwykle mnie nie zaskoczył i nagrał album wybitny. Widać ten człowiek inaczej nie potrafi. „An Imaginary Country” działa na mnie, uspakająco, ale paradoksalnie atakuje też bardzo intensywnymi i ciężkimi do opisania emocjami. Więc zamiast rozwijać ten króciutki opis, zalecam wam zapoznanie się z najlepszym albumem tego roku.

Rome - "Flowers From Exile" - „Flowers From Exile” ma zapach żywicy, zadymionej staromodnej drewnianej knajpki, ale także siłę potężnego wiatru i atmosferę nocy spędzonej przy ognisku. Jest tu coś z Leonarda Cohena, Toma Waitsa i neofolku, a niesamowity klimat podsyca pojawiające się co pewien czas gitarowe flamenco. Ta płyta trafia prosto w moje serce i rośnie w siłę z każdym odsłuchem.

Greymachine - Disconnected - „Disconnected” to atmosfera szarego zdezelowanego blokowiska z brudnymi betonowymi podwórkami. To wyalienowani, niestabilni psychicznie, brudni mentalnie ludzie. To także prawdopodobnie najbardziej nihilistyczna płyta roku.

Sunn O))) - Monoliths & Dimensions - nowa płyta mnichów, to jakiś dziwny, pierwotny i niezwykle intensywny rytuał. W którym, gdy tylko odpalamy ten album, chcąc nie chcąc zaczynamy uczestniczyć. To także, najbardziej chyba eksperymentująca, przystępna i spójna płyta Sunn O))).

Throbbing Gristle - The Third Mind Movements - Throbbing Gristle wciąż brzmi świeżo i awangardowo. Jednak płyta ta jest zdecydowanie bardziej przystępna od wczesnych albumów zespołu. „The Third Mind Movements” to mechaniczny, ciemny i niepokojący muzyczny trans, który zostawia dziwne wrażenie w umyśle na bardzo długo, po jej końcu.

Om - God Is Good - orientalne motywy i zaśpiewy przyprawiają o ciary na plecach. Zespołowi udaje się połączyć orient z dusznymi i gęstymi jak smoła riffami gitarowymi i wychodzi im to perfekcyjnie. Poza tym Om jest chyba jednym z nielicznych zespołów zahaczających o metalowe klimaty, przy którym hasło „muzyka medytacyjna” nie brzmi śmiesznie.

Current 93 - Aleph At Hallucinatory Mountain - jasne, że do czołówki albumów które wyszły spod ręki pan Tibeta ta płyta się nie zalicza. Ale pod szyldem Current 93 wychodzą „przynajmniej” bardzo dobre płyty. A „Aleph At Hallucinatory Mountai” budzi grozę i niepokój jak mało co. Tibet wciąż eksperymentuje i ten album, już tradycyjnie był dla mnie zaskoczeniem.

HEALTH - Get Color - ta płyta pokazuje, co się dzieje, gdy do wielkiej zmechanizowanej fabryki, gdzie nie ma miejsca na człowieczeństwo, wpuści się romantyków. Według mnie to jeden z najbardziej obiecujących młodych zespołów noise rockowych.

The Flaming Lips - Embryonic - nie najmłodszym już panom z the Flaming Lips tworzenie muzyki musi sprawiać ogromną frajdę, która przenosi się na słuchacza. Dla mnie ten album to przede wszystkim świetna rozrywka przy poznawaniu tego dziełka. Obok pokombinowanych i połamanych utworów są tu kawałki, które z przyjemnością sobie nucę.

James Blackshaw - The Glass Bead Game - z dźwięków, które tworzy na tej płycie Blackshaw bije smutek i melancholia. Na mnie jednak ten album działa wyjątkowo kojąco. Podążamy z muzykiem boso, przez mokrą od rosy trawę, widzimy wschód słońca i czujemy zapach wilgotnego wiosennego powietrza, a minimalizm tej płyty, w żaden sposób nie nudzi.

Szxymon: Rok 2009 zapisany miałem pod hasłem "obfity". Oczekiwałem wielu ciekawych płyt, patrząc z ustęsknieniem w stronę czy to Isis, czy Pelicana. Liczyłem na sporą dawkę solidnch dżwięków, które długo nie opuszczą mojego odtwarzacza. Poniżej przedstawiam top10 płyt, którym poświęciłem najwięcej uwagi. Niestety, nie wszystkie były godne zatrzymania się przy ich dźwiękach na choćby krótką chwilę.

Converge - Axe To Fall - chłopaki wymęczyli nas oczekiwaniem na nową płytę. Spekulacje i odliczanie dni na różnistych portalach internetowych, przerosły najśmielsze wyobrażenia. Sama płyta nieco rozczarowała, będąc jedynie dobrą, w chwili kiedy wszyscy nastawili się na dzieło epokowe.

Mastodon – Crack The Skye - po świetnym Blood Mountain podchodziłem sceptycznie do nowej produkcji chłopaków z Mastodon. Myślałem, że nie przeskoczą ustawionej ostatnim krążkiem poprzeczki. I faktycznie - miałem rację, ponieważ... na “Crack The Skye” została obrana inna droga muzyczna! Jest bardzo melodyjnie, wręcz popowo, ale przyjemnie się tego słucha. Fani rozczarowani nie będą, nowi słuchacze powinni zwolnić nieco kroku już przy pierwszych dźwiękach.

Baroness - Blue Record - to już trzeci zespół, którego ostatnia produkcja sprawiła zamieszanie w światku muzycznym. Niebieski Album niestety nie sprostał obrazowi "widma przeszłości" i wyszło coś na kształt "śpiącego Mastodona" (tak jakby Oblivion zmiksować z Just 5). Trochę się rozczarowałem. Posłuchać można, ale bez większych fajerwerków.

The Devin Townsend Project - Ki - geniusz. Świetna płyta, przemyślana, różnorodna, bardzo ciekawa. Jedna z tych, których słucha się kilkanaście razy z rzędu, wyłapując poszczególne smaczki. No, no, panie Devinie, widać, żeś pan w formie. Oby tak dalej.

Woody Alien - Microgod - zostałem przez nich po raz kolejny sponiewierany muzycznie. Jako zagorzały fan bębnów, znowu biję peany nad kunsztem garowego z WA. Na pewno jedna z polskich płyt roku - polecam z całego zepsutego serca.

Fall Of Efrafa - Inle - szkoda, że chłopaki kończą karierę, bo na ostatnim albumie naprawdę rozwinęli skrzydła. Jest mniej crustowo, za to bardziej sludge'owo i klimatycznie. Można złapać się na tym, że kiwa się głową w takt poszczególnych utworów. Spore prawdopodobieństwo hipnozy - bardzo dobra płyta.

Isis - Wavering Radiant - tu się nie będę rozpisywał. Wystarczy chyba zaznaczyć, że gdyby to nie było dzieło Aarona Turnera i spółki, prawdopodobnie odsłuchałbym raz czy dwa i więcej do niego nie wrócił. Szkoda.

Minsk - With Echoes In The Movement Of Stone - dwa lata panowie z Minsk mieli na to, żeby pobić, albo przynajmniej dorównać świetnemu The Ritual Fires of Abandonment. Dwa lata nie starczyły. Wychodzi na to, że albo poprzedni, fenomenalny album był wypadkiem przy pracy (a panowie z Minsk grać nie potrafią), albo po prostu zabrakło im pieniędzy na piwo i wydali zbyt szybko kolejną płytę, na której zamieścili odrzuty z sesji nagraniowej do TRFoA.

Pelican - What We All Come To Need - zostałem zmasakrowany. Takiej nudy nie słyszałem już dawno. Płyta naprawdę potrafi zmęczyć. Podziwiam wytrwałych, którzy dobrnęli do końca ostatniego dziełka panów z Pelican. Szczerze odradzam.

Indukti - Idmen - no i nadszedł czas na polskie rozczarowanie. Kartonowe bębny, smętne wokale (SIC!), a wszystko rozwleczone jak rozgotowany makaron. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Pozycja tylko dla zagorzałych fanów; współczuję tym, dla których rzeczony krążek będzie pierwszym spotkaniem z zespołem.

viljar: Zanim przejdę do podsumowania, chciałbym jeszcze powiedzieć najważniejsze: rok 2009 to rok bardzo udany muzycznie. Poniższa lista tylko częściowo oddaje tę opinię, bo świetnych płyt przesłuchałem zdecydowanie więcej niż dziesięć... i pewnie równie wielu dobrych płyt z tego roku (jeszcze) nie przesłuchałem. Do tego warto zaznaczyć, że w podsumowaniu skupiłem się na muzyce elektronicznej, którą też bardzo zainteresowałem się w tym roku. Jej słuchałem najwięcej i bez wahania mogę powiedzieć, że wciąż jest tam pełno miejsca dla innowacji i świeżości, a nowe, nie do końca nazwane nurty wciąż pojawiają się i przenikają.

Nosaj Thing - Drift - Nosaj Thing ze swoim debiutem udowadnia, że elektroniczna część Los Angeles trzyma się mocno; cała scena kwitnąca wokół klubu Low End Theory oraz grupy Brainfeeder (skupiającej takich artystów jak Ras G, the Gaslamp Killer czy wreszcie Flying Lotus) to kopalnia ciekawych, nowoczesnych brzmień. Na "Drift" muzyczna przestrzeń jest rozległa i nie do końca dokreślona: dźwięki są jakby zamglone, a ich głębokie wibracje i echa nieustannie meandrują w uszach. Sporo jest syntezatorowych plam i glitchowych kropel,
zabawy side-chainingiem i wlewania słuchacza w stroboskopowe, połyskujące tekstury muzyczne. O ile muzykę Flying Lotusa możnaby porównać do miażdżących efektów DMT, to ta od Nosaj Thinga znajduje się gdzieś w rejonach ketaminowego odrealnienia.

Demdike Stare - Symbiosis - chyba jedna z najbardziej "otwartych" gatunkowo płyt jakie słyszałem w tym roku. A przy tym jest to longplay konsekwentnie utrzymany w niepokojącym, nieco ezoterycznym klimacie. Stare, filmowe sample o orientalnej proweniencji, echa dark ambientowych mistrzów, dubowe pulsacje, plemienna transowość i metaliczny posmak industrialu - uczta.

Tim Hecker - An Imaginary Country - Hecker na "An Imaginary Country" wydaje się być jakby głośniejszy. Ale wciąż to ten sam Hecker, ze strukturą o miliardach warstw, nałożonych na siebie z intuicyjną perfekcją; dźwięki Heckera wrą, sprzęgając się i ocierając w chropowatej symfonii, by potem rozpuszczać się w onirycznym zamgleniu. Podróż przez krainę Kanadyjczyka przypomina odyseję przez sny; fascynuje i sprawia, że muzyczne drzazgi pozostają na długo po przebudzeniu.

FaltyDL - Love is a Liability - ciężko powiedzieć, gdzie dokładnie plasuje się brzmienie FaltyDL. Wielu muzyka Nowojorczyka może na pierwszy rzut ucha skojarzyć się z Burialem (wokale!), ale mniej tu melancholii; wszystko to jest bardziej rozpędzone, nowojorskie. Gęste, synkopowane, szybkie beaty spotykają się tu z syntezatorowymi pomrukami i idmową patyną, idealnie oddając nastrój tonącego w światłach miasta, które nigdy nie zasypia.

Paul White - The Strange Dreams Of Paul White - płytoteka tego Londyńczyka musi robić wrażenie. Jeśli chodzi o ilość i różnorodność sampli użytych jest to zdecydowany winner w tym roku. Przeplatają tu się lata osiemdziesiąte, siedemdziesiąte, klasyczny hip hop i rock progresywny, soul i muzyka orientalna, funk i muzyka filmowa... Dźwiękowa ekwilibrystyka na najwyższym poziomie, utrzymana w stylistyce instrumentalnego hip hopu o analogowym cieple. Madlib może już czuć na plecach gorący oddech Londyńczyka (a to dopiero debiut!).

Redshape - Dance Paradox - zakuty w czerwoną maskę producent powraca. "Dance Paradox" to techno najwyższej klasy, misternie ukształtowane na wzór najlepszych dokonań szkoły ze szkoły z detroit. Muzyczne formy Redshape'a są niemal organiczne; doskonale potrafi on zsynchronizować głębię beatów z odgłosami miasta czy nadgryzione zębem czasu loopy z majestatycznymi pasażami klawiszy. Przykład, że powroty do oldschoolu czasem potrafią wyjść na dobre.

King Cannibal - Drift - o tej płycie już zresztą pisałem. Udany mariaż masywnego dubstepu z breakcorem i drum'n'bassem, a to wszystko w klaustrofobicznej, podsycanej samplami z horrorów oprawie. Bezpośrednie i intensywne - jedno z najpotężniejszych około-dubstepowych wydawnictw jakie słyszałem w tym roku.

Robert Logan - Inscape - Robert Logan, młody Brytyjczyk węgierskiego pochodzenia, to jasno świecąca gwiazda na tamtejszym firmamencie: dwa lata temu wydał świetne "Cognessence", a w marcu tego roku spod jego ręki wyszło "Inscape", ugruntowujące jego pozycję jako artysty rozmiłowanego w eksperymentalnej elektronice. Bogactwo i kaliber środków, jakimi Logan kreuje atmosferę o filmowej gęstości, robi wrażenie. Aż chciałoby się zobaczyć jakiś futurystyczny thriller z muzyką Brytyjczyka jako głównym nośnikiem napięcia...

Current 93 - Aleph at Hallucinatory Mountain - gdy usłyszałem tę płytę, byłem zaskoczony. Current 93 z przesterowanymi, rzężącymi gitarami? Proszę bardzo. Profetyczny głos Tibeta i jego świetne teksty składają się na płytę, która apokaliptycznym nastrojem bez problemu zjada większość black metalowych hord. Jest w tej płycie coś niebezpiecznie niepokojącego i uzależniającego zarazem.

Natural Snow Buildings - Shadow Kingdom - najnowsze, dwupłytowe wydawnictwo NSB jest kolejnym potwierdzeniem wybitnych zdolności duetu, który płyty wypuszcza bardziej niż często. Francuzi eksperymentując gdzieś na pograniczu melancholijnego folku i drapiących dronów malują niezwykły pejzaż własnego muzycznego królestwa. Sporo tu nieostrości, sporo gry świateł i tytułowych cieni. Można tę muzykę chłonąć i wdychać; jest w niej jesienny deszcz, górski wiatr, zapach drewna i kleistej żywicy.

Asymetryczny Breakcore

2009-12-19T20:29:00.010+01:00

Rok 2009 dobiega końca, na dworze piździ, wszędzie gdzie pójdziesz grad uroczych kolęd. Radio, telewizja, Pani Goździkowa, wszyscy przypominają Ci o zbliżających się świętach – oj jak miło i przyjemnie. Najwyższy czas by odciąć się od świata, poddać się błogiemu nic nierobieniu i pomyśleć o postanowieniach noworocznych...

Nad jedną rzeczą szczególnie ubolewam myśląc o kończącym się roku, jest nią moja nieobecność na festiwalu Asymmetry. Jako smakosz wszelakich elektronicznych hałasów nie mogę odżałować sobie występu Venetian Snares. Rzadko mamy okazje gościć w naszym kraju czołowych przedstawicieli gatunku breakcore, a szkoda, bo to niedoceniony odłam ciężkiego grania.

Ostatnie wieści od organizatorów II edycji Asymmetry podziałały na mnie jak wymarzony prezent gwiazdkowy, a ściślej jak dwa wymarzone prezenty - są nimi występy Bong-Ra oraz Drumcorps. Przyznam, że lepszego doboru artystów nie mogli dokonać. Stanowią oni bowiem ogniwo łączące dwa odległe od siebie nurty muzyczne. Zarówno Jason Kohnen (Bong-Ra) jak i Aaron Spectre (Drumcorps) mistrzowsko przemycają dorobek sceny rockowej i metalowej w swoich laptopowych produkcjach. Patrząc na specyfikę festiwalu i listę zaproszonych artystów, spodziewam się usłyszeć materiał z płyt Bong-Ra „Full Metal Racket” i Drumcorps "Grist", ta pierwsza może być znana fanom thrash metalu za spłodzenie utworów opierających się na utworach Slayer’a, Bolt Thrower i innych, same koncertowe killery, tutaj jeden z nich. Aż trudno uwierzyć, że tego samego wieczoru będzie można zobaczyć Jasona w roli basisty The Mount Fuji Doomjazz Corporation, jazzowo ambientowej formacji. Występ ma być muzyczną wersją do filmu "Elephant Man" Davida Lyncha. Bong-Ra będzie raczej towarzyszyć duch filmu "Lost Highway".

Mam jednak przeczucie, że czarnym koniem festiwalu może stać się Drumcorps. Znany jest on ze swoich żywiołowych występów, w których często chwyta za wiosło. Koło takich występów nie można przejść obojętnie. Na dodatek słuchy chodzą, że Aaron jest w trakcie tworzenia materiału na nową płytę, którą już promuje na koncertach. Wspomnieć trzeba, że za swoją wcześniejszą produkcję „Grist” zgarnął nagrodę Award of Distinction na Prix Ars Electronica w 2007r. Jest więc na co czekać. Moje postanowienie noworoczne? Zabić w sobie leniwca i ruszyć zad na majówkę Asymmetry II.

Monkeypriest - Defending the Tree

2009-12-19T16:04:00.005+01:00

Hiszpanie też potrafią! – chciałem wykrzyknąć, jak tylko to zobaczyłem. Arriba España! albo Viva España! – już w zależności od poglądów politycznych. Czyli podszedłem bardzo entuzjastycznie do tego nagrania. Ten optymizm nieco zmalał po pierwszym przesłuchaniu, lecz na pewno została zdecydowana sympatia.

Moneypriest to debiut płytowy młodego zespołu prosto z Sevilli. Féretro Records tak reklamuje ten album: Vicious, corrosive and primate sludge in the vein of grief, eyehategod, moho... Może. Sam zespół o sobie mówi, że chodzi im o naturę, ratowanie jej przed ludzką destrukcyjną działalnością, która bezlitośnie rozporządza otoczeniem. Jest to apel o ochronę naszego dziedzictwa, gdzie to, co prymitywne jest nad wyraz istotne w zestawieniu z niekontrolowanym rozwojem. Czyli plus od zielonych i podobnych sympatyków natury.
(W tym momencie przyszła mi do głowy taka refleksja, na ile różni się polska ekologia od chociażby hiszpańskiej. Pomijam oczywiście ogólnoświatowe akcje, w które włączają się ochotnicy z różnych krajów. Mam na myśli takie miejscowe działanie. Jak to wygląda w jedynym europejskim kraju, który posiada geograficzną, prawdziwą pustynię? W kraju, który przez ostatnie lata nękany był poważnymi suszami. W którym zakręcano wodę dla licznych fontann i zabraniano właścicielom prywatnych basenów napełniania ich.)

Epka ta składa się z czterech utworów o następujących tytułach: „the march of the monkey”, „defending the tree”, „war for the throne” i „doomsday”. Nie trzeba być geniuszem, żeby dostrzec, że tworzy to w pewną prostą i sugestywną historyjkę. Muzyka zresztą sama to potwierdza. Całość rozpoczyna się w sposób marszowy i nieco hipnotyczny, szykuje się wojna, to oczywiste. Ten instrumentalny wstęp przechodzi od razu w walkę o drzewo. Nie jest to może okrutnie wyszukana muzyka, jakiś sludge, nieco doom, stoner pobrzmiewa, ale mieszankę tę słucha się całkiem przyjemnie. I hardcore też. A skojarzenia niczego sobie: Black Sabbath, odrobina Kyussa lub Electric Wizard, może gdzieś tam Slayer mi mignął. Najbardziej zaskoczył mnie najdłuższy, trzeci utwór, prawie dziesięć minut, w którym pan wokalista brzmiał niemalże jak Vorphalack w okolicach Blood Ritual (1992). Nawet ten riff nieco podchodził mi pod „after the sepulture”. Takich skojarzeń oczywiście może być więcej, ale chyba nie ma sensu bym tutaj wszystkie przytaczał. Nie traktuję ich przecież jako zarzut.

Utwory nie nudzą, są różnorodne i pomysłowe. Można by się odrobinę czepić produkcji, nie jest zbyt klarowna, powiedziałbym, że niezdecydowana. Ani nie poszła stricte w brudne brzmienie, ani nie wbija słuchacza w fotel. Jest taka trochę zawieszona, ze znakiem zapytania nad głową. Ale to, co słyszę, każe mi wierzyć, że Hiszpanie mogą wypadać smakowicie na koncertach. Może mój następny pobyt w na Półwyspie Iberyjskim spróbuję zgrać z jakimś ich występem?

Najbardziej zakręcony utwór, „doomsday” zaczyna się od hiszpańskiego dubbingu z Planet of the apes: Esta en juego la supervivencia de los simios; Ademas, el hombre es inútil; Cuanto antes sea exterminado tanto mejor. W wolnym tłumaczeniu: Stawką jest przeżycie małp; poza tym człowiek jest bezużyteczny; im szybciej zostanie eksterminowany, tym lepiej.
I cóż tu dodać? Moja miłość do gatunku ludzkiego cierpi.

Debiut debiutem, rządzi się swoimi sprawami. Poza tym nie wiem, jak wygląda ich scena muzyczna, co tam się wyprawia, więc nie sposób ocenić w szerszej perspektywie. Jednak powodów do narzekań specjalnych nie widzę, wręcz bardzo mi się podoba i uważam, że brzmi to obiecująco. Ale – właśnie, jedno „ale” – wolałby, by ludzie zaangażowani w ratowanie przyrody słuchali i śpiewali Lennona niż Monkeypriest. Jeszcze przez przypadek stanąłbym im gdzieś na drodze i marnie widzę mój żywot. Tak czy inaczej – polecam, może nic mi się nie stanie.

DVD Riverside już za miesiąc!

2009-12-19T12:22:00.009+01:00

Riverside przebyli długą i krętą drogę, ale w końcu się udało, 11 stycznia 2010 roku ukaże się ich pierwsze DVD zatytułowane Reality Dream. Wydawnictwo było planowane już dużo, dużo wcześniej, ale rozmaite problemy natury technicznej, z którymi zespół się zmagał, uniemożliwiły jego premierę.

W maju 2008 roku zespół udał się na mini trasę koncertową, która miała podsumować całą trylogię wydawniczą zespołu. Najważniejszym koncertem, był występ w łódzkiej hali wytwórni filmowej Toya, gdzie zarejestrowano materiał, który ukazał się na koncertowej płycie zatytułowanej "Reality Dream" jedynie w formie audio i dostępnej w limitowanej edycji podczas "Reality Dream Tour" w 2008 roku. Aktualnie, koncert ukazuje się jako pierwsze oficjalne DVD po tym samym tytułem.

DVD "Reality Dream" prócz występu w Łodzi, będzie zawierać także wybrane występy, które zostały zarejestrowane w Niemczech, Holandii i Kanadzie. Dodatkowo dostępny będzie także dokumentalny film pt. "Behind The Curtain" autorstwa Johna Visa.

DVD 1:
01. Intro
02. The Same River
03. Out Of Myself
04. Volte - Face
05. Rainbow Box
06. 02 Panic Room
07. Reality Dream III
08. I Turned You Down
09. Dance With The Shadow
10. Parasomnia
11. Second Life Syndrome
12. The Curtain Falls

DVD 2:
Bisy:
01. Before
02. Ultimate Trip

Wybrane występy:
03. Beyond The Eyelids (Unna, Germany 2007)
04. Loose Heart (Unna, Germany 2007)
05. Back To The River (Montreal, Canada 2008)
06. Conceiving You (Montreal, Canada 2008)
07. I Believe (Aschaffenburg, Germany 2007)
08. Lucid Dream IV (Fulda, Germany 2008)
09. Reality Dream II (Baarlo, Holland 2006)

Bonus:
Behind The Curtain - film autorstwa Johna Visa
Galeria zdjęć

Tides from Nebula - wywiad

2009-12-18T19:29:00.009+01:00

Powstały w 2008 roku zespół Tides from Nebula pokazuje iż można w Polsce stworzyć post-rocka na światowym poziomie. Ich pierwszy album „Aura” zdobył uznanie recenzentów zarówno w kraju, jak i za granicą. Pomimo tego, ze zespół istnieje od bardzo niedawna ma za sobą już swoją pierwszą europejską trasę koncertową oraz liczne występy w Polsce. W styczniu panowie rozpoczynają pisanie materiału na drugi album. Przed wami Tomasz Stołowski – perkusista Tides from Nebula.

Witam! Jak wrażenia po niedawno zakończonej europejskiej trasie koncertowej? Jak zostaliście odebrani poza granicami naszego kraju?

Wrażenia są bardzo pozytywne, można powiedzieć, że spełniło się jedno z naszych marzeń. Największym zaskoczeniem było dla nas to, że na każdym koncercie spotykaliśmy ludzi, którzy bardzo dobrze znali naszą płytę i przejeżdżali czasem wiele kilometrów żeby nas zobaczyć. Z tego powodu zawsze staraliśmy się dać z siebie wszystko na koncercie. Skutkowało to bardzo pozytywnymi reakcjami ludzi po i na koncercie. Mimo, że frekwencja nie zawsze była wysoka, to jesteśmy zadowoleni z tego jak się wszystko udało.

Na początku grudnia rozpoczyna się polska trasa razem z Blindead oraz Broken Betty. Jakie nastroje i oczekiwania przed startem?

Nie możemy się doczekać, to nasi kumple, będzie bosko.

Zapewne takie pytanie pada w każdym z wywiadów, ale dlaczego w waszej muzyce nie uświadczymy wokaliz? Może na nadchodzącej płycie w kilku utworach wystąpi gościnnie jakiś wokalista? Wyobrażacie sobie w ogóle jak miałby wyglądać wokal w muzyce Tides from Nebula?

Granie instrumentalnie było naszym świadomym wyborem. W pierwszym miesiącu naszego istnienia myśleliśmy o wokaliście, jednak szybko stwierdziliśmy, że we czterech damy sobie radę i będziemy się z tym lepiej czuli. Nie wykluczamy, że na naszych płytach kiedykolwiek pojawi się jakiś ludzki głos, czy to w postaci tradycyjnego wokalu, czy ambientowych wokaliz, bo nie chcemy się ograniczać. Na razie tego nie potrzebujemy, jednak jeśli kiedyś taką potrzebę poczujemy to wtedy pomyślimy. Jeśli chodzi o trzecią część pytania, to można wyobrażać sobie różne rzeczy, jednak najlepiej jest wtedy, kiedy wyjdzie coś oryginalnego/nowego co nie zawsze można sobie tak łatwo wyobrazić. Gdybyśmy znaleźli takie zastosowanie wokalu to możliwe, że wtedy byśmy skorzystali.

W jednym z wywiadów wspominaliście, że jednym z waszych marzeń jest możliwość zagrania przed Oceansize, jakiś czas temu to marzenie spełniło się. Czujecie się usatysfakcjonowani?

Nawet nie wiesz jak, słysząc podziękowania z ust Mike’a Vennarta ze sceny dla „Times from nebula” byliśmy bardzo szczęśliwi, a sam koncert bardzo się udał.

Na pewno są jakieś zespoły które w pewnym stopniu wypłynęły na kształt waszej muzyki. Jakie to zespoły i dlaczego akurat one?

Jasne, wymienić tu można np. Pelican, Caspian, Red Sparowes, Isis, Cult Of Luna, pg.lost itp., którzy bezpośrednio zainspirowali nas do grania takiej muzyki. Jednak słuchamy i słuchaliśmy również innych „klasycznych” zespołów, które w ciągu tych lat nauki gry na instrumentach oddziaływały w jakiś sposób na nas. Można tu wymienić np. Tool, Queens of the stone age, Faith no more, Dredg, Radiohead, Porcupine tree, Smashing pumpkins, Pink Floyd, U2, Oceansize, Deftones i wiele innych. Nie planowaliśmy jaką muzykę będziemy grać. Po prostu na próbach robiliśmy to, co w danej chwili czuliśmy i tak będzie dalej. Z tego powodu nie wiadomo jak dalej potoczą się nasze losy :)

Skąd się wziął pomysł na utwór "Tragedy of Joseph Merrick"? Chodzi mi głównie o tematykę człowieka-słonia. O ile dobrze pamiętam na płycie "Leviathan" Mastodon również poruszył ten temat.

Zawsze na początku powstaje muzyka. Nie tworzyliśmy tego utworu z zamiarem oddania emocji jakie niesie ze sobą tragedia człowieka-słonia. Długo myśleliśmy nad tą nazwą, ale kiedy w końcu Adam zaproponował taki tytuł, od razu stwierdziliśmy, że to jest to. Znaliśmy wcześniej historię Merricka, która w naszym odczuciu pasuje do klimatu naszego kawałka, dlatego pomysł od razu chwycił.

Czy zwycięstwo w konkursie Neuro Music pomogło Wam osiągnąć to do czego doszliście teraz?

Na pewno, dzięki wygraniu w konkursie Neuro, ale również i Knock Out, mogło o nas usłyszeć i zobaczyć na żywo spore grono osób. Była to dla nas duża szansa na promocję i zdobycie nowych słuchaczy. Spotkaliśmy tam również kilka ciekawych zespołów z którymi się zaprzyjaźniliśmy i trzymamy kontakt do dzisiaj.

Czy planujecie i czy w ogóle chcielibyście nagrać teledysk? Jeżeli tak to do jakiego utworu z "Aury" chcielibyście go nagrać?

Do „Aury” nie planujemy nagrywać teledysków. Jeśli już to pomyślimy nad tym przy nowym albumie. Nagranie teledysku wiąże się z dużymi kosztami, których sami byśmy nie udźwignęli. Można oczywiście próbować zrobić to z małym budżetem, jednak często rezultaty są dalekie od tego co chciało się osiągnąć. W tej chwili skupiamy się na muzyce, bo jest ona najważniejsza.

Niestety nie miałem okazji widzieć was na żywo, ale czy zdarza wam się podczas koncertów improwizować?

Nie, nie improwizujemy na koncertach. Zdarza się nam zagrać inaczej jakiś krótki motyw na gitarze, czy zagrywkę na perkusji, jednak pewnie nie o to chodziło ci w pytaniu. Improwizujemy na próbach przy komponowaniu nowych utworów, a na koncertach gramy to co mamy przygotowane.

Według waszego profilu na myspace od stycznia zaczynacie pisanie materiału na drugą płytę. Macie już jakieś zarysy utworów czy też może ogólne wyobrażenie na temat tego albumu?

Do tej pory zrobiony jest jeden kawałek, który zresztą graliśmy w czasie ostatnich koncertów i część drugiego. Chęć poszukania nowych pomysłów i inspiracji, jak również duża ilość koncertów uniemożliwiły nam zrobienie większej ilości materiału. Teraz jednak bierzemy się do pracy, a co z tego wyjdzie, to na razie my sami nie wiemy :)

Dziękuję za rozmowę, jak zwykle ostatnie słowa należą do Was.

Dziękujemy również i życzymy wszystkim czytelnikom wesołych świąt i udanego kolejnego roku. Trzymajcie za nas kciuki !

Starsplanesandcircles - Structures

2009-12-18T19:24:00.007+01:00

Nie macie wrażenia, że jeśli powiem o wielości dobrodziejstw jakie pojawiły się ostatnio w naszej muzycznej piaskownicy, to będę monotematyczny? Oczywiście, że będę, ale co zrobić skoro na każdym kroku potykam się o coś interesującego. Większość to zdecydowanie projekty z klasycznym, gitarowym instrumentarium, ale pojawił się na horyzoncie godny większej uwagi projekt z kręgu muzyki ilustracyjnej. Udział w projekcie brali ludzie związani z takimi zespołami jak Neuma, Ketha, Kostas New Progrram i innymi przedstawicielami prezentujących własne muzyczne wizje odbiegające od schematów. Mój muzyczny patriotyzm po raz kolejny dał o sobie znać i czym prędzej postanowiłem się temu bliżej przyjrzeć.

"Structures" to jedna wielka przestrzeń, której elementami składowymi jest pięć struktur, każda na swój sposób inna, odrębna, ale pasujące do siebie na tyle, aby wszystko można było złączyć w jeden funkcjonujący organizm. Twór, którego materia całkowicie nas pochłania, niczym gęsta maź wciąga w zupełnie inny, alternatywny wymiar. Staje się pryzmatem, przez który zaczynamy postrzegać rzeczywistość i dostrzegać wiele rzeczy nie widzianych wcześniej. Dźwiękowe struktury to konstrukcje bardzo wymagające, trudne do błyskawicznego rozszyfrowania i zrozumienia. Trzeba czasu, skupienia i poświęcenia, aby odnaleźć się w świecie kreowanym przez ów projekt. Dźwięki, które daje się umiejscowić w otaczającej Cię rzeczywistości to podstawowe założenie projektu. Muzyka ilustracyjna to chyba najlepsze określenie na muzyczną inkarnację projektu. Nawet ciężko jest nazwać to muzyką, ponieważ wszystko brzmi bardzo realistycznie, jakby rozgrywało się wokół nas, to raczej dźwięki rzeczywistości przepuszczone przez filtr nieograniczonych możliwości wyobraźni autorów.

Szmery, zgrzyty, kroki, stukanie, zbliżający i oddalający się hałas, przypominający nocny, miejski zgiełk, w którym uczestniczysz. Obserwując świecące neony napotkanych barów, sklepów czy wielkich diodowych ekranów pełnych zmieniających się reklam przemierzasz zaludnione chodniki. Ulice przepełnione są samochodami, pod których kołami pojawiają się i znikają parujące studzienki kanalizacyjne. Zatrzymujesz się przy starym klubie, z okien umieszczonych poniżej parteru dobiegają dźwięku saksofonu i trąbki, od zaplecza ktoś wychodzi na papierosa. Z czasem ulice pustoszeją, wszystkie dźwięki zdają się być ostrzejsze, o wiele bardziej wyraziste i klarowne niż wcześniej. Nagle ktoś zdaje się krzyczeć. Nie jest to zwykły krzyk, raczej przeraźliwy, kliniczny, upośledzony wrzask. Chwila zwątpienia, spojrzenie za siebie, może tylko Ci się wydawało?

Osobiście, jest to dla mnie krążek z cyklu - "nie do końca zrozumiałe, ale jednocześnie fascynujące". Mam nieodpartą potrzebę ciągłego powtarzania całego spektaklu, ponownego doszukiwania się szczegółów, odnajdywania toku myślenia autora jak np. zaburzona kolejność poszczególnych struktur, czy to wszystko byłoby aż tak proste, że trzeba to po prostu ustawić po kolei? Zarówno w odwróconej kolejności jak i zgodnie z nią, całość pasuje do siebie na tyle, aby nie zburzyć atmosfery. Urzeczywistnione koszmary, syntetyczna sterylność dźwięków, chłód, ale i zarazem lekka nuta groteskowych obrazów rodem z narkotycznych bad tripów. Czuć klaustrofobiczne wnętrze, do którego kontrastem staje się eteryczna przestrzeń, niekiedy bardzo rzeczywista, a momentami totalnie odrealniona.

Female – Female

2009-12-16T23:55:00.006+01:00

To dopiero dziwny album. Albo raczej ep lub coś jeszcze mniejszego. Zaledwie dwa utwory, jedenaście minut muzyki (szeroko rozumianej). A cała historia wydaje się być opowiedziana na okładce. Tak, pali się, a my jesteśmy w środku. Podejrzanie spokojny jest jednak ten pożar, może już leżymy na ziemi w przedpokoju częściowo pozbawieni przytomności? Albo jeszcze inaczej... Gorzej.

Zasady postępowania podczas pożaru są dość oczywiste i wpajane nam od dziecka: spieprzać, nie otwierać drzwi, za którymi jest gorąco, leźć blisko ziemi, by się nie nawdychać, mieć czym się przykryć, nie lać na urządzenia elektryczne, rolować się, gdy zajmiemy się ogniem, a w razie odcięcia drogi ewakuacyjnej, skorzystać z okna. I ten, dzwonić na strażaków. Wracając jednak do ostatniej myśli z poprzedniego akapitu – słuchając tego nagrania łatwo rozpoznać, że nie jest to już szalejący ogień (jak na okładce). Raczej dogasający. W tej perspektywie jesteśmy więc tylko krzywą masą zwęglonego ciała. Niczego się w dzieciństwie nie nauczyliśmy. To może wyjaśniać inne dźwięki „nie z tego świata” i ezoteryczną atmosferę.

O autorze (autorce?) wiadomo niewiele, poza tym, że to jednoosobowy projekt. Może i lepiej, niech tak pozostanie. Wśród dziwnych rzeczy ambientowych czy noiseowych, które w życiu słyszałem, Female (2009) jest absolutną perełką. Nawet jeśli nie jest to ambient ani noise. (A czemu utwory zostały zatytułowane „bitch 1” i „bitch 2”? Nie wiem.) Słucha się tego przyjemnie, z niepokojem pod skórą, segregując dźwięki na wytłumaczalne i niewytłumaczalne. Widać taki romantyczny dualizm postrzegania nic nie stracił ze swojej atrakcyjności. Można żałować, że trwa to tak krótko. (Luźne blackmetalowe skojarzenia wywołane okładką, są tylko bardzo luźnymi skojarzeniami.)

TheeBradMiller, który odkrył i udostępnił to nagranie, zasługuje na jak najniższe pokłony i szczerą wdzięczność. Ktoś ma ochotę parę minut pobyć poza ciałem z raczej nieprzyjemnymi (zimnymi) perspektywami na przyszłość? Zapraszam.

Hardcore Łódź

2009-12-16T10:42:00.005+01:00

Szykuje się wielki fest dla fanów soczystego hardcore. 11 marca w łódzkim klubie Dekompresja, wystąpią dwie ikony gatunku - Madball i Terror.

Oprócz rzeczonych zespołów, tłum pod sceną rozkręcą takie bandy jak Death Before Dishonor i Cruel Hand.

Znane są już ceny biletów - 60zł (przedsprzedaż), 75zł (dzień koncertu).

King Midas Sound - Waiting For You

2009-12-16T04:36:00.011+01:00

Znowu to zrobił. Po raz kolejny pokazał, że można stworzyć nową jakość nie popadając w rutynę. Mowa tu o najnowszym wcieleniu Kevina Martina - King Midas Sound. Dla osób, które śledzą jego twórczość, powstanie nowego projektu nie jest wielkim zaskoczeniem. Zdążył już zrobić kisiel z mózgu słuchaczom przy projektach The Bug, Techno Animal, GOD czy chociażby ICE.

Tym razem do współpracy zaprosił Rogera Robinsona, wokaliste z bogatym doświadczeniem literackim. Chociaż określenie wokalista może być w tym przypadku lekkim nadużyciem. Problemu nie zauważałem przy słuchaniu, poprzedzających album, EP’ek. Spokojny, stonowany wokal idealnie wpasował się w mroczne dubowe podkłady Kevina. Stworzyli niepowtarzalny nastrój, przy którym można było się zrelaksować, zebrać myśli, odpłynąć. Narobili niezłego apetytu na długo przed wydaniem pełnego albumu, dodatkowo ich utwory można było znaleźć na kompilacjach „5 Years Of Hyperdub „ oraz „Box Of Dub” w towarzystwie artystów takich jak Kode9 & Spaceape, Burial, Flying Lotus i wielu innych. Niestety „Waiting For You” nie broni się jako całość. Monotonny wokal Rogera wywołuje skutki uboczne u słuchacza w miarę trwania albumu. Kolejna płyta, której nie należy słuchać w nocy prowadząc samochód. A przecież można by pozostawić kilka utworów w wersji instrumentalnej eksponując perełki takie jak „Earth A Kill Ya”, „Lost”, „Meltdown” czy „Cool Out”. A może dać większe pole do popisu gościnnie udzielającej się Hitomi? Jej wokal doskonale kontrastuje z głosem Rogera, co można usłyszeć w krótkiej autoprezentacji KMS, poniżej.

Już teraz jestem ciekaw kolejnej odsłony King Midas Sound. Pozostało tylko czekać. I’m waiting for you.

Kodiak & Nadja (split)

2009-12-16T00:58:00.003+01:00

Kolejny split od Nadja, tym razem z niejakim Kodiak. Spodziewałem się różnych rzeczy, lecz nie przewidziałem, że bliżej nieznany zespół wypadnie lepiej od osławionego duetu z Toronto. Z drugiej strony to dobrze, że takie zaskoczenia czasem się zdarzają.

Pod nazwą Kodiak ukrywa się tercet: gitara (Seppo), bas (Tommy) i perkusja niekiedy z wokalami (Mark). Dość skromnie. Warto pewnie dodać, że demo pojawiło się w roku 2008. Z kolei w lutym bieżącego Anno Domini wydali pierwszy oficjalny LP, który zresztą zawiera ten sam materiał co demo. Zatytułowane to zostało po prostu Kodiak, nie miałem jeszcze okazji zaznajomić się z nim. Jak rozumiem ich wspólne wydawnictwo z Nadja jest trzecim dziełem panów z okolic Gelsenkirchen i Oberhausen. To gdzieś na zachodzie Niemiec. Swego czasu (nie wiem, jak to wygląda aktualnie) Aidan Baker wraz z Leah Buckareff przenieśli się do Berlina, co zresztą sobie bardzo cenili. Można więc mniemać, że to wydawnictwo jest pokłosiem tamtejszych kontaktów.

Utwór zaprezentowany przez Kodiak zwie się „MCCCXLIX the rising end”. Przyznaję się, że nie do końca wiem, co oznacza ta data w tytule. Może rok, w którym spalono siedemset żydów, rzekomych sprawców epidemii dżumy? To akurat w Bazylei było. Zdecydowanie bliżej niemieckich terenów wydaje się być kwestia pojawienia się niejakiego antykróla – Günthera Schwarzburga, który zresztą w tym samym roku, po wniesieniu się na tron, umiera. To już prędzej. Nie sądzę, żeby panowie tą nazwą składali hołd zespołowi blackmetalowemu z Oslo. Tak czy inaczej, Kodiak zaprezentował się z bardzo dobrej strony. Muzyka (jakiś postmetal i drone), którą zaproponowali brzmi jak...skomplikowana operacja na pogruchotanej ręce, ze szczególnym uwzględnieniem łokcia. W nocy. Na ulicy. Pod parasolem, bo akurat pada deszcz, co lekarzom nie ułatwia z pewnością sprawy. Czuć, że muzycy odrobili pracę domową i dobrze znają dorobek Kanadyjczyków, nawet to pianino pod koniec nasuwające skojarzenie z moim ukochanym „absorbed in you” z 2005 roku (split z Methadrone).

„Kitsune fox drone” to z kolei utwór zaprezentowany przez Nadja. Nieszczęsne „kitsune” z japońskiego się wywodzi i oznacza po prostu lisa. W mitologii tamtejszej: zwierzę tajemnicze, magiczne, mogące przybierać ludzką postać. Skoro tak... Jeśli miałbym tę część opisać w równie obrazowy sposób, stwierdziłbym, że ten utwór to takie...zaleganie na tylnym siedzeniu samochodu. Patrzenie w noc. Pada śnieg. Monotonna i nieprzyjemna jazda przez las. Nagle wyczuwalna nierówność pod kołami. Ewentualnie stłumiony pisk. I tyle widziano lisa. Utwór ten tonie w przesadnym szumie, coś się pod nim dzieje, ale po pewnym czasie szkoda siły, by się do tego przedzierać. Przysłuchiwałem mu się parę razy i ciągle napada mnie to samo zmęczenie i zniechęcenie. Magia się ulotniła. Utwierdzam się w przekonaniu, że z Nadją ostatnio najlepiej nie jest.

Split jak split. Dwa utwory po dwadzieścia minut. Może warto do tego zajrzeć, by zapoznać się z dobrze wykonaną robotą przez Niemców. Bez specjalnych fajerwerków, ale na pewno przyzwoitą. I chwilę zadumać się nad brakiem pomysłu na siebie kanadyjskiego duetu. Kryzys, jak widać, każdego może dopaść.

Neurosis - The Eye of Every Storm

2009-12-15T22:34:00.006+01:00

Jak to zawsze bywa w grudniu zastanawiam się jak będzie wyglądał mój ranking najlepszych a.d. 2009. Ten rok jest jednak szczególny, ponieważ zamyka także dekadę (w zasadzie to dekada kończy się za rok, ale Amerykanie z Decibel chyba tego nie wiedzą i już podsumowanie dziesięciolecia zrobili). Wobec tego i ja o taki mój osobisty ranking pewnie w niedługiej przyszłości się postaram, a na pewno znajdzie się na nim płyta wybitnej formacji Neurosis - The Eye of Every Storm.

Dla niektórych Neurosis to kult i jeden z najważniejszych zespołów w historii, z kolei innych zastanawia ich fenomen i nie widzą w tych dźwiękach nic wybitnego. Mnie długo zajęło poznanie ich obszernej dyskografii, ale omawiany krążek stawiam chyba najwyżej. Z drugiej strony obok Through Silver In Blood jest to płyta najbardziej wymagająca, trudna w odbiorze na samym początku, a przy tym najbardziej frapująca i wciągająca.

Kto zna Neurosis, wie że jest to grupa, która z każdym kolejnym albumem ewoluuje, żadna z płyt zespołu nie jest taka sama. Ich dokonania od początku (nie wliczając pierwszych dwóch płyt) cechuje odważne podejście do własnej twórczości. Słuchając The Eye of Every Storm faktycznie czujemy się jak w oku cyklonu. Album może z początku odrzucać swoim trudnym, dość przygnębiającym klimatem, jednak koniecznie należy dać mu szansę. Tutaj wszystko ze sobą współgra i tworzy jedną, wspaniałą całość. W dyskografii zespołu, jest to chyba najbardziej spójny album, o jednostajnym klimacie. Im więcej go słucham tym bardziej widzę w tej muzyce czystą sztukę, nieskazitelne piękno każdego dźwięku wypływającego z głośników. Aż chcę się za każdym razem mocniej i uważniej w nią wsłuchiwać i czerpać z niej tyle ile się da. Nie potrafię jej włączyć i przejść obojętnie myśląc o czymś zupełnie innym lub o tym co włączę jako następne. Nie ma tu nic co bym zmienił, żadnego momentu który nie pasuję do reszty.

The Eye of Every Storm hipnotyzuje, wprawia w niepokój, lęk, a jednocześnie sprawia że za każdym razem gdy słucham tej płyty odkrywam w niej coś nowego. Właśnie takie płyty najbardziej cenię, ale nie zamierzam jej nikomu rekomendować. Jest to dzieło wymagające od słuchacza skupienia i zaangażowania się w słuchanie. Najlepiej odkryć ją samemu i delektować się jej wybitnością. Ten ociekający pustką i powagą album, wbrew swej ponurości sprawia, że moje serce się raduje słuchając jednej z najlepszych płyt tej dekady i w historii muzyki w ogóle.

Solowy album wokalisty Sigur Rós

2009-12-15T16:15:00.003+01:00

Dobra informacja dla fanów Sigur Rós. Wokalista grupy Jónsi wyda swój solowy album. Projekt nazwa się po prostu Jónsi, natomiast album ujrzy światło dzienne pod tytułem "go".

Premiera "go" planowana jest na marzec przyszłego roku. Na płycie znajdzie się 9 utworów.
Kompletna tracklista prezentuje się następująco:

Go Do
Animal Arithmetic
Tornado
Boy Lilikoi
Sinking Friendships
Kolnidur
Grow Till Tall
Around Us
Hengilas

Na oficjalnej stronie internetowej projektu jonsi.com zobaczyć można kilka zdjęć z sesji nagraniowej oraz posłuchać utworu "Boy Lilikoi".

Grammal Seizure – Dedicated to COUM and TG

2009-12-14T12:51:00.007+01:00

Każdy ma prawo do wyznawania tego, co chce. Kierowania modłów i pokłonów w kierunku wybranego bóstwa. Zwłaszcza jeśli za istoty boskie robią w tym przypadku muzycy kultowego Throbbing Gristle. Tę wiarę w pełni rozumiem i bezapelacyjnie popieram.

Wszystko pięknie, nawet Erik Stanger zaimprowizował u siebie w domu ołtarzyk dla Genesisa P-Orridge i reszty załogi (zdjęcie poniżej), ale muzycznie nie jest już tak błogo. W końcu to niemal w najczystszej postaci Tribute to..., czego nie jestem zwolennikiem. Tutaj znalazły się jedynie trzy utwory, z których, jak rozumiem, pierwszy odwołuje się do prehistorycznej tradycji grupy COUM (zresztą o tytule „COUM transmission”), drugi to cover mało znanej piosenki TG („weapons training”) i na końcu luźna wariacja pod tytułem „1975 death factory”.

Twórca Grammal Seizure już wcześniej zabierał się za przerabianie twórczości swoich idoli. Wtedy padło na popularny i powszechnie rozpoznawany przez fanów industrialu „discipline” i chociaż utwór wydaje się nie do spieprzenia, relatywnie prosty i nośny dzięki swojemu rytmowi, to Erik nie podołał do końca. Jego wersji brakowało magii, co w sumie ciężko uważać za pełnoprawny zarzut, po prostu nie każdy może być panem P-Orridgem. Nie ta charyzma, pomysłowość, szaleństwo w oczach i w głosie. Piosenki zawarte na Dedicated to COUM and TG sprawiają wrażenie nagrywanych na kolanach (też trochę na kolanie). To już akurat niedobrze.

Pierwszy utwór to bezkompromisowe tępienie słuchu, jednak gdyby nie podpis to nie skojarzyłbym do kogo ma to nawiązywać. Ostatni z kolei też niewiele wnosi i raczej odsyła słuchacza do Death camps (2009) niż nieobliczalnych Brytyjczyków. Status „można się zapoznać” nadaję „weapons training”. W pierwotnej wersji była to minutowa wariacja wokół testowania różnych broni. Męski głos obwieszcza, co zaraz wypróbują i pada seria strzałów. Następnie wchodziły typowe dla TG dźwięki budujące klasyczny wręcz nastrój grozy i wojennego wypaczenia. Wersja grammalowska całkiem konstruktywnie rozwija ten pomysł: od pierwszej sekundy pisk, typowe noiseowe odgłosy i nieco wycofany głos skoncentrowany na kwestiach militarnych. Brzmi to całkiem przyjemnie.

Dla kogo to wydawnictwo? Dla zagorzałych fanów Throbbing Gristle, którzy są ciekawi w jaki sposób różni twórcy oddają hołd ich idolom. Ktoś jeszcze? Może też dla fanów Grammal Seizure, jeśli tacy w tym kraju są. Materiał tradycyjnie w tym przypadku tu.

Elektroniczny przegląd damskich głosów

2009-12-14T10:10:00.004+01:00

Pomysł na stworzenie poniższego zestawienia przyszedł mi dosłownie kilka dni temu, dlatego też nie wiele czekając postanowiłem zabrać się do pracy. Nie jest to żaden ranking, gdzie kolejność ma decydować o jakości artystki czy albumu, na którym wystąpiła. Ot takie po prostu, subiektywne zestawienie damskich głosów w elektronice, które mnie urzekły.

1. Massie Attack – Dissolved Girl
Album: Mezzanine

Mój bezdyskusyjny numer jeden i utwór, którego mogę słuchać w nieskończoność. Za partie wokalne jest odpowiedzialna tu niejaka Sara Jay. Brytyjka wystąpiła w jednym jedynym utworze bristolskiej formacji, a wdeług mnie mogłaby zrobić dla nich o wiele więcej z korzyścią dla obu stron. W towarzystwie tłustych, gęstych jak smoła beatów i elektryzującej elektroniki, głęboki i niski i głos Sary hipnotyzuje i nie pozwala się oderwać, nawet na moment.

"Dissolved Girl" na youtube.com

2. FC Kahuna – Hayling
Album: Machine Says Yes

FC Kahuna to duet dwóch djów, mianowicie Jona Nowella Daniela Ormondroyda. Wiosną 2002 roku wydali swój jedyny album zatytułowany "Machine Says Yes". Przedmiotem mojego zachwytu jest pochodząca z mroźnej Islandii, Hafdís Huld niegdysiejszy członek elektronicznej formacji GusGus. Jej chłodna, subtelna uroda blondynki mnie po prostu onieśmiela, a głos koi skołatane nerwy. Zdaję sobie sprawę, że w wersji studyjnej jej wokal jest nieco wspomagany elektroniką, co z resztą słychać, ale efekt jest po prostu porażający i przeszywający na wylot. Chłodny, precyzyjny powiew ust Huld jest wprost zniewalający. Sama muzyka jest raczej bardzo luźna, chilloutowa.

"Hayling" na youtube.com

3. Telefon Tel Aviv - What It Was Will Never Again / Bubble And Spike
Album: Map of What Is Effortless

Absolutny wyciskacz łez, który rozwala mnie na drobne atomy. Lindsay Anderson swoim głosem powoduje, że całe moje ciało spowite zostaje przeszywającym dreszczem, a skóra cierpnie mi na całym ciele. Gdy pierwszy raz usłyszałem ten numer po prostu rozłożyłem ręce i nie wiedziałem co mam powiedzieć, jak zareagować. Najsmutniejszy utwór na płycie, która de facto jest najlepszą w karierze duetu. Zaproszenie amerykanki do współpracy było strzałem w dziesiątkę. W "Bubble And Spike" jej relaksujący, czysty jak łza głos po raz kolejny dowodzi klasy artystki. Gdyby takie głosy leciały w radiu, wreszcie podłączyłbym wieże, która od czasu przeprowadzki stoi na półce jako ozdoba.

"What It Was Will Never Again" na youtube.com

4. Recoil - Want
Album: Liquid

Recoil to poboczny projekt jednego z członków Depeche Mode, Alana Wildera. Generatorem kosmicznego klimatu jest Nicole Blackman, która na co dzień jest również performerką, pisarką i nauczycielką. Gościnnie wystąpiła również na płycie formacji KMFDM. Melorecytacja, która momentami przeradza się w seksowne szeptanie do ucha niskim, tajemniczym głosem określony fraz. Zimna, syntetyczna aura opada niczym mgła na wszystkie molekuły dźwięków. Wtedy mam ochotę wstać i podążać za nęcącym i kuszącym mnie głosem. Chcę!

"Want" na youtube.com

5. Massive Attack – What Your Soul Sings / A Prayer For England
Album: 100th Window

Po raz kolejny Massive Attack i po raz kolejny killer. Tym razem za mikrofonem stanęła kanadyjka Sinead O’Connor, której szerzej nie trzeba chyba przedstawiać. Delikatny, aksamitny głos zalewany przez falę ciepłej, płynnej elektroniki. Warto wspomnieć, że tekst do utwory "A Prayer For England" jest napisany właśnie przez O'Connor, który dotyka tematów politycznych. Masywni mają nosa do doboru wokalistek. Powinni zdecydowanie częściej polegać na płci pięknej.

"What Your Soul Sings" na youtube.com
"A Prayer For England" na youtube.com

Nowy utwór Ulver

2009-12-13T12:14:00.006+01:00

Na swoim profilu w myspace Ulver umieścił kolejny cover. Tym razem jest to utwór grupy Electric Prunes pt. "I Had Too Much To Dream Last Night". W nagrywaniu utworu brali udział specjalnie zaproszeni do tego celu goście.

Goście o których mowa to Daniel O'Sullivan (gitara), Lars Pedersen (perkusja) oraz Mats Engen (bas). "I Had Too Much To Dream Last Night" trafi na nadchodzący album norwegów pt. "Psyche". Nie będzie to jednak zwykły album, na płycie znajdziemy jedynie covery utworów rockowych z lat 60. takich formacji jak THE 13TH FLOOR ELEVATORS, BYRDS czy JEFFERSON AIRPLANE.

Ulver na myspace.com

Jakiś czas temu zespół udostępnił również do odsłuchu swoją wersję utworu "Another Brick In The Wall (Part 1)" Pink Floyd.

Epeus Reichenback – Etherized

2009-12-11T18:20:00.003+01:00

Czego spodziewać się po albumie, którego okładka prezentuje jakąś szybę, krople deszczu na niej i rozmyty, niekonkretny krajobraz? Chyba właśnie tego, co na tym zdjęciu, jesienno-deszczowego nastroju, tak samo poruszającego co mimo wszystko tandetnego.

Nie będę jakoś specjalnie krytykował tej płyty, chociaż mój stosunek do niej jest raczej negatywny. Może nazwanie go „ambiwalentnym” byłoby bardziej na miejscu. Sporadycznie. Nie wiem. Wszystko jedno. Zaczęło się od tego, że popłynąłem. Zimno, jesień, nad wyraz parszywie na zewnątrz, żyć się odechciewa, ogarnia mnie nieprzyjemne nieróbstwo (to wewnętrzne uczucie niedopasowania). Wszystko wydaje się tak marne, że jakbym miał psa pozwoliłbym mu srać na gazetach w przedpokoju albo na klatce schodowej. Lecą do mnie jakieś dźwięki prosto z głośników. Ani to specjalnie ciekawe, ani bezczelnie nudne, jak w mordę strzelił pasuje do nastroju. Leżę więc w tym głupim odrętwieniu i słucham równie tępo. Subtelne tło, klawisze, aż chce się ziewnąć i powiedzieć, że każda kropla na szybie to taka jedna nutka prosto z pianina. Jakkolwiek tandetnie to nie brzmi. Żeby nie było zbyt jednostajnie nagle wpada w ucho coś innego, dziwnego; stuka, piszczy, pierdzi bliżej nieokreślony obiekt. Dobry moment, by przewalić się na drugi bok. Koniec? Nic się nie stało. Gdy znajdę trochę siły, by ruszyć się to włączę jeszcze raz, nie chce mi się szukać niczego innego. Do tego dziwnym trafem niewiele zapamiętałem. Ale to za chwilę, jeszcze trochę poleżę.

Epeus Reicenback to produkt irlandzki, aż strach pomyśleć jaką mają tam teraz pogodę. Jeśli chodzi o te rejony to pozostanę jednak przy whiskey. Etherized jest jak dla mnie czymś zbyt mdłym, obojętnym, nieco irytującym i niezdecydowanym. W informacjach na temat tego dzieła można przeczytać, że z jednej strony rozciąga się to nostalgiczne brzmienie klawiszy (tak naprawdę denerwujące) a z drugiej dochodzi wręcz do noiseu (bez przesady). Również przebłyski jakiegoś drone, jakiegoś jazz... To ciekawe. Może, nie wiem, nie dotarło to do mnie w tej mgle.

Nie chcę jeszcze bardziej się dołować w takie dni, a ten album jest jednak stricte sezonowy. Byle do wiosny. Jeśli jednak ktoś chciałby spróbować to proszę kliknąć tu.

CD i DVD od Sonic Youth

2009-12-11T13:54:00.002+01:00

Amerykanie rozpoczęli pracę nad swoim siedemnastym studyjnym albumie. Poprzednim albumem formacji był "The Eternal", który ukazał się w czerwcu tego roku. Tytuł nowego krążka oraz DVD nie jest jak na razie znany.

Nowy materiał, muzycy zaczną nagrywać zaraz po zakończeniu trasy koncertowej promującej ostatni album. Zespół poinformował również, że planuje wydać DVD, na które złożą się występy zarejestrowane w latach 2007/2008 podczas trasy z okazji jubileuszu longplaya "Daydream Nations". Wydawnictwo uzupełnią nagrania, które powstały po premierze krążka w 1988 roku, a także starsze.

"Mamy człowieka, który nie zajmuje się niczym innym, tylko przegląda archiwa. Po pierwszej selekcji, wybierzemy, co bardziej wartościowe fragmenty i poddamy je cyfrowej obróbce, bo niektóre mają ponad 30 lat" - komentuje gitarzysta, Lee Ranaldo.

Sonisphere Festival w Polsce!

2009-12-09T22:57:00.005+01:00

W czerwcu nadchodzącego roku do Polski zawita Metallica, Slayer, Anthrax, Mastodon oraz Behemoth! Zespoły te zagrają w ramach Sonisphere Festival 16 czerwca na warszawskim lotnisku Bemowo.

Sonisphere Festival odbywał się już w takich krajach jak m.in. Niemcy, Holadnia czy Wielka Brytania.

"Bilety na Sonisphere Festival w cenach 198 zł i 400 zł dostępne będą na stronie internetowej Livenation.pl i pl.sonispherefestivals.com już od jutra od godz. 10.00. W punktach sprzedaży nabyć je będzie można od 19 grudnia 2009 roku. W ofercie dostępny będzie również pakiet VIP w cenie 880 zł. Szczegóły na LiveNation.pl i SonisphereFestivals.com"

Jak widać rok 2010 pod względem koncertów zapowiada się niesamowicie, a z pewnością to jeszcze nie koniec atrakcji.

Meshuggah wydają DVD

2009-12-08T22:15:00.009+01:00

Wydawnictwo będzie nosić tytuł "Alive" i ukaże się nakładem Nuclear Blast Records 5 lutego w Europie, a cztery dni później, czyli 9 lutego w Stanach Zjednoczonych.

Krążek DVD będzie zawierał 105 minut materiału. W skład wydawnictwa wejdzie również płyta CD zawierająca około 60 minut koncertowej muzyki. Wszystkie występy zostały nagrane podczas tras koncertowych w USA, Kanadzie i Japonii na przełomie 2008 i 2009 roku. Na oficjalnej stronie zespołu wkrótce pojawi się trailer zapowiadający album, który został nakręcony pod przewodnictwem Iana McFarlanda z Killswitch TV.

Zawartość:

DVD

01. Begin
02. Perpetual Black Second (Tokyo)
03. Twenty Two Hours
04. Pravus (Tokyo)
05. Dissemination
06. Bleed (NYC)
07. Ritual
08. New Millenium Cyanide Christ (Montreal)
09. Cleanse
10. Stengah (Montreal)
11. The Mouth Licking What You've Bled (Montreal)
12. Machine
13. Electric Red (Tokyo)
14. Solidarius
15. Rational Gaze (Tokyo)
16. Moment
17. Lethargica (Toronto)
18. Communicate
19. Combustion (Toronto)
20. Humiliative (Montreal)
21. Infinitum
22. Straws Pulled At Random (Toronto)
23. End

Bonus:

01. "Bleed" Music Video
02. The Making Of "Bleed"
03. Micha Guitar Tour
04. Tomas Drum Tour

CD

01. Perpetual Black Second
02. Electric Red
03. Rational Gaze
04. Pravus
05. Lethargica
06. Combustion
07. Straws Pulled At Random
08. New Millenium Cyanide Christ
09. Stengah
10. The Mouth Licking What You've Bled
11. Humiliative
12. Bleed

Dyskografię zespołu zamyka wydany w 2008 roku album "obZen".

Ulver w Polsce!

2009-12-08T21:20:00.006+01:00

Na oficjalnym profilu Ulver na myspace pojawiły się kolejne daty koncertów. Wśród nich jest jedna data, która z pewnością zainteresuje wszystkich polskich fanów zespołu. Okazuje się bowiem iż w lutym Ulver po raz pierwszy da koncert na terenie naszego kraju.

Koncert o którym mowa odbędzie się 22 lutego 2010 roku w krakowskim klubie Studio. Póki co nie wiadomo wiele więcej. Niewiadomo również jak ma się sprawa z supportami, o ile w ogóle są takowe planowane. Miejmy nadzieję, że wkrótce pojawią się jakieś informacje o biletach.

Warto dodać, że dzień wcześniej tj. 21 lutego Ulver wystąpi w Pradze. Dla niektórych ta lokalizacja może się okazać całkiem sensowną alternatywą dla krakowskiego koncertu.

Europejska trasa Katatonii

2009-12-07T21:54:00.005+01:00

Szwedzki zespół Katatonia ogłosił daty koncertów wchodzących w skład europejskiej trasy. Trasa rozpocznie się w marcu przyszłego roku. W rozpisce znajdują się dwa polskie miasta.

Kompletna rozpiska prezentuje się w następujący sposób:

Mar. 03 - Logo - Hamburg, Germany
Mar. 04 - Luxor - Cologne, Germany
Mar. 05 - Doornroosje - Nijmegen, Netherlands
Mar. 06 - P60 - Amstelveen, Netherlands
Mar. 07 - Biebop - Vosselaar, Belgium
Mar. 09 - Manchester Academy 3 - Manchester, UK
Mar. 10 - Rock City Basement - Nottingham, UK
Mar. 11 - Garage - London, UK
Mar. 12 - Hammerfest II - Prestatyn, Wales, UK
Mar. 13 - Barfly - Cardiff, UK
Mar. 14 - Little Civic - Wolverhampton, UK
Mar. 15 - Kulturfabrik - Luxembourg, Luxembourg
Mar. 16 - Noveau Casino - Paris, France
Mar. 17 - Camij - Nijort, France
Mar. 18 - Apolo 2 - Barcelona, Spain
Mar. 19 - Ramdall - Madrid, Spain
Mar. 22 - CCO Villeurbanne - Lyon, France
Mar. 23 - Kofmehl - Solothurn, Switzerland
Mar. 24 - Alcatraz - Milano, Italy
Mar. 25 - Alpheus - Rome, Italy
Mar. 26 - Rockplanet - Cervia, Italy
Mar. 27 - Gala Hala - Ljubljana, Slovenia
Mar. 28 - Scene - Vienna, Austria
Mar. 29 - Dürer Kert - Budapest, Hungary
Mar. 30 - Exit Chmelnice - Prague, Czech Republic
Mar. 31 - Rotunda - Krakow, Poland
Apr. 01 - Stodola - Warsaw, Poland
Apr. 02 - Lido - Berlin, Germany
Apr. 03 - Zeche - Bochum, Germany
Apr. 04 - Conne Island - Leipzig, Germany
Apr. 05 - Batschkapp - Frankfurt, Germany
Apr. 06 - Backstage - Munich, Germany
May 21 - Rock Hard Festival - Gelsenkirchen, Germany
Jun. 20 - Hellfest - Clisson, France

Szwedzi podczas trasy promować będą swój najnowszy album pt. "Night Is the New Day", który swoją premierę miał miesiąc temu. Warto zajrzeć na tę stronę, gdzie znajdziemy najnowszy klip, pełną rozpiskę trasy, raporty ze studia, galerię i masę ciekawych dodatków.

Ulver koncertuje

2009-12-06T21:56:00.004+01:00

Ulver ogłosił daty kolejnych koncertów na początek roku 2010. W lutym Garm i spółka dadzą 7 koncertów na terenie Europy. Tymczasem jak się okazuje zespół, póki co, nie ma w planach pracy nad nową płytą.

Rozpiska prezentuje się następująco:

03. feb 2010, 20:00 08:00 PM - Brew House, Gothenburg
04. feb 2010, 20:00 08:00 PM - Kulturbolaget, Malmö
08. feb 2010, 20:00 08:00 PM - Volksbühne , Berlin
10. feb 2010, 20:00 08:00 PM - Scala, London
11. feb 2010, 20:00 08:00 PM - La Cigale, Paris
20. feb 2010, 20:00 08:00 PM - A38, Budapest
26. feb 2010, 20:00 08:00 PM - Nosturi, Helsinki

Jak widać zespół rozkręca się i daje - wbrew wcześniejszym zapewnieniom - co raz więcej koncertów. Pierwszy (w zasadzie Ulver koncertował wcześniej, ale było to jeszcze za czasów, kiedy grali black metal) koncert grupy w obecnej formie odbył się 30 maja tego roku.

Phobh - Gyne

2009-12-06T21:16:00.010+01:00

Wiesz, że nie czuję już Nic. To wszystko przez Ciebie i chcę, żebyś to wiedziała. Każdy dzień, każda chwila w twoim życiu ma przypominać mi o moim nieistnieniu. Jesteś jak Rzeka zamieniona w ściek – nie da się tego cofnąć. Niech będzie to mój prywatny Spleen, piekło, które mi stworzyłaś było dla mnie domem. Wiesz jak to jest, gdy zasypiasz otoczony spazmami rozkoszy, a budzisz się rozhisteryzowana? Ja tak miałem i dlatego piszę teraz te słowa. Potraktuj to jak bardzo wiele znaczący (Czyn)gest. Zrobiłem to, bo nie było już innego wyjścia. Od niektórych rzeczy nie da się uciec, nie można się z nimi pogodzić. Ta śmierć, to Rany krzyk, który jest tylko dla ciebie…

Tymi słowami zespół wita się ze swoimi słuchaczami we wkładce albumu. Pozostaje nam się jedynie domyślać do kogo skierowane są te słowa i jak się okazuje, ów wypowiedź ma swojego rzeczywistego adresata. "Gyne" to ekspozycja uczuć człowieka pogrążonego w rozpaczy, doprowadzonego na skraj życia. Wszystkie liryki mocno wirują w okół śmierci, autodestrukcji, żalu. Wokalista zespołu, Marcin świetnie rysuje ramy całego lirycznego konceptu:

Zaczęło się od kawałka "Rany Krzyk". Po śmierci bliskiej osoby, napisałem ten tekst, by pokazać, że śmierć może dać nauczkę, może krzyczeć i naprawić osoby żyjące. To była głupia śmierć, która nie powinna była się zdarzyć. Może kogoś czegoś nauczyła. Mając już ten tekst, wymyśliłem historię zmyśloną, która doprowadziła do tego kawałka. Najważniejsze było, aby śmierć coś pokazała. W "Gyne" pokazała rozpacz bohatera i miała naprawić kobietę, o której jest cała płyta.

Phobh to kolejny przedstawiciel matematycznego grania na naszej rodzimej scenie. Z pewnością to co ich odróżnia to teksty w języku polskim, chociaż gdyby spojrzeć daleko wstecz, Kobong zrobili to pierwsi. Lubię krzyczane wokale, ale te zawarte na "Gyne" kompletnie do mnie nie trafiają, a jedynie drażnią i powodują, że mam ochotę wcisnąć "stop". Są całkiem ciekawe momenty, gdy czasami w tle pojawia się pół-szeptany głos albo czysty śpiew jak np. w "Nic", ale po za tym, niestety lipa. Kurcze, nie chciałbym być brutalny w swojej ocenie, ale nie kupuję tego. Kompozycje Phobh nie przemówiły do mnie. Nie ma w tym ani ładu ani składu, wszystko brzmi z lekka chaotycznie i chyba nie do końca przemyślanie, pomimo tego, że od strony produkcyjnej nie ma jakichś rażących uchybień, to brakuje czegoś, żeby przykuć uwagę słuchacza. Gitary brzmią bardzo mięsiście, cały ciężar jest bardzo wyważony; brudny, niski bas ciągnie wszystko, ale jednak całość nie chwyta tak jak powinna.

Gdzieś po drodze coś chyba jednak się wykoleiło i całość się nie obroniła. O ile wszelakie dziwy muzyczne, eksperymenty i różne wariacje, bardzo lubię, ich wizja muzyki do mnie niestety nie przemawia. Pomysł na liryczną warstwę kupuję, jest jak najbardziej przemyślany, ale reszty niestety nie. Nie mniej jednak życzę im wszystkiego dobrego na muzycznej drodze życia, to zawsze lepiej jak w miejsce dwóch plastikowych formacji taneczno-wokalnych pojawi się taki Phobh, który miejmy nadzieję przy nagrywaniu kolejnego materiału (a z tego co wiadomo, jest już prawie gotowy) przemyśli parę spraw i zaprezentuje coś bardziej interesującego. Wiem, że "Gyne" spotyka się z pozytywnymi opiniami, dlatego też nie zniechęcajcie się czytając tą recenzję, bo to tylko i wyłącznie subiektywna opinia recenzenta.

Animations resetują duszę

2009-12-06T17:34:00.005+01:00

"Reset Your Soul" to drugim album formacji Animations. Zespół postanowił cały materiał udostępnić do odsłuchu na swoim profilu myspace. Dodatkowo, istnieje również możliwość zakupu materiału w formie cyfrowej ze strony Mindawn.

Sklepowa premiera krążka odbędzie się w dniu jutrzejszym, tj. 7 grudnia i będzie ją można nabyć za pośrednictwem internetowego sklepu Rock-Serwis. Dystrybutorem albumu w Polsce i na świecie będzie firma Rock-Serwis, natomiast wydawcą jest założona przez muzyków wytwórnia Sonic Maze Records. Nad produkcją i mixem krążka czuwał Kuba Dębski, gitarzysta zespołu wespół z Tommym Hansenen z Jailhouse Studios, który trzymał pieczę nad ostatecznym masteringiem. Stroną graficzną albumu zajął się, podobnie jak przy poprzednim albumie, grafik Maciej Zieliński.

Od poprzedniego krążka w zespole nastąpiła jedna mała, ale znacząca zmiana, do składu dołączył wokalista - Darek Bartosiewicz. Pierwszym koncertem promującym krążek będzie koncert, jaki zespół da 18 grudnia w "Sali Teatralnej MCKiS" w Jaworznie. Początek imprezy o godz. 19, wstęp na to wydarzenie jest darmowy.

Tracklista:

1. Reset Your Soul
2. Demons Of War
3. Inscrutable
4. The Manhattan Project
5. Request For Redemption
6. The Last Man
7. 1989
8. Toxicyber

Zespół ma na swoim koncie debiutancki album "Animations" wydany w połowie 2007 roku.

Tides From Nebula i Blindead ruszają w trasę

2009-12-05T10:09:00.004+01:00

Dwie polskie grupy muzyczne, które bez wątpienia możemy nazwać pionierami szerokopojętej, rodzimej, sceny "post", rozpoczęły właśnie trasę koncertową.

4 grudnia oba zespoły dały już występ w krakowskim klubie "Zaścianek". Na ich tournee składać się będzie razem osiem koncertów po Polsce oraz jeden za naszą zachodnią granicą - w Niemczech. Jako support, na całej trasie zespołom towarzyszyć będzie desert rockowa grupa Broken Betty.

Oto jak przedstawia się rozkład zapowiadanych koncertów:

05.12 Lublin - Graffiti
06.12 Chełm - Paparazzi
10.12 Katowice - Marchołt
11.12 Poznań - Eskulap
12.12 Leipzig - Liwi
13.12 Bydgoszcz - Estrada
27.12 Gdynia - Ucho

Scott Kelly zapowiada trasę po Europie

2009-12-04T19:46:00.006+01:00

Scott Kelly zapowiedział iż na początku 2010 roku wyruszy na trasę koncertową po Europie. Wokalista i gitarzysta Neurosis zagra w ramach swojego solowego projektu. Niestety w rozpisce nie ma żadnych koncertów w Polsce.

Według informacji, na koncertach będzie można usłyszeć zarówno stare jak i nowe kompozycje, a także covery.

Rozpiska trasy prezentuje się następująco:

14.01.10 Germany Dortmund @ Paulus Kirche
15.01.10 Belgium Antwerp @ Bar Mondial
16.01.10 UK London @ South Of The Border
17.01.10 Greece Athens @ MoBetter Club
18.01.10 Netherlands Den Haag @ Paard van Troje
19.01.10 France Paris @ Glazert
20.01.10 France Colmar @ Musee Du Jouet
21.01.10 Switzerland Martigny @ Les Caves du Manoir
22.01.10 Italy Genova @ Teatro Carignano
23.01.10 Italy Rome @ Blackout Club
24.01.10 Italy Ravenna @ Bronson Club
25.01.10 Austria Wien @ WUK
26.01.10 Slovakia Trnava @ Galeria Jana Koniarka
27.01.10 Czech Rep Tocnik @ Old Castle
28.01.10 Germany Berlin @ Festsaal Kreuzberg
29.01.10 Germany Leipzig @ UT Connewitz
30.01.10 Germany Iserlohn @ Dechenhoehle

Ostatnia płyta Scott'a pt. "The Wake" ukazała się w 2008, jest ona jak dotąd drugim albumem w solowym dorobku muzyka. Pierwsza płyta pt. "Spirit Bound Flesh" wydana została w 2001.

"Nie chcę przestawać grać w tym zespole"

2009-12-04T16:42:00.006+01:00

Całkiem niedawno, nakładem Interscope Records i Sony Music miała miejsce światowa premiera debiutanckiego albumu Them Crooked Vultures - nowego projektu powołanego do życia przez Joshe'a Homme'a znanego z Queens Of The Stone Age i Kyuss. Jak się okazuje, nie jest to jednorazowy projekt i będzie kontynuowany.

Początkowo sam Homme bardzo entuzjastycznie wypowiadał się na temat przyszłości zespołu: "Czuję, że dopiero zaczęliśmy się rozkręcać. Wiemy, że jest w nas jeszcze mnóstwo muzyki, którą chcemy się podzielić. Nasz drugi longplay będzie jeszcze mocniejszy niż ten."

"Jeszcze nie wiem, kiedy to zrobimy, wiem jednak na pewno, że nie chcę przestawać grać w tym zespole. Na początku cieszyłem się, że będę zaangażowany w projekt, gdzie nie będzie wywiadów i całego tego zamieszania. Teraz już jednak wiem, że to prawdziwy zespół, nie projekt. Im dłużej razem gramy, tym jest lepiej" - oświadczył Dave Grohl.

W Polskich sklepach, krążka możemy się spodziewać od poniedziałku, czyli od 7 grudnia.

Skład stanowią Homme (Queens of the Stone Age), Dave Grohl (Foo Fighters) i John Paul Jones (Led Zeppelin).

Amenra – Afterlife

2009-12-04T12:44:00.002+01:00

Lubię, kiedy w moje uszy wpadają takie wydawnictwa. Spokojne, trochę nostalgiczne, smutne, może odrobinę niepokojące. Wokal, perkusja, bas, gitara (w znacznej części akustyczna). Brak drastycznych zmian tempa, brak objawów wyczerpania pomysłów. Na końcu zdziwienie, że jak to? Już? Tylko tyle?

Na okładce mamy jakby trzy niemowlaki lub raczej jakąś trójtułowiczną, dość szpetną hybrydę, dla której określenie zroślaki wydaje się niewystarczające. Ta biel ciał na nieprzeniknionym czarnym tle nie sugeruje raczej niewinności, wrażenie pozostawia jak najbardziej upiorne. Na dodatek z otoczenia wyłaniają się jakieś szpony, sięgające brzucha tego czegoś. Co dalej? Może rozerwą tę spuchniętą konstrukcję.

Amenra jest aktualnie kwintetem prosto z Belgii. Zadebiutowali w 2003 i cieszą się dobrymi opiniami, jako zespół ambitny i obiecujący. Podstawą tej epki, bo właśnie mamy z czymś takim do czynienia, był jeden z występów grupy z października tego roku. Zostało to wydane na kilku nośnikach – trzy utwory, a na CD – sześć (chociaż tak naprawdę też trzy).

Już tłumaczę. Otwierający „the dying of light” odpowiada ostatniemu na albumie „thgil fo gniyd eht”. I tak też dzieje się z pozostałymi utworami. Co zrobili? Po trzynastu minutach właściwej muzyki, słuchacz dostaje (jako logiczną kontynuację) trzynaście minut odwróconej muzyki. Nie razi to, nie przeraża, wydaje się mieć sens. Jest przyjemne dla ucha. Mają panowie to coś, jakąś świadomość muzyczną, potencjał, którego nie chcieli nachalnie rozkopać do końca. Słuchając tego wydawnictwa można odnieść wrażenie, że mogliby coś jeszcze wyciągnąć z tych kompozycji, ale po co? Tak jest dobrze. Zaznaczają pewne rzeczy, sugerują, podpowiadają. Resztę zostawiają wyobraźni słuchacza. Jest jedna rzecz, o której nie sposób nie wspomnień. Colin H. Van Eeckhout, wokalista, brzmi i śpiewa jak…Maynard James Keenan. Gdybym nie był świadomy, czego słucham, doszukiwałbym się naprawdę w tym kolejnego projektu tego pana. Zresztą, atmosfera toolowska faktycznie jest obecna. Co nie jest zarzutem. A kiedy w „wear my crown” śpiewa you will be alright, you will be alright, you will be alright, to aż mnie ciarki przechodzą.

Amenra jest kojarzone z okolicami doom, sludge czy nawet hardcore. W przypadku Afterlife nie znajdziemy jednak nic z tych rzeczy. To po prostu piękna muzyka, której nie powinno się w żaden sposób klasyfikować lub dookreślać.

12 księżyców w hołdzie King Crimson

2009-12-04T09:16:00.005+01:00

Twelve Moons to krakowska formacja, której członkowie zafascynowani ekipą Roberta Frippa, postanowili nagrać album z coverami wybranych przez siebie utworów Karmazynowego Króla. Album nosi tytuł "Magical Mystery Vrooom", a jego fragmentów można odsłuchać na profilu myspace grupy.

"Popełnilismy płytę bez precedensu nagrywając 10 utworów King Crimson w hołdzie tej jedynej w swoim rodzaju formacji, a przy tym nietypowy jest wybór materiału - większość muzyki pochodzi z okresu double trio z lat 90-tych i lat 80-tych"

W najbliższym czasie Twelve Moons pojawią się Radiu Kraków, w audycji Antoniego Krupy "Songi, bluesy i ballady". Program, podczas którego wybrzmi muzyka z "Magical Mystery Vrooom", będzie miał miejsce w najbliższą niedzielę, 6 grudnia o godzinie 22.

12 grudnia w Krakowie w klubie osiedlowym Wola Duchacka - Wschód, przy ulicy Malborskiej 98. Początek koncertu o 19, wstęp wolny.

Tracklista:

Vrooom
Coda: Marine 475
Dinosaur
Walking On Air
Red
One Time
Elephant Talk
Heartbeat
Moonchild
21st Century Schizoid Man

Materiał w całości do odsłuchu jest pod tym adresem.

Jakob pracuje nad nowy materiałem

2009-12-03T11:00:00.004+01:00

Nowozelandczycy z Jakob poinformowali za pośrednictwem profilu myspace, że rozpoczęli pracę nad materiałem na swoją czwartą płytę. Niedawno zespół musiał wstrzymać zarówno działalność koncertową jak i jakiekolwiek próby pisania nowej muzyki, ze względu na kontuzję nadgarstka gitarzysty Jeffa. Póki co, tytuł krążka ani orientacyjna data premiery, nie są znane.

Do końca roku zespół ma zaplanowany jeden koncert w ich rodzimy mieście Napier, natomiast w przyszłym roku, Jakob będzie otwierał dwa koncerty Isis, w SFBH w Wellington (15 luty) oraz w Transmission Room w Auckland (16 luty). Przypomnijmy tylko, że Isis zaprosili Jakob na swoją trasę również rok temu.

Dyskografię tria zamyka "Solace" wydany w 2006 roku.

Tytuły nowych utworów The Dillinger Escape Plan

2009-12-02T19:34:00.009+01:00

Niedawno zespół The Dillinger Escape Plan poinformował, że ich kolejny album pt. "Option Paralysis" ukaże się 23 marca 2010. Następca "Ire Works" zostanie wydany w barwach Party Smasher Inc./Season Of Mist. Tymaczasem ujawniono tytuły 2 utworów z nadchodzącego albumu.

Utwory o których mowa to "Farewell, Mona Lisa" oraz "Good Neighbor". Album nagrany został w studiu Orange County. Za produkcję odpowiada Steve Evetts.

O nowym materiale mówi gitarzysta Ben Weinman:

"Muzyka, którą piszę dyktowana jest uczuciami towarzyszącymi mi gdy widzę prawdziwe zło tego świata. To te wszystkie straszne rzeczy, które sprawiają iż zadaję sobie pytanie czy Bóg istnieje czy też nie. Świat nie jest bezpieczny. Dzieci są gwałcone, młode dziewczyny sprzedawane jako seksualne niewolnice. Jednak nie wszyscy ludzie to zauważają. Wolą siedzieć na forach dyskusyjnych i czekać aż mama zrobi im kanapkę."

Gwiazdy, samoloty i okręgi

2009-12-02T19:21:00.004+01:00

Narodził się nowy, godny większej uwagi projekt. starsplanesandcircles to projekt, za którego początek można uznać noc 12/13 listopada 2008 roku na podberlińskiej autostradzie, gdzie powstała cała idea projektu łącznie z nazwą, tracklistą i tytułem.

Ich debiut zatytułowany "Structures" ukazał się 23 listopada nakładem dwóch wydawnictw, mianowicie sound.own/Tone Industria. Przy projekcie współpracowało wielu artystów z rodzimej sceny: Łukasz Myszkowski (współproducent; IN, Ostrov, ex-Antigama), Maciej Miechowicz (Neuma, Kostas New Progrram), Kostas Georgakopulos (Kostas New Progrram), Maciej Janas (Ketha), Dominik Strycharskieg (Pulsarus, Kostas New Progrram), Krzysztof Lenard (Pro-Creation, Deneb). Miks, mastering oraz aranżacja całego materiały zostały zrealizowane w Jozevstudio, a czuwał nad tym wspomniany już Łukasz Myszkowski. Autorką okładki jest Agnieszka Zwara, natomiast jej obróbką i logiem zajał się Maciej Janas.

Jak pisze wydawca: "Structures" przynosi muzykę ambitną i zaskakującą, niepokojącą i transową, wprowadzającą słuchacza w świat dźwięków niekonwencjonalnych, ale pozwalających na ich swobodną interpretację, a skojarzenia z muzyką ilustracyjną są jak najbardziej na miejscu.

Aktualnie projekt jest na etapie prób do scenicznej prezentacji w innych i jak zapewniają muzycy, zaskakujących aranżacjach.

Tracklista:

structure one [Mądry, Lenard, Janas, Myszkowski]
structure three [Mądry, Lenard, Strycharski, Georgakopulos, Myszkowski]
structure five [Mądry, Miechowicz]
structure two [Mądry, Lenard, Strycharski, Myszkowski]
structure four [Myszkowski, Mądry]

Greymachine - Disconnected

2009-12-02T12:32:00.002+01:00

Gdy po raz pierwszy pojawiły się wzmianki o wspólnym projekcie Broadricka i Turnera na mojej twarzy pojawił się niekłamany uśmiech, a w myślach zaczęły kotłować zapewnienia samego siebie, że nie może wyjść z tego żadna klapa. Dwa artystyczne umysły postanowiły skonfrontować swoje chore pomysły czego efektem jest chory album. Trzeba mieć nieźle nasrane w głowie, żeby stworzyć coś takiego, ale trzeba być równie popieprzonym, żebym tym albumem się zachwycać. W wielu recenzjach przeróżnych zespołów często przewijają się porównania do walca drogowego, ale dopiero przy muzyce Greymachine, te określenie zaczyna nabierać sensu, reszta to co najwyżej panowie od łatania dziur w asfalcie.

Wyobraźcie sobie ważący kilka ton walec drogowy z napisem na bocznych drzwiach GREYMACHINE, który jedzie najpierw w przód, a potem w tył, żeby się upewnić czy jeszcze dychamy. Za kierownicą siedzi Justin Broadrick, znany wszystkim z Godflesh, który po chwili zeskakuje z siedzenia mieszczącego się gdzieś na wysokości pierwszego piętra i patrzy na nasze zmiażdżone ciało. Po chwili z łopatą podbiega Aaron Turner, zeskrobuje to co z nas zostało i wrzuca z pełnym rozmachem do pobliskiego rowu. Co by całe to przedstawienie uroczyście zakończyć, Dave Cochrane oraz Diarmuid Dalton z ironicznym uśmiechem nachylają się nad rowem i spluwają na resztki naszego ciała i odchodząc przybijają sobie piątkę.

"Disconnected" to jedna, wielka, monumentalna ściana harmonicznego hałasu, tworzonego w przemyślany i inteligentny sposób. To współczesna apokalipsa. Pokaz slajdów, w którym główną rolę odgrywają sceny walących się w tumanach kurzu i pyły budynków, grzyby atomowe, które swoją ogromną siła rażenia niszczą wszystko w przeciągu dziesiątek kilometrów, wojenne krajobrazy, gdzie krew, rozpacz i przerażenie są na porządku dziennym. Truchła walają się po opustoszałych i pełnych gruzu dzielnicach, a nad wszystkim unosi się zapach śmierci i rozkładu.

O ile noise jest z reguły muzyką (?) nieznośną, o tyle w Greymachine przybrał on nieco inne, bardziej przystępne kształty. Dużą rolę odegrał ludzki czynnik w postaci żywego perkusisty nadającego rytm całej maszynie zniszczenia. Pojawiają się również cyfrowe beaty jak np. w "Sweatshop". Daje się odczuć ducha Godflesh, który został umiejętnie schowany partiach brudnego, piekielnie nisko nastrojonego motorycznego basu. Ryki Turnera dobiegają z fabrycznej przestrzeni, w której pracujące tłoki wprowadzają w trans, a wirujący w powietrzu zapach rdzy powoduje drapanie w gardle. Kapitalna deformacja muzycznych, ogólnie przyjętych zasad, riffy z innego wymiaru i otoczka mizantropii oraz wszechobecnego nihilizmu. Nie ma tu nawet grama wolnej przestrzeni, którą można by jakoś zagospodarować, całość to świdrujący, gitarowy zgiełk dobiegający ze wszystkich stron.

Na sam koniec zacytuję Broadricka:

"Nasz projekt brzmi jak poważny przypadek cyberterroru w umyśle autystycznego dziecka żyjącego w ciągle zmieniającym się krajobrazie wypełnionym przez bezmyślnych bojowników, zdezelowane miasta i efemeryczne fantomy - summa summarum to bardzo natarczywe i nowoczesne brzmienie metalu" – no nijak nie idzie się z tym nie zgodzić.

Rosetta w trakcie nagrań

2009-12-02T11:21:00.009+01:00

Dobre wieści dobiegają z obozu Rosetty. Według informacji zamieszczonych w sieci przez perkusistę Bruce'a McMurtrie Jr. zespół w miniony weekend zakończył nagrania partii basu i wokalu przeznaczone na nowy album, którego możemy się spodziewać w przyszłym roku. W ramach pocieszenia za długie oczekiwanie, Rosetta przygotowuje również DVD. Tytuły wydawnictw nie są jak na razie znane.

W internecie można zobaczyć dwa nagrania z prac w studio, które znajdą dodatkowo się również na wspomnianym DVD. Sesja nagraniowa odbywa się w nowojorskim Translator Audio, a nad wszystkim czuwa Andrew Schneider, który współpracował między innymi z Pelicanem i The Ocean. Oba wydawnictwa najprawdopodobniej, podobnie jak większość poprzednich, ukażą się nakładem wytwórni Translation Loss.

Film 1
Film 2

Dyskografię zespołu zamyka wydany w 2007 roku krążek "Wake/Lift".

Coffee Saucers – Music for Robots

2009-12-01T11:28:00.007+01:00

Kreatywność chadza różnymi ścieżkami i płodzi też różne podejrzane rzeczy. Powtórnie pochylam się nad twórczością Erika Stangera znanego głównie z Grammal Seizure. Widząc jednak tę okładkę poczułem pewne obiekcje.

Widzimy kadr z filmu This Island Earth z 1955 roku reżyserii Josepha M. Newmana. Obraz ten powstał na podstawie powieści o tym samym tytule niejakiego Raymonda F. Jonesa. Fabuła skomplikowana nie jest. Zdaje się, że coś o obcych, którzy napadają na ziemię, są w stanie dokonać niezłego spustoszenia (głównie chodzi im bodajże o uran). Grupa naukowców z dość ładną panią doktór (Faith Domergue) na czele leci w kosmos (jest porwana?), by spróbować uratować matkę ziemię. Tu można obejrzeć trailer zawierający również scenę z okładki albumu. Warto mieć na uwadze, że to wiekopomne dzieło cieszyło się rewelacyjnymi opiniami za efekty specjalne.

Ad rem, na szczęście Erik Stanger nie próbował podrabiać dźwięków z tamtego okresu. Przede wszystkim jest to mini-album lub też epka, sześć krótkich utworów zbudowanych na tradycyjnym instrumentarium, lecz udziwnionych brzmieniowo. Czuć słabość lidera Grammal Seizure do przybrudzenia, dodawania odrobiny noiseowych smaczków. Całość może nie jest rewelacyjna, ale słucha się całkiem przyjemnie. Nie trwa to nawet dwudziestu minut. Rozpędzony i wysunięty bas, prosta perkusja wybijająca dość banalny rytm i niekiedy krzycząco-śpiewający Erik. Prosta formuła i tyle.

Nie ma specjalnie powodów od narzekania. To w końcu kolejny muzyczny prezent i ciekawostka. Pewnie w najbliższym czasie rozejrzę się za This Island Earth, aby może wyłapać jakieś większe powiązanie między przedstawionymi tu dźwiękami (fakt, że odrobinę kosmiczną) a filmem. Bo jak na muzykę dla robotów, jest to dość żywe granie. A ci kosmici przecież nie byli robotami... Chyba. Co ja tam wiem.

Garażowa wyprzedaż Nine Inch Nails

2009-12-01T10:49:00.006+01:00

Po zakończeniu ostatniej trasy Nine Inch Nails, która również nie ominęła Polski, Trent Reznor ogłosił wszem i wobec, że zespół kończy działalność. Na dzień dzisiejszy, Reznor postanowił cały sprzęt jakim zespół dysponował przy tworzeniu muzyki i graniu koncertów, sprzedać na aukcji.

Na eBayu pojawiła się część instrumentów muzycznych, a jeśli wierzyć zapewnieniom artysty, wkrótce pojawi się jeszcze masa dodatkowych przedmiotów związanych z zespołem, czyli wzmacniacze, klawisze, bębny a także kable i efekty.

"Postanowiliśmy pozbyć się znacznej części sprzętu. Nie wiem, z których dokładnie tras pochodzą te instrumenty, nie możemy też wystawić żadnych przedmiotów z autografem." - komentuje Trent na oficjalnej stronie NIN.

Krążkiem zamykającym dyskografię NIN był "The Slip" wydany w 2008 roku.

Koncerty Cult of Luna

2009-11-30T19:40:00.004+01:00

Jak informuje oficjalny profil myspace Cult of Luna w lutym przyszłego roku zespół da 3 koncerty. Mają być one unikalną okazją do zobaczenia zespołu na żywo w 2010 roku.

Koncerty o których mowa to:

25 luty 2010 - Close-up båten - Stockholm-Åbo, Stockholms län
26 luty 2010 - Tavastia - Helsinki
27 luty 2010 - Lutakko - Jyväskylä

Są to jedne z niewielu, jeżeli nie jedyne koncerty jakie zespół planuje na nadchodzący rok.
Warto przypomnieć, że obecnie trwają (lub rozpoczną się wkrótce) prace nad szatą graficzną oraz miksowaniem zapowiedzianego niedawno nietypowego wydawnictwa pt. "Eviga Riket", które to będzie czymś w rodzaju audiobooka i rozwinie temat poruszony na "Eternal Kingdom" - ostatnim jak dotychczas pełnym albumie zespołu.

Count Brent & The Maestros – Behold, the Apostles on Ice

2009-11-30T11:54:00.006+01:00

No, czegoś takiego się nie spodziewałem. Jeszcze świeży zespół z Chicago publikuje swój debiut i od razu zaskakuje oryginalnością i pomysłem na siebie. Może mało w życiu słyszałem, nie wiem, ale to naprawdę rozłożyło mnie na łopatki szaleństwem i pozytywną energią.

Zdarza się wam, że staje taka grupka cyganów pod oknem i zaczyna okolicy tępić słuch? To skojarzenie pojawiło mi się słuchając pierwszego utworu, „the organ grinder in C#minor”. Grają niespiesznie swoje melodie, przy których butelka sama się otwiera, włos się burzy, a instrumenty mają oklejone do niemożliwości. Tutaj nawet jest coś z karuzeli oraz coś dawnego, może średniowiecznego. Brzmienie jakby specjalnie podniszczone, poprute. „Edward the song” przenosi nas w bardowsko-jarmarczne klimaty, idąca przed siebie tępo maszyna, jak ruski czołg, który nie powinien chodzić, a jednak nic go nie zatrzyma (albo raczej nie da się go zatrzymać). Tu zaszumi, tam zapiszczy, kaleczy melodię, ale to ciągle wciąga. Rewelacja. Zwróciłem uwagę na pewien dualizm tej muzyki, coś w tym jest, że z jednej strony mamy tę zabawę, radość z życia lub też radość z grania, a z drugiej jakiś ukryty aspekt prawie mistyczny (pogłębiony przez ilustracje, które zespół oferuje). Z kolei takie „in the light of the footlights (a mouth)” kojarzy się ewidentnie z co poniektórymi nagraniami Coila. To już jest ucieczka od oczywistych melodii czy też oczywistej muzyki, jeśli w dzisiejszych czasach możemy tak powiedzieć i wprowadzenie pierwiastka nastroju industrialnego. Z kolei katowanie smyczków, które ma miejsce w „bow down the walls”, może się kojarzyć chociażby z tymi bardziej szalonymi fragmentami twórczości Zorna (zachowując oczywiście umiar, Zorn to geniusz pierwszej wody). A im dalej w płytę tym spokojniej, spokojniej, spokojniej, ale wciąż ciekawie.

Zespół przedstawił dość dziwną i pokrętną notkę na swój temat. Stoi tam coś o akrobacie z Indian State Circus, właśnie Count von Brent, któremu została przedstawiona starożytna i egzotyczna muzyka pigmejskiego plemienia Al Masaqadahli z północnych gór Maroka... Mistrzowie Counta (najniżsi, najbardziej owłosieni i utalentowani z tego plemienia) dostarczyli mu płótno, na którym maluje swoje rozerwanie oraz atmosferyczne tańce dźwięku i czasu. No dobrze, niech im będzie.

He who has an ear
Let him hear
I ran down there, looked & behold,
All shaped like a mouth
& full at and end of a world, our loss!

Jestem kupiony. Może płyta nie jest zbyt równa, ale nie traktuję tego jako poważny zarzut. Podoba mi się, co ten zespół produkuje, podoba mi się ich pomysł na siebie i pewnie będę wracał do tego albumu, bo za każdym razem pojawiają się nowe (pośrednie) skojarzenia. Przyszłość winna być obiecująca.
Count Brent & The Maestros nie są jeszcze związani z żadną wytwórnią, więc Behold, the Apostles on Ice udostępnili na swojej stronie. Pozostaje polecić, to w końcu kawał świetnej muzyki.

Triptykon kończy prace nad albumem

2009-11-29T20:46:00.006+01:00

Triptykon to szwajcarski projekt lidera Celtic Frost, Thomasa Gabriela Fischera znanego również pod pseudonimem Tom G. Warrior. Aktualnie zespół zakończył prace w studio związane z ostatecznym miksem materiału, który znajdzie się na debiutanckim "Eparistera Daimones".

Do pracy nad projektem, Fisher pozyskał perkusistę Normana Lonharda, znanego z Fear My Thoughts oraz basistkę Vanje Slajh. Album ukaże się wiosną przyszłego roku nakładem Prowling Death Records, której właścicielem jest sam Fisher. Prace nad miksem odbywały się Woodshead Studio w Niemczech i dobiegły końca ok. 2 tygodni temu. Mastering płyty, za który odpowiada Walter Schmid, odbywa się szwajcarskim studiu Oakland Recording. Fisher miał okazję poznać metody pracy Schmida przy okazji ostatniego albumu Celtic Frost "Monotheist".

"Triptykon będzie brzmieć tak bardzo podobnie do Celtic Frost, jak to tylko możliwe. Album, nad którym właśnie pracuję, widziałem pierwotnie jako następcę "Monotheist". W moim zamyśle płyta ma być bardziej mrocznym, cięższym i nieco bardziej eksperymentalnym dziełem niż "Monotheist" - komentuje Fisher.

Znamy również kilka przykładowych tytułów utworów, które znajdą się na płycie: "Prolonging", "Myopic Empire", "Among Veiled Spirits", "Sepultus", "Abyss Within My Soul", "Goetia" i "A Thousand Lies".

Nowy album Yakuza

2009-11-29T17:50:00.008+01:00

Amerykanie z Yakuza kilka dni temu weszli do studia aby nagrać następcę wydanego w 2007 roku albumu "Transmutations". Premiera nowego albumu planowana jest na kwiecień 2010 roku.

"Of Seismic Consequence" bo taki tytuł będzie nosił owy album zostanie wydany przez Profound Lore records. Na wiosnę przyszłego roku planowana jest trasa koncertowa po Europie, a także kilka koncertów w USA i Kanadzie. Daty zostaną ogłoszone wkrótce. Jednak już teraz wiemy, że idealną okazją do posłuchania nowego materiału amerykanów na żywo będzie ich występ na Asymmetry Festival, który to festiwal odbędzie się na przełomie kwietnia i maja przyszłego roku. Yakuza zagra dokładnie 2 maja poprzedzając występy Mouth of the Architect oraz Esoteric.

Converge na Brutal Assault

2009-11-29T17:13:00.001+01:00

Ogłoszono nazwy kolejnych zespołów, które wystąpią na 15-stej edycji festiwalu Brutal Assault, która to ma się odbyć w dniach od 12 do 14 sierpnia 2010 roku. Zespoły o których mowa to My Dying Bride, Hypnos i Converge.

Na dzień dzisiejszy skład festiwalu wygląda następująco:

Cannibal Corpse
Converge
Demonic Resurrection
Devin Townsend
Devourment
Diablo Swing Orchestra
Graveworm
Hypnos
My Dying Bride
Sybreed

Wkrótce mają zostać przekazane nazwy kolejnych zespołów.
Warto przypomnieć, że na tegorocznej edycji wystąpili m.in. tacy wykonawcy jak Opeth, Ulver, Immortal, Marduk, Suffocation czy Anaal Nathrakh.

Aidan Baker – Dry

2009-11-29T01:44:00.004+01:00

Dry jest kolejną solową płytą lidera Nadja. Nie mam nawet siły policzyć, która to już. Jednak bez kalkulowania zauważam fakt, że w tym roku nieco przystopował. Może to dobrze, nie wiem. Po tym albumie jeszcze ciężko jakikolwiek werdykt wydać.

Wiadomo, że Aidan Baker nie daje swoim fanom, wielbicielom lub wyznawcom odpocząć. Mimo wszystko. Jego solowa działalność jest przestrzenią, w której w sposób nieskrępowany może rozwijać najróżniejsze pomysły, porusza problemy, które nie dają mu spać, poszukuje nowych dźwięków, czy też nowych rozwiązań. Ogranicza go wyłącznie wyobraźnia. W ten sposób otrzymaliśmy na przykład: klimatyczne i nieco triphopowe Black Flowers Blossom (2003), zaskakująco proste i piosenkowe Songs of Flowers & Skin (2005), porywające i melancholijne The Sea Swells a Bit (2006), podejrzane i schizofreniczne Noise of Silence (2007), okołodroneowe i abstrakcyjne Exoskeleton Heart (2007). I wiele innych pasaży elektronicznych, ambientowych lub noiseowych tworów, które skierowane są do uważnego, wymagającego i cierpliwego słuchacza.

Dry odchodzi od częstej u Aidana struktury elektronicznych eksperymentów. Tutaj zostały zepchnięte one do roli tła, są czymś na kształt zagruntowanej płaszczyzny muzycznej, na której artysta będzie malował krótkimi pociągnięciami gitary akustycznej. Wyłaniający się obraz jest...abstrakcją impresjonistyczna, szarpane struny prowadzone są nieco niezrozumiałym zmysłem improwizacji. Najlepiej poddać się temu, zaufać kanadyjskiemu demiurgowi. Pierwsze utwory zlewają się ze sobą, wpadają na siebie. W „strum stress” dzieje się to, co opisałem wyżej, w kolejnym „oval oral” dźwięki stają się bardziej egzotyczne, następne „the sea swells crackles like a honeybee” jest chwilą oddechu przed „explosions” rozwijającym tę formułę i zamykającym pewien etap na tej płycie. „Pale pole” wydaje się być badaniem narodzin dźwięku, zabawą strunami, a jednocześnie krokiem w stronę jakichś form tworzonych za pomocą steel drums. Nie jestem ekspertem w tych dźwiękach, lecz podejrzewam, że w utworze „I am a free machine” Baker podpatrzył nieco od niejakiego Z’EVa poruszającego się gdzieś między etnicznymi brzmieniami a odpadkami przemysłowymi.

Ciekawy album, słuchałem go z nieskrywaną przyjemnością. Mój entuzjazm może być nieco zaskakujący dla osób nie znających muzycznej koncepcji Aidana Bakera. W końcu nie mamy tu do czynienia z dziełem chwytliwym, przełomowym w powszechnym rozumieniu tych słów. Ale z pewnością wnoszącym nieco powietrza do solowej twórczości tego artysty. Może dałoby się spojrzeć na tę muzykę pod kątem muzykoterapii? To byłoby ciekawe. Tak czy inaczej, jest to album osobisty, emocjonalny, nieuchwytny, nieprzeciętny, działający na wyobraźnię...itd.
(Ciekawostka: zdjęcie wykorzystane na okładce autorstwa Leah Buckareff.)

Grammal Seizure – Mission Terminated

2009-11-26T16:44:00.008+01:00

Niedawno pisałem, jakim przyjemnym prezentem od Grammal Seizure było Death Camps. Teraz słucham kolejnego wydawnictwa (tym razem cały album) tegoż projektu i muszę z przykrością zawiadomić, że GS zawiesiło działalność na czas nieokreślony.

Zawsze dziwiły mnie tego typu informacje w przypadku projektów jednoosobowych, zwłaszcza jeśli udostępniają swoje nagrania za darmo w sieci. Erik Stanger postanowił na czas nieokreślony przystopować tutaj, by móc bardziej skoncentrować się na innych: Nordhausen i Experiment A.D.

Mission Terminated jest pełnoprawnym LP. Dwanaście utworów (ok. 50 min.) sięgających do tradycji dawnego industrialu, z noiseowym języczkiem i wyraźnymi oznakami współczesności. Może od początku: otwierający „radio tower destruction” jest głośnym walcem, przy którym zaczynam zastanawiać się nad kondycją głośników, czy przypadkowo nie dają już razy wyciągać pewnych hałaśliwych dźwięków. Wrażenie ma być ekstremalne, nieprzyjemne dla ucha, chropowate, poza skalą, co też wzmagane jest przez głos Erika, który ginie wśród tych muzycznych wynaturzeń. Jak to w przypadku GS słychać Throbbing Gristle, który jest trwałą i nieskrywaną inspiracją (w twórczości Erika znajduje się własne wykonanie osławionego „discipline”), NON, Genocide Organ i szwedzki IRM. Drugim utworem akurat jest cover NON „total war”. Niewiele ta wersja wnosi, ale jest całkiem nieźle. „To kill” to absolutne szaleństwo, tylko dla wprawionych słuchaczy. Reszta płyty nie jest zaskoczeniem, piętrzą się jedynie kolejne formy deprawacji, defloracji, dekonstrukcji (ważny wyraz) dźwięku.

Nad tym albumem unosi się duch gniewu, agresji, rozkładu, nieprawości, nienawiści, kolejnych wojen. Całość zamyka „world war III”, który może już niewiele wnosi, ale jest taką (nie)przyjemną kropką na koniec tej noiseowej agonii. Zasadniczą rzeczą, która ma wpływ na mój odbiór, jest brzmienie. Erik Stanger nie ukrywa fascynacji złotą erą industrialu, dąży w tę stronę, ale to dzieło (mam nadzieję, że nie ostatnie) jest obciążone nowoczesnością. Oczywiste cyfrowe piętno domowego (?) zacisza unosi się nad całością, pewna syntetyczność albo i elastyczność.

Tak czy inaczej polecam Mission Terminated zaprawionym słuchaczom. Jak wyżej wspomniałem został on przez Erika umieszczony za darmo w sieci, zapoznać się z nim można tu.

Fennesz - Black Sea

2009-11-26T16:38:00.015+01:00

Nazwisko Fennesza nigdy nie było mi obce, przewijało się w moich oczach i uszach wiele razy, ale nigdy nie było dość silnego bodźca, który spowodowałby, abym bliżej zapoznał się z jego twórczością, w końcu jednak coś pękło. Mocno zastanawiałem się, który album wrzucić na przełamanie lodów, wybór padł na ostatnie dzieło Austriaka, czyli „Black Sea”. Jak się później okazało był to strzał w dziesiątkę.

Gdy tylko zobaczyłem okładkę „Black Sea” od razu pomyślałem, że człowiek, który tworzy takie kompozycje winien za życia doczekać się pomnika. Nie wiem czy to zdjęcie czy grafika komputerowa, ale wiem jedno, chciałbym usiąść u dołu okładki i móc gapić się na ten krajobraz godzinami. Mroźna ziemia, momentami pokryta delikatną powłoką śnieżną, gdzie nie gdzie sporadycznie pojawiające się zamarznięte kałuże. Środkiem biegnie bliżej niezidentyfikowana ścieżka, która być może była kiedyś torami kolejowymi. W oddali, za mleczną, przezroczystą kotarą widać powoli zanikające budynki. Po wysłuchaniu muzyki i dokładnej analizie obrazu zawartego na okładce, zawsze okazuje się, że całośc ze sobą idealnie współgra, a umieszczenie innego widoku byłoby pomyłką, nie inaczej jest w tym wypadku. Nie wyobrażam sobie innego obrazu, który służyłby za okładkę „Black Sea”.

Słuchając tego albumu czuję się jak synestetyk zorientowany jedynie na wszystkie odcienie z zimnej palety barw. „Black Sea” aplikuje sporą dawkę kojącego chłodu, który wylewa się z głośników. Czuję jakbym kręcił kalejdoskopem zaprogramowanym na wszystkie odcienie koloru niebieskiego od bladego przez lazurowy brzask na granacie skończywszy. Moje ciało stanowi swoisty przewodnik dla hałaśliwej, brudnej elektroniki mieszającej się z relaksującym ambientem. Album czaruje od pierwszych sekund. Elektryzujący wstęp przepełniony różnymi szumami, tajemniczymi tąpnięciami, świdrującymi, kontrolowanymi sprzężeniami i zgrzytami po chwili ustępuje miejsca oszczędnej gitarze akustycznej wspomaganej rozmytym, minimalistycznym tłem z czasem dodatkowo wzbogaconym o małe, piaszczyste ziarenka dźwięków, które zgrzytają w uszach tworząc przybrudzone muzyczne konstrukty. Moim faworytem jest „Vacuum”. Płynny, rozmarzony chłód stanowi idealny soundtrack do okładki. Podróż przez czarne morze to przeprawa zgoła inna od tej do jakiej przyzwyczaił swoich fanów Fennesz. Złożony, glitchowy "Endless Summer" nijak ma się do mroźnych noisująco – ambientowych tworów zawartych na płycie. Całość to rzecz jasna autorska robota Fennesza, jedynie w "wybuchowym i eksplozywnym" "The Colour Of Three", który z czasem gaśnie, wspomagał go australijski kompozytor Anthony Patera, którego specjalnością jest gra na pianinie i analogowych syntezatorach, natomiast "Glide", które w zgrabny sposób łączy (dark) ambient z charakterystycznym, artystycznym hałasem to efekt współpracy z Rosy Parlanem, kojarzonym z projektów Thela i Parmentier. Wrażenie robi też lekko wygładzona wersja eksperymentów Heckera w postaci wieńczącego album "Saffron Revolution".

Zwykło się mawiać, że nie należy zaczynać od ostatniego albumu jakiegokolwiek artysty, ale ja sukcesywnie staram się łamać te zasadę, która często gęsto okazuje się nic nie znaczącym mitem. Muzyka nie zna schematów, nie uznaje reguł ani obiektywnych zasad, które mają sterować gustem odbiorcy. Każdy dobiera dźwięki wg własnego gustometru, który w moim przypadku wskazał strzałką "Black Sea" i jak się okazało mroźne, arktyczne wcielenie Austriaka trafiło mnie w samo serce.

Khoma nagrywa swój trzeci album

2009-11-25T18:35:00.004+01:00

Szwedzki kwintet Khoma, w którego skład wchodzą ludzie związani z Cult Of Luna oraz Refused, zapowiedział, że pracuje nad następcą wydanego nakładem Roadrunner Records w 2006 roku krążka "Second Wave".

Na początku września zespół wszedł do studia by rozpocząć prace związane z nagrywaniem materiału na album, który jak na razie, nie ma jeszcze swojego tytułu. Zespół ma przygotowanych około 20 utworów, ale nie wiadomo ile z nich trafi na płytę. Aktualnie prace powinni już dobiegać końca, gdyż zespół zapowiadał finish na późną jesień, natomiast data wydania przewidziana została na przyszły rok.

W sieci można znaleźć nagrania, które przedstawiają pracę zespołu w studio:

Film 1
Film 2

Massive Attack odkrywają karty

2009-11-24T19:52:00.007+01:00

Który to już raz słyszymy, że Massive Attack wydają album? Nie będę nawet liczył, bo z pewnością bym się pogubił, ale tym razem to już chyba naprawdę. W końcu doczekamy się krążka, o którym głośno jest już od dobrych kilku miesięcy. Początkowo album miał się ukazać pod roboczym tytułem "Weather Underground", okazuje się jednak, że tytuł krążka będzie zupełnie inny.

Piąty album Brytyjczyków będzie nosił nazwę "Heligoland" i trafi do sprzedaży 8 lutego przyszłego roku. Nad produkcją krążka czuwał Neil Davidge. Do udziału w sesji zaproszono wielu cenionych wokalistów, w tym Damona Albarna czy stałego współpracownika zespołu - Horace'a Andy'ego. Albarn ponadto zagrał na basie w kawałkach "Flat Of The Blade" i "Splitting The Atom", natomiast w utworze "Saturday Come Slow" usłyszeć będzie można grającego na gitarze Adriana Utleya znanego z Portishead.

Tracklista:

1. Pray For Rain (feat. Tunde Adebimpe)
2. Babel (feat. Martina Topley-Bird)
3. Splitting The Atom(feat. Horace Andy)
4. Girl I Love You (feat. Horace Andy)
5. Psyche (feat. Martina Topley-Bird)
6. Flat Of The Blade(feat. Guy Garvey)
7. Paradise Circus (feat. Hope Sandoval)
8. Rush Minute
9. Saturday Come Slow (feat. Damon Albarn)
10. Atlas Air

Dyskografię zespołu zamyka wydany w 2003 roku "100th Window".

Today Is The Day "In The Eyes Of God"

2009-11-24T19:47:00.010+01:00

Ponoć styl Today Is The Day powstał, gdy Steve Austin – dusza, mózg i serce zespołu – wkurwił się pewnego dnia na rodziców, zszedł do piwnicy, włączył gitarę możliwie najgłośniej i grając na niej, jednocześnie wrzeszczał do sufitu: „Pierdolę Was!”

„In The Eyes Of God” przedstawia ów styl już dopracowany, w stadium, które podobało mi się najbardziej. Muzyka Austina wyszła gdzieś z ducha hard core’a, nabierając kształtów nosie rock’owych. Zresztą pierwsze trzy płyty wydane zostały przez Amphetamine Reptile – labela specjalizującego się w tym gatunku (pod skrzydłem AR ponadto nagrywał m.in. Helmet). Z płyty na płytę wkurzony Steve urozmaicał swoje dźwięki nowymi składnikami. Na „In The Eyes...” styl zespołu został wzbogacony o elementy grindcore’a. Dodać do tego Brann’a Dailor’a za perkusję (dziś Mastodon) i mamy album – w moim odbiorze – niemal doskonały.

Dla jednych Steve Austin jest szaleńcem i pojebem, dla innych nawet geniuszem. Dla mnie jest nimi wszystkimi na raz. Chryste! Jak ta płyta się zaczyna! Utwór tytułowy to jeden z najlepszych pierwszych kawałków w moim mniemaniu. Krótki fragment pewnego filmu dokumentalnego, stłumione gitary, bębny Dailor’a budują napięcie i miazga. Krzywa, wykrzyczana, obłędna melodia, ściana dźwięku. Słuchać maksymalnie głośno! Dalej wściekły grindowy blast. Boli. Austin daje upust swemu szaleństwu, Dailor na swym zestawie perkusyjnym wręcz lata (genialny pałker – bardzo jazzowy jak na rockowca). I tak jest do końca tego longplaya. Szaleństwo, zgrzyty, piski, hałas, nieludzkie wrzaski Austina, czy też dziwaczne melodie i gdzieś ulatująca czarnomagiczna aura. A wszystko za pomocą głosu, gitary, perkusji, basu Bill’a Kelliher’a i stylowych sampli. O tekstach Steve’a nie ma co się nawet rozwodzić. Bełkot człowieka, który ma nierówno pod sufitem. Przytoczę może jeden – mój ulubiony – tytuł: „The Russian Child Porn Ballet”.

Sztuka? Bezsprzecznie, przez duże „S”! W końcu wzburza emocje i to cały wulkan. Nie są to jednak bynajmniej emocje pozytywne. Słuchanie tej muzyki sprawia ból. Ukojenie na końcu nie przychodzi. Po kilkuminutowej noise’owej improwizacji w środkowej części „There Is No End”, Steve Austin – razem z indiański szamanami – za pomocą pomylonych dźwięków odprawia rytuał. Kończy się płyta, a słuchaczowi pozostaje niepokój.

Premiera debiutanckiej płyty Ordinary Brainwash

2009-11-22T18:49:00.009+01:00

7 grudnia nakładem Lynx Music ukaże się debiutancka płyta Ordinary Brainwash. Jest to jednoosobowy projekt, stworzony przez niejakiego Rafała Żak, fana m.in. Porcupine Tree, w ogóle twórczości Steve’a Wilsona, czy Radiohead. Również dlatego po albumie "Disorder in my head" można spodziewać się klimatycznej muzyki z pogranicza progresywnego rocka i ambitnego popu. Dystrybucją krążka zajmie się Rock Serwis.

Album ma zawierać dziesięć kompozycji:

1. Freedom of Speech, Right to Choose
2. Insomnia
3. Solace
4. Fracture
5. Very Old Deluded Kingdom of Absolution
6. Snake
7. Chase/Execution/Sweet Agony
8. As a Floating Leaf
9. Mental Prostitution
10. Ordinary Brainwash

Preview tej płyty można posłuchać na profilu myspace artysty.

Sunn O))) - "Monoliths & Dimensions"

2009-11-22T16:33:00.002+01:00

Dziwne i pokrętne były losy Sunn O))). Od tribute bandu Earth, stali się klasyką i jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów z szufladki drone doom. Ich muzyka stała się przedmiotem zachwytów, ale i wielu ironicznych żartów. Najnowsze dzieło można uznać za jeden z najlepszych dotychczas albumów. Jednocześnie jest to, być może, najbardziej „muzyczny” krążek duetu, którego twórczość w dużej mierze opiera się na dronowych buczeniach. A także, jak dla mnie, jest to jedna z najlepszych płyt tego roku.

Już sama lista gości, które zaprosił duet zaskakuje - mamy dobrego przyjaciela zespołu czyli charyzmatycznego Węgra - Attile Csihar'a, jego obecność znawców Sunn O))) nie powinna dziwić. Mamy też kompozytora jazzowego - Eyvind Kanga, australijskiego gitarzystę Orena Ambarchi. Usłyszymy też Dylana Carlsona z Earth i... Wenecki Chór Żeński! Nie, muzycy z Sunn O))) nie oszaleli (albo oszaleli już dawno), ponieważ mimo tak różnorodnie stylistycznie współpracowników, z płyty nie wylewa się chaos, wręcz przeciwnie specyficzny duch tej muzyki unosi się od pierwszej do ostatniej minuty.

Mnisi eksperymentują z materią drone doomu i pokazują nam nowe drogi, którymi może pójść ten gatunek, to się im chwali. A jak brzmi ten eksperyment? Pierwsze minuty płyty zaczynają się dość typowo, ciężki, rzężący, powtarzający się motyw wybrzmiewa i powoli wprowadza nas w mroczny klimat. Potem wchodzi głos Attili, a my – słuchacze przenosimy się w sam środek mistycznego, pierwotnego obrzędu, który odbywa się, zapewne, w samy środku lasu nocą. Jest krąg, może ognisko, wokół niego wyznawcy, którzy chcą „coś” przywołać... Są drzewa które w nocy wyglądają jak groteskowe i wyolbrzymione ludzkie sylwetki.

Dalej rytuał staje się coraz bardziej intensywny, nie wiemy co się dzieje i jaki cel mają ci ludzie, ale mistyczny, mroczny, szalony, jednocześnie trochę teatralny klimat pochłania nas. Chcąc nie chcąc zaczynamy w nim duchowo uczestniczyć.

W końcu ten cały obrzęd dokonuje się. W utworze „Hunting & Gathering (Cydonia)” jest już tylko czyste szaleństwo i zatracenie się w nim. Gardłowe zaśpiewy Węgra są niesamowicie intensywne, łączą się z szybkim (ja na ten gatunek) motywem gitarowym i patetycznymi motywami chóru. „Uczestnikom” tego „zgromadzenia” pozostaje już tylko zatracanie się w muzycznym obrzędzie. Jest wszechobecne szaleństwo, nie ma czasu na myślenie, rytuał osiąga apogeum. Patetyczne organy wydają się mówić nam że misterium właśnie się dokonuje.

Tak dochodzimy do ostatniego utworu - „Alice”; będącego jednocześnie hołdem dla Alice Coltrane. Już od pierwszych minut zaskakuje nas jego spokój, niespotykany w innych dziełach tego zespołu.

Szaleństwo osiągnęło apogeum, teraz musi przyjść czas wyciszenia. Powolne i jak na Sunn O))) bardzo melodyczne motywy gitarowe, łączą się nutami granymi przez orkiestrę i prowadzą nas do spokojnych smyczków i pięknego saksofonu kończącego płytę.

Trudno nie zauważyć, że do najnowszej płyty pochodzę bardzo entuzjastycznie. Wprowadza mnie ona w stan swego rodzaju intensywnego transu. Mnisi nie zawodzą, co więcej poszukują i muzycznie ewoluują. Ciekawe czy ich następne wydawnictwo pójdzie w kierunku obranym na „Monoliths & Dimensions”; czy zostaniemy znów zaskoczeni nowymi eksperymentami?

Elm – Nemcatacoa

2009-11-22T12:39:00.002+01:00

Elm to kolejny projekt ze słonecznej Kalifornii umieszczany w kręgach ambient, drone, muzyka psychodeliczna, shoegaze czy czego tam jeszcze nie wymyślą z klasyczną na czele. Na dodatek, pod tą nazwą ukrywa się jedna osoba, tak samo jak chociażby w przypadku zaprzyjaźnionego Darwinsbitch.

Nie wiedzieć czemu, słuchając pierwszego, tytułowego utworu poczułem się jak na dzikim zachodzie. Takim...odrobinę psychodelicznym dzikim zachodzie, który jeszcze przywoływał wspomnienia trzeciego albumu Tomahawk (Anonymous, 2007). Ambientowe pomruki, ginący w tle wokal i powolna gitara wygrywająca właśnie motywy robione pod indiańskie (w zbiorowej świadomości). W ten przyjemny sposób można spędzić pierwsze pięć minut. Następnie muzyka odpływa nieco dalej, nie rości już sobie pretensji do wnuczkowania rdzennie amerykańskim motywom. Ale pozostajemy w tych kręgach południowych klimatów, zbliżając się niekiedy wyraźnie do twórczości kultowego Earth. To dobrze mieć wartościowe wzory, a jeszcze lepiej nie kopiować ich bezmyślnie, nawet jeśli nie mamy do zaproponowania nic w połowie tak dobrego.

Nie wymieniam specjalnie konkretnych utworów, ciężko byłoby wskazać jakieś wyróżniające się. Całość jest zgrana, przyjemna dla ucha, powiedziałbym, że miejscami nawet nieśmiała i obiecująca. Trochę melodii, trochę tajemnicy, trochę przestrzeni – noc na prerii. Gdyby Jan Kounen dzisiaj chciał nakręcić swój psychodeliczny western Blueberry (2004), poleciłbym mu zapoznanie się z tym wydawnictwem.

Elm, czyli Jon Porras, zadebiutował w 2008 roku albumem o dziwnym tytule Bxogonoas. Mamy więc tu do czynienia z jeszcze niezbyt doświadczonym muzykiem, który rozwija się i będzie się rozwijał. Wiadomo, że kolejne nagrania w drodze. Z chęcią się z nimi zapoznam.

Pyramids with Nadja

2009-11-20T11:06:00.003+01:00

Oto kolejna kolaboracja w dorobku Nadja (bodajże siódma). Wybitnych Kanadyjczyków wspomaga tym razem kwintet z Teksasu – Pyramids oraz jeszcze paru zaproszonych gości. Summa summarum dostajemy Nadję mniej mroczną, dziwną i z dodatkowymi patentami.

Wpierw personalia. Bakera i Buckareff nikomu przedstawiać raczej nie trzeba. Pod Pyramids ukrywają się raczej mało znane postacie o niewiele mówiących nazwiskach jak: F. Coloccia, M. Dean, M. Kraig, R. Loren, D. William. Z gośćmi, o których wyżej wspomniałem, sprawa ma się zgoła inaczej: Simon Raymonde (Cocteau Twins, This Mortal Coil), Albin Julius (Der Blutharsch), Chris Simpson (Mineral), Colin Marston (Dysrhythmia i Behold the Arctopus), James Plotkin (Khanate, Khlyst, O.L.D.Phantomsmasher). Aż chciałoby się powiedzieć, że jeszcze wiele, wiele innych nagród do wygrania...

Pierwszy utwór, „into the silent waves”, jest właściwie najbardziej zbliżony do tego, co kanadyjski duet przedstawia samodzielnie. Zasadnicza różnica opiera się na wybieleniu (jeśli można tak powiedzieć) ich muzyki; zamiast mrokiem, emanuje ona mroźną jasnością. (Na basie Raymonde, podobnie zresztą, jak w czwartym utworze.) „Another war” działa mi zdecydowanie na nerwy. „Typowy” wstęp nie chroni przez tym, co ma się wydarzyć w okolicach piątej minuty – pianino i śpiew Simpsona (fanem nigdy nie byłem) w bardzo czystej formie, irytujący i...sam nie wiem. Niby to ładne, niby brzmi, ale można było to chyba inaczej zrobić. Nie wiem, pewnie się nie znam. Najlepszą kompozycją i jednocześnie najdłuższą jest „sound of ice and grass”. Zaczyna się od bardzo przyjemniej dźwięków pianina. Bardzo przyjemnych i bardzo smutnych. Instrument dość rzadko pojawiający się w okolicach Nadja, ale pamiętając rewelacyjne, półgodzinne „absorbed in you”, ze splitu Absorption (2005) z Methadrone, śmiem twierdzić, że powinien pojawiać się znacznie częściej. Po prawie pięciu minutach tej klawiszowej sielanki czas na to, co w drone najlepsze do tego z rozmytym, natchnionym śpiewem. Atmosfera gęstnieje, ale pozostaje w bardzo wyraźnie wyznaczonych granicach liryczności. Rozszalałe bębnienie wysuwa się na pierwszy plan, głos staje się tłem dla niego... Im dalej, tym większe szaleństwo. Utwór przytłacza swoją różnorodnością, dokładne przeanalizowanie zajęłoby sporo miejsca. Całość zamyka „an angel was heard to cry over the city of rome” z początku odsyłający w stronę Sigur Rós lub jakiegoś bliżej nieokreślonego post-post rockowego grania. Ładne zanucone fragmenty, następnie kanonada perkusyjna, a pod nią przetaczają się gitarowe pasaże. Ciekawe, ciekawe zakończenie.

Mam mieszane uczucia względem tego albumu. Początkowo podszedłem nieufnie do Nadji potraktowanej wybielaczem, sporo fragmentów mnie irytowało, ale stopniowo oswajałem się. Pozostaje takie uczucie, że tę płytę zaplanowano na wzniosłą, majestatyczną, cesarską wręcz, jakby trochę na siłę. Jest to materiał niełatwy, wymaga koncentracji i na jakąś uwagę na pewno zasługuje.

Proghma-C - Bar-do Travel

2009-11-19T20:00:00.008+01:00

Na ten gdański twór trafiłem już dosyć długi czas temu, nie pamiętam nawet dokładnie w jaki sposób, wiem jedynie, że znalazłem się na ich myspace i bardzo zainteresowałem nutą jaką prezentowali. Z tego co kojarzę, były to wówczas dwa utwory, które spowodowały, że wziąłem Proghma–C na celownik i zacząłem bacznie śledzić informacje z nimi w roli głównej.

„Bar-do Travel” to album wielowarstwowy, gdzie ciężkie konstrukcje przeplatają się z elektroniką, krzyk idzie w parze z czystymi wokalizami, które świetnie ze sobą współgrają pomimo tego, że za wszystkie odpowiada jeden człowiek, a sekcja rytmiczna trzyma wszystko w zdecydowanych ryzach. Nie stronią od quasi-jazzowych, fusionowych zagrywek jak np. w „Kana”, rozimprowizowana solówka gitarowa, pochód basowy i napędzająca wszystko, feelingowa perkusja. Całość przechodzi w tłumiony riff, niepokojące elektroniczne tło i gitarową, oszczędną melodię. Nie brakuje również momentów stricte ambientowych jakim jest preludium do złożonego „Spiraling To Another”. Czuć, że chłopaki są głodni eksperymentów, dobrze czują się w takiej konwencji, ale pomimo całej tej „matematyczności”, płyta jest na swój sposób chwytliwa, na tyle chwytliwa, że jestem w stanie słuchać jej non-stop, bez uczucia znużenia. Jest masa ciekawych momentów na płycie, ale moim faworytem jest „Naan”, poprzedzony kolejnym, ambientowo zaaranżowanym „I can’t illuminati with You”. Gęsta, nadająca ton perkusja okraszona chłodnym, elektronicznym tłem. Kto by pomyślał, że czyste wokalizy w takiej muzyce się odnajdą, a jednak. Gibner świetnie sobie radzi za mikrofnem, zarówno zdzierając gardło jak i „aksamitnie” śpiewając, w tym kawałku robi to kapitalnie. Nie mógłbym nie wspomnieć o znakomitym „Army Of Me”, który mnie zmiażdżył i który gdyby nie podtytuł, nie miałbym bladego pojęcia, że to cover Bjork, zwyczajnie w świecie nie znam jej twórczości i rozpatruję ten kawałek jako autorski wyczyn Proghma–C.

Ostatnimi czasy bardzo popularne stało się granie stylizowane na Meshuggah, nie mówię, że to źle, bardzo się cieszę, że na naszym podwórku powstają zespoły, które szukają inspiracji w klasykach gatunku, ale dodatkowo starają się wypracować swój własny styl, który od kopiowania pomysłów jest bardzo daleki. Proghma–C z pewnością do takich należy. Z tym, że trzeba liczyć się z tym, że przyjdzie taki moment, kiedyś takie granie zacznie nudzić ze względu na swą powtarzalność. Miejmy nadzieję, że zarówno nasi rodzimy artyści jak i zagraniczni będą mieli głowę pełną pomysłów i ów szeroki gatunek nie zostanie wyeksploatowany.

„Bar-do Travel” to zdecydowanie mocna pozycja jeśli chodzi o polskie premiery w tym roku. O jakości może również świadczyć zainteresowanie ze strony Mystic Production, które ma już wyrobione markę na rynku i byle czego nie biorą. Zastanawiam się tylko czy chłopaki poradzą sobie za granicami kraju? No nie darowałbym im gdyby chociaż nie spróbowali, bo potencjał jest i to potężny. Dodatkową sympatię dla Gdańszczan, wzbudza fakt, że jakiś czas temu dowiedziałem się, że perkusista ma rodzinę w małej wiosce niedaleko mojej miejscowości, od razu robi się cieplej na sercu. A po za tym i tak mój muzyczny patriotyzm nie pozwoliłby mi przejść obojętnie obok tego albumu.